Een poging tot keukenprins(je)

Ik ben geen wonder in de keuken, maar trek er zeker wel mijn plan. En naast gewone literatuur vind je ook in mijn keuken enkele van die papieren exemplaren, beter bekend als kookboeken. De trots van elke beginnende keukenprins is ‘Ons Kookboek‘ van _de boerinnenbond_ natuurlijk. Daarnaast bezit ik nog een Piet Huysentruyt kookboekje, een vrij dun exemplaar maar ook zeker gevuld met enkele leuke kook-experimenten. Vorige week lag in mijn brievenbus het kookboek ‘over Vis & Vis’. Via een actie op de blog van www.grijzegarnaal.be stuurde RCA me een mooi ingepakt exemplaar toe. (voor de 10 stuks in voorraad zie ik slechts 2 reacties op hun blog, dus met wat geluk maak ook jij nog kans indien de actie nog geldig is… GoGoGo!)

Mijn laatste ‘speciale’ eet ervaring had ik bij mijn schoonouders thuis in Zutendaal. Een naam ervoor weet ik niet (juist). Het was iets in de aard van spek krepjes, zoals zij het noemden, maar zelfs google brengt me geen soelaas over hoe het precies heet. Wie een naam weet, shoot. Van mij krijgen jullie gewoon de ingrediënten en de (basic) werkwijze om het klaar te maken. (ik heb nooit een (kook)boek geschreven, dus ook op dat vlak zijn tips welkom)

Ingredienten:

1 krop Escarole salade
Aardappelen
Spekblokjes (400g)
Azijn
Olie met basilicum
Mosterd
Peper & zout
Bakboter

Bereiding:

De aardappelen kook je zoals bij een gewone maaltijd. Een beetje zout in het water en op een vuur zetten en vervolgens goed laten koken. De hoeveelheid meet je ook best af op een standaard maaltijd.

De spekblokjes laat je in een pan goed bakken. Ik ben geen chef kok, dus ook hier kies je zelf hoe hard gebakken je die stukjes graag eet.

Ondertussen was je de Escarole salade en schik je op elk bord de bodem  vol met deze salade. Midden op de sla doe je een koffielepeltje mosterd. Giet hierover een goede geut olie en vervolgens besprenkel je de salade goed met azijn en kruid je alles met wat peper.

Op dit alles leg je enkele gekookte aardappelen en strooi je de spekblokjes over het resultaat heen.

Net voor je alles opeet, maak je een hutsepot van het geheel. Laat dan je smaakpapillen de rest van het werk doen.

Voetverzorging aan 2,5 euro

Schoonheid is belangrijk. Gezondheid telt al even veel. Verzorgingsproducten, massages, allerhande diëten, wellnesscentra, plastische chirurgie en noem maar op. Het kost allemaal een heleboel geld. Maar wij als Westerse beschaving, vinden het logisch om hier zoveel geld aan uit te geven. We betalen graag voor onze luxe-ziektes die we onszelf aandoen of die zelfs maar gewoon in ons hoofd bestaan omdat de media ze ons oplegt: overgewicht, anorexia, te kleine borsten, onvoldoende spieren, te veel haar hier, te weinig daar, lelijke voeten,… De lijst is oneindig, het geld dat men eraan uitgeeft blijkbaar ook.

Gelukkig zijn er ook goedkope manieren om onze gezondheid een stapje vooruit te helpen. Bijvoorbeeld het Blotevoetenpad in Zutendaal. Voor slechts 2,5 euro mag je je schoenen en sokken uitdoen en wordt je over een pad van 2km gestuurd. Wat daar zo goed aan is? Ten eerste: gewoon al blootsvoets wandelen is gezond. Heel gezond. Het stimuleert immers het hart en de bloedsomloop. Het zogenaamde ‘pootje baden’ is dan weer goed voor het vaatstelsel in je benen. En last but not least: Zutendaal staat ook wel bekend als ‘het groenste snoepje van Vlaanderen‘. De gemeente dankt dit aan de vele bossen en velden. Veel groen = veel zuurstof = gezonde lucht. Mooi toch.

Nog niet overtuigd? Laat je dan overhalen door het pad zelf. Geen twee kilometer over klinkers of ‘tarmac’. Wat kom je wel tegen? Steentjes, leem, zand, modder, water, boomschors, keien, houten balken, … De hele tocht verwent het pad dus je voeten. De eerste meters voelen wat vreemd en soms pijnlijk aan. Eens je eraan went is het als het ware een massage voor je voeten. Aan het einde van de tocht volgt een laatste ‘schoonheidskuur’. Met een ruw borsteltje al het vuil van je voeten wassen.

En morgen is het weer zo ver. Dan gaan we met (voorlopig) 4 personen richting het Blotevoetenpad in Zutendaal. Ook interesse om morgen, 29 augustus om 15u, deze voetverzorging mee te ondergaan? Laat het dan zeker weten bij de reacties!

Mijn kinderwens: De regen zien

Geen stortbui, geen plensregen of een douche nemen in de open lucht. Neen, het gaat over regen die enkel ‘s nachts te zien is, enkele keren per jaar: een meteorenregen of vallende sterren. Niet 1 of 2 toevallige verschijningen aan de nachtelijke hemel, maar wel een zwerm meteoren die de atmosfeer van onze aarde binnendringen.

Google toont er sinds gisteren ook zijn eigen afbeelding van. Het gaat dus meer bepaald om de Perseïden, een wolk van stof waar onze aarde elk jaar doorheen komt rond 12 augustus. De nachten van 11 op 12 en 12 op 13 augustus zie je tussen 23 uur en 5 uur ‘s morgens dus een heleboel vallende sterren, voornamelijk in het sterrenbeeld Perseus, vanwaar de naam is afgeleid. Het stof is afkomstig van een komeet, Swift-Tuttle, die in 130 jaar een baan maakt rond de zon. In 1992 toonde deze komeet zich trouwens nog eens, de volgende keer zullen wij allen niet meer meemaken.

De mensen die het dan wel meemaken, zitten volgens voorspellingen zelfs op de eerste rij. Er is namelijk sprake van dat de komeet op 14 augustus 2126 onze aarde zal raken. Laten we hopen dat Bruce Willis dan nog leeft om ons te redden.

Als kind interesseerde ik me in het heelal, sterren, planeten,… en dus ook voor vallende sterren of voorbij komende kometen. In het 5e leerjaar (ondertussen 16 jaar geleden) gaf ik een spreekbeurt waarin de komeet Swift-Tuttle ook vermeld werd, alsook de meteorenregen. Tijdens mijn opzoekingswerk ontstond de hoop deze vallende sterren zelf te zien. Ondertussen zoveel jaar later, genoot ik voorbije nacht voor de eerste keer van een blik op deze sterrenval.

Waarom het zo lang op zich liet wachten, is mezelf ook een groot vraagteken. Vergeten? Geen tijd? Bewolking? Gisteren was er in elk geval geen reden om niet te kijken. Op zich is het niet vele bijzonder natuurlijk. Enkele lichtflitsen aan de donkere hemel, niet langer dan een fractie van een seconde elk. Het langdurend verlangen dit te zien, maakt van dit alles toch iets speciaal. Buiten op een dekentje, ver van bewoond gebied, starend naar de donkere hemel en wachtend op die vallende sterren. En we (@IneLemmens en ikzelf) zagen er voldoende. De hele nacht hebben we het niet volgehouden, daarvoor was het iets te koud. Maar op een uurtje buiten liggen kan je al enkele  tientallen vallende sterren zien.

Wie gisteren  het spektakel miste, heeft deze nacht nog een kans. Wie vanavond niet kan, maar geen jaar meer wil wachten: tussen 13 en 17 november in het sterrenbeeld Leeuw zijn de Leoniden waar te nemen.

Theater, op wieltjes en te voet

Dit weekend stond in het teken van kunst en cultuur. Zowel met een grote A als met een grote P.

Zaterdagavond was het tijd voor amateurtheater in Zutendaal. Vlaanderen Feest is voor velen een aanzet om te genieten van subsidies. Onder 1 vlag komen de culturele activiteiten als paddenstoelen uit de grond. Zo dus ook in mijn tweede thuis-gemeente (of het kan ook de derde zijn).

Vertrek om 7 uur ‘s avonds met vriendin, schoonouders en tante en nonkel van eerdergenoemde. De deelname biedt trouwens meer dan een culturele verrijking. Vanaf de start wordt iedereen voorzien van 3 drankbonnen en 3 eetbonnen. Meer motivatie heeft zelfs een doorwinterde cultuur-hater niet nodig om zijn portie alcohol, frieten en gezelligheid binnen te krijgen.

Na een verfrissende wandeling onder het groene gebladerte van ‘Het Groenste Snoepje van Vlaanderen’ komen we aan op een grasveldje met een primitieve podiumplaats waarvan ze bij StageCo in een ver verleden zelfs al het schaamrood op de wangen kregen. De Duits/Zutendaalse zelfgeschreven tekst was om te gieren.

Etappe twee doorheen het bosrijke gebied voert ons naar het tweede ‘podium’ waar een ballonnenman zijn kunstjes toont. Natuurlijk wordt onderstaande uitgekozen uit de groep als ‘sterke man’ om enkele ballonnen mee op te blazen. Nu weet ik wel dat er een techniek hiervoor is, maar daarmee houdt mijn kennis (tot op heden) toch op. Een cowboyhoed, een megagroot geweer en een skelet in plooiballonnen later kunnen we na enkele niet op foto vastgelegde hilarische momenten de tocht verderzetten.

De derde stop geeft ons tijd om verfrissing te zoeken in een koude pint bij een filmpje. Geen Holly- of Bollywood kaskraker, maar puur Zutendaalse hilariteit, gecombineerd met nog meer koeterwaals Duits om de verbroedering met Nettersheim in de verf te zetten.

Last stop: De Kuip, wat gelijk staat aan muziek, veel Duitsers, bier, frieten en ‘bratwursten’. Een gezellige avond die voor enkelen nog tot in de vroege uurtjes duurt. Ik kruip iets vroeger mijn bedje in.

Ook zondag zou in het teken staan van cultuur. Professionelen staan verspreid over vijf locaties in Bree en met de fiets geraak je van optreden 1 tot 5 over een afstand van 22 km. Het warme weer beslist anders. We (ikzelf, vriendin, zus met vriend en moeder) laten de fiets op stal, wandelen naar de dichtstbijzijnde post (anderhalve kilometer van thuis uit), installeren ons op een terras,  nemen een blondje ter hand (Leffe) en keuvelen wat in de schaduw. Een minder geslaagd optreden aldaar doet me nog maar eens besluiten dat amateurs toch nog steeds veel te bieden hebben.

Kunst met een hoofdletter A. Ik hou ervan.