Wie kent ze niet. De gezelschapsspellen die we als kind speelden: Monopolie, Mens Erger Je Niet, Valkuil, Rummikub, … Ook ten huize Rijken stonden veel van deze spelletjes regelmatig op tafel. Ook de pakjes kaarten sneuvelden sneller dan onze schoenen die we droegen.

En dan krijg je de leeftijd dat deze spelletjes nog maar sporadisch op tafel komen, je je te ‘volwassen’ voelt om je bezig te houden met het spelen van gezelschapsspelen. Tot er uiteraard weer iemand zegt: spelen we nog eens Monopolie, dan zeggen we toch al sneller ja. Sinds een aantal jaar komt deze vraag weer vaker over de lippen. Meteen ook het startsein om de oude collectie van spellen te vernieuwen. En tegenwoordig staat een naam garant voor geslaagde gezelschapsspellen: 999 games.

Een van de eerste nieuwe spellen werden Goa en Kolonisten: Val van Rome. Spellen die enerzijds een stuk moeilijker zijn dan de oudere spellen van vroeger, maar anderzijds bieden ze natuurlijk ook meer niveaus aan waardoor spelen een stuk interessanter wordt. Het voordeel aan een groot huisgezin als ten huize Rijken is natuurlijk dat er altijd wel een of meer mensen tijd / zin hebben om mee te spelen.

Niet veel later ga je dan natuurlijk op zoek naar nieuwe uitdagingen, andere spellen en vooral ook afwisseling in de spelvormen. Carcassonne, Kolonisten van Catan, Agricola, Machiavelli en Weerwolven vervoegden dan ook in sneltempo de collectie en enkele van die spellen vulde ik vervolgens nog eens aan met uitbreidingen.

En ook nu staat weer een nieuw spel voor mijn neus te glimmen: Dominion. De inhoud van de doos? 500 kaarten. That’s it. Geen dobbelstenen, spelbord, blokjes of eender wat. Het voordeel van de vele kaarten? Je kiest zelf welke stapels je gebruikt om te spelen. Naast de basiskaarten kies je uit 25 stapels 10 sets uit waarmee je deze keer speelt. Elke keer speel je dus met nieuwe kaarten en zorg je voor voldoende afwisseling.

Standaard speelt men een gezelschapsspel (naar verluidt) ongeveer 6 keer, meer niet. Mijn bedoeling? Spellen ‘verzamelen’ die je beduidend vaker speelt zonder dat ze vervelen. Online valt op voorhand voldoende info te lezen over elk spel, de moeilijkheidsgraad, tips en gewoon de kwaliteit als spel. Ondanks de oerlelijke layout van de website, maar omdat de aangeboden functionaliteiten en database nu eenmaal zo goed up to date zijn, maakte ik mijn profiel aan op www.boardgamegeek.com. Om mijn collectie te raadplegen bezoeken jullie mijn profiel op deze site: http://boardgamegeek.com/collection/user/bertrijken

Tips voor leuke spellen? Tijd om eens een avondje te vullen met gezelschapsspelen? Let me know!

… rampenfilms.

Ik geef het open een bloot toe. Zorg voor een goede trailer van een rampenfilm en ik MOET en ZAL deze gaan kijken. En vanavond kreeg ik weer de kans. ’2012′ kwam woensdag uit en deze avond zag ik voor het eerst kans om richting cinema te trekken. Een zakje snoep of twee, frisdrank en dan samen met de vriendin richting dat grote witte doek kijken. I love it.

En ik kan van geluk spreken, de hele film vormde een leuke ervaring. Het verhaal: nog steeds dat algemene cliché: de wereld vergaat en iedereen is gedoemd te sterven, behalve de hoofdpersonages. En zonder veel te verraden, kan ik ook bij ’2012′ bevestigen dat de verwachtingen kloppen:

• Wereld vergaat
• Hoofdpersonage heeft persoonlijke problemen
• Hoofdpersonage overleeft einde van de wereld
• Hoofdpersonage blijkt ineens ook de held te zijn
• Persoonlijke problemen geraken opgelost
• Happy end
• they lived happily ever after

De meningen over zulke films blijven ook altijd zeer verdeeld, met enerzijds de absolute liefhebbers van films als deze (zoals ik uiteraard) en aan de andere kant de mensen die van begin tot einde kritisch de hele film afbreken omwille van onwerkelijke gebeurtenissen, onlogische situaties, extreem toeval en uiteraard het absolute melige gehalte waarmee men deze films steeds weer weet te doorweven.

Soms kijken we beter eens naar zulke films. Want hoewel Hollywood draait om geld maken en ‘the American Dream’ verkopen, zie ik de laatste tijd meer en meer ‘the black man’, de underdog of de ‘vreemdeling’ naar voor treden als de held en morele stem. Komt het door Obama? Beseffen de filmproducenten (en hopelijk ook wij) eindelijk dat ook andere ‘rassen’ mensen zijn zoals jij en ik? Of verkoopt deze molen momenteel beter dan de andere van weleer?

Hoe naïef het waarschijnlijk ook is, ik geloof dat zulke films nog altijd zo fantastisch zijn omwille van die ene boodschap: elke mens draagt zijn steentje bij aan een verdraagzame wereld, een wereld van goed zijn en goed doen. Die boodschap krijg ik uit zulke films toch steeds mee, een verhaal van zelfopoffering in functie van anderen.

Kortom, ik zie die rampenfilms niet alleen graag om hun meeslepend verhaal, vaak (jammer genoeg niet  altijd) toch wel zeer geslaagde effecten of heldhaftige daden, maar vooral ook om de boodschap die ze steeds weer met zich meedragen. In de ergste situaties staan er gelukkig altijd een aantal mensen klaar om die diepe goedheid van de mens naar boven te laten komen. De perfectie zelve ben ik niet, maar die droom van goed doen voor anderen, ik streef ze wel na. Wie doet mee?

Ik ben geen wonder in de keuken, maar trek er zeker wel mijn plan. En naast gewone literatuur vind je ook in mijn keuken enkele van die papieren exemplaren, beter bekend als kookboeken. De trots van elke beginnende keukenprins is ‘Ons Kookboek‘ van _de boerinnenbond_ natuurlijk. Daarnaast bezit ik nog een Piet Huysentruyt kookboekje, een vrij dun exemplaar maar ook zeker gevuld met enkele leuke kook-experimenten. Vorige week lag in mijn brievenbus het kookboek ‘over Vis & Vis’. Via een actie op de blog van www.grijzegarnaal.be stuurde RCA me een mooi ingepakt exemplaar toe. (voor de 10 stuks in voorraad zie ik slechts 2 reacties op hun blog, dus met wat geluk maak ook jij nog kans indien de actie nog geldig is… GoGoGo!)

Mijn laatste ‘speciale’ eet ervaring had ik bij mijn schoonouders thuis in Zutendaal. Een naam ervoor weet ik niet (juist). Het was iets in de aard van spek krepjes, zoals zij het noemden, maar zelfs google brengt me geen soelaas over hoe het precies heet. Wie een naam weet, shoot. Van mij krijgen jullie gewoon de ingrediënten en de (basic) werkwijze om het klaar te maken. (ik heb nooit een (kook)boek geschreven, dus ook op dat vlak zijn tips welkom)

Ingredienten:

1 krop Escarole salade
Aardappelen
Spekblokjes (400g)
Azijn
Olie met basilicum
Mosterd
Peper & zout
Bakboter

Bereiding:

De aardappelen kook je zoals bij een gewone maaltijd. Een beetje zout in het water en op een vuur zetten en vervolgens goed laten koken. De hoeveelheid meet je ook best af op een standaard maaltijd.

De spekblokjes laat je in een pan goed bakken. Ik ben geen chef kok, dus ook hier kies je zelf hoe hard gebakken je die stukjes graag eet.

Ondertussen was je de Escarole salade en schik je op elk bord de bodem  vol met deze salade. Midden op de sla doe je een koffielepeltje mosterd. Giet hierover een goede geut olie en vervolgens besprenkel je de salade goed met azijn en kruid je alles met wat peper.

Op dit alles leg je enkele gekookte aardappelen en strooi je de spekblokjes over het resultaat heen.

Net voor je alles opeet, maak je een hutsepot van het geheel. Laat dan je smaakpapillen de rest van het werk doen.

De kredietcrisis heeft haar slag thuisgehaald. Veel vergoedingen blijken ondermaats (zoals de melkprijs die landbouwers tegenwoordig krijgen) en de kleine spaarders kijken met argusogen naar de banken die hun spaarcentjes beheren. De economie kreeg zware klappen en iedereen zat met vrees in zijn zeteltje thuis. Maar gelukkig viert een aloude gewoonte terug hoogtij: Ruilhandel.

Vóór de munteenheid was ‘voor een appel en een ei’ meer dan een gezegde en de eerste munten waren ook nog een vorm van ruilhandel aangezien de waarde van het metaal nog ‘waarde’ had. De komst van papieren geld en tegenwoordig zelfs de digitale transacties laten ruilhandel tot een ver verleden horen, of dat dacht ik. Tot ik vandaag volgend artikel las:

Italië – Geen goud… maar kaas in de kluizen

In de kluizen van de Italiaanse bank Credito Emiliano liggen 440.000 kaasbollen, samen 17 miljoen kg zwaar. De bank wil zo de noodlijdende kaasmakers helpen en aanvaardt de Parmezaanse kazen als onderpand voor leningen. De Noord-Italiaanse kaasmakers worstelen zich door de wzaarste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog. De bank beschikt voor de opslag over twee gekoelde loodsen waar de kazen met een gezamelijke waarde van 132 miljoen euro verder kunnen rijpen. Credito Emiliano aanvaardt al sinds 1953 kaas als onderpand. Denk twee keer na als u ze wilt stelen: elke bol, circa 300 euro waard, heeft een serienummer. In februari groeven dieven een tunnel en graaiden 570 kaasbollen mee. Ze werden echter opgepakt en alle kazen werden teruggevonden voor we vermalen waren.

Bron: Melkveebedrijf / nr.8 / September 2009 / p10

Niet meteen ‘ruilhandel’ pur sang, maar toch nog een manier om iets met waarde in te ruilen.

Andere voorbeelden vinden we ook dichter bij huis. Neem bijvoorbeeld BizCamp dat binnenkort plaatsvindt. Een zogenaamde unconference.  De deelnemers zijn meteen ook de sprekers. Wie komt om zelf iets bij te leren, geeft meteen ook een deel van zijn eigen kennis door aan de rest. Dit concept, in dit geval specifiek gericht op ondernemers, vloeide voort uit de Barcamps die ontstonden in de US met workshops allerhande. Ook  België kende reeds enkele Barcamps. Geen dure prijzen om binnen te mogen, ook geen hoge bedragen waarmee organisatoren de beste sprekers ter plaatse lokken. Wel gebaseerd op het principe dat ieder van ons heeft een heleboel kennis vergaard binnen zijn eigen gebied van interesse. Een Barcamp betekent dan ook de collectieve kennis aan elkaar aanbieden en verder verspreiden.

Verlaten we het pad van de intellectuele kennis of ruilhandel in de Italiaanse banksector en zoeken we de Gentse streken op, dan komen we uit bij de allereerste Botellon die ons land kende. Breng je eigen drank mee, eventueel wat muziek en vooral zin om een babbel te slaan met een heleboel jongeren. Jij drinkt mijn drank, ik die van jou en de overschot ruilen we met onze buurman voor wat chips en nootjes.

Voor mij allemaal voorbeelden dat zaken doen ook kan zonder het rekenmachine naast ons. Wie zei er dat geld de absolute heerser is van deze wereld? Laat de toekomst ons toe om deze nieuwe oude manier van handel verder uit te breiden? Of blijft de drang naar geld toch ons grootste doel?

Social media is hip. Het gaat snel. Krijgt veel goede commentaar. En wordt door heel veel mensen gebruikt. Maar op 1 vlak zitten veel van deze platformen met de handen in het haar: Hoe halen we er voldoende geld uit.Vooral Twitter krijgt harde klappen de laatste tijd. Regelmatig ligt de service uit. Naast een DDOS attack ligt dit grotendeels aan de grote toestroom van gebruikers. Meer traffic vraagt meer servers. Meer servers kosten dan weer meer geld. En daar knelt het schoentje. Met te weinig inkomsten staat Twitter op een kantelmoment. Ontdekken ze dat ideale business model? Of komt een nieuwe speler op de markt die hen voorbij steekt door een sterk verhaal?

Een van de kandidaten voor de troon is ongetwijfeld Facebook. Waar Twitter de mainstream nog maar net aanspreekt (in België nog minder als bijvoorbeeld de Verenigde Staten) staat Facebook al rotsvast in het dagelijkse leven van velen. Vrienden maken, updates doorsturen, elkaar uitnodigen voor evenementen, foto’s delen, anderen taggen, … Noem maar op. Het binnenhalen van FriendFeed was de eerste (openbare) stap van Facebook om op het terrein van microblogging in te stappen. De geruchtenmolen deed al eerder zijn melding van Facebook Lite, wat vandaag dus een feit is.

Facebook Lite Profiel

Je eigen profiel op facebook. Minder ‘clutter’ op de pagina zorgt voor een beter overzicht. Enkele aanpassingen in Lite: de afwezigheid van avatars voor reacties, persoonlijke info beperkt zich tot echte persoonlijke info zoals werk, school, hobby’s en contactinfo, fanpagina’s en dergelijke staan in een apart tabblad onder ‘vrienden’, net als uiteraard… je vrienden. Voor foto’s en video’s vormt Facebook Lite zelfs een (kleine) verbetering (maar mede ook een stap achterwaarts) op de gewone Facebook. Pluspunt: video’s waarin vrienden jou taggen, komen in een aparte lijst. Minpunt: je kan niet meer ‘bladeren’ doorheen albums. (zie bij onderstaande screenshot hou dit bij de foto’s bovenaan wel kan) In mijn ogen een functie die ook na toevoegen het geheel nog ‘Lite’ houdt.

Verder natuurlijk de publieke timeline. Ook die werd onder handen genomen. Niet zozeer op vlak van wat je te zien krijgt, wel waar je het ziet. Neem nu de verjaardagen. Waar Facebook deze een beetje verloren rechts onderaan zet, staan de verjaardagen van vandaag (!!) bovenaan de timeline.

Facebook Lite Onafgewerkt

In elk geval staat Facebook Lite wel nog steeds ads toe, hetgeen Twitter pertinent weigert te doen. Dit, gecombineerd met de grote  user base die Facebook bezit, betekent misschien snel de ondergang van Twitter. De toekomst zal dit allemaal uitwijzen. En tot dan blijf ik trouw en met veel plezier Twitter gebruiken voor microblogging.

* EDIT *
Facebook Lite staat momenteel nog maar in Beta schoenen. Ik leg me daarom neer bij de onvolledigheid van de applicatie. Bij een full release gok ik op een volledige versie als eindresultaat.

Het zit ons blijkbaar in het bloed. Al eeuwen lang. En het lijkt erop dat dit ook zo blijft voor de komende eeuwen. Je vraagt je dan alleen maar af: waarom.

De oermensen tekenden al op de rotswand in functie van hun jacht. Egyptenaren beelden alle ledematen af, opdat de persoon in het hiernamaals ook zo aankwam. De tijd van de Romeinen en middeleeuwen waren niet anders. En zelfs nu, met alle wetenschappelijke kennis die de mensheid bezit, staan we nog steeds trillend op onze benen als er een zwarte kat voorbijloopt op vrijdag de 13e.

Wat betekent die 09-09-09 (of misschien nog specifieker: 09:09:09 09-09-09) die we vandaag meemaken? ontploft de boel? Vallen we allemaal doodziek neer? Of winnen we misschien allemaal de Lotto? Hebben we (elk op onze eigen manier) de beste dag van ons leven?

Sommigen geloven al eeuwen dat een apocalyps eraan komt, het einde van de mensheid en de wereld. Wel, ik voorspel dat om 10:10:10 op 10-10-10 iedereen een klompje goud van 5 gram vindt. Laat me over een jaar, 1 maand, en 1 dag weten of het klopt!

Voor de rest. Tja, ik zou zeggen: geloof niet te veel van die uitspraken. Geesten bestaan niet, je lot bepaal je zelf, ongelukken gebeuren en geluk hebben is te wijten aan toeval, niet aan een reeks van cijfers, een 8-ball die zegt dat het zo bedoeld is of die konijnenpoot die rond je nekt hangt lelijk te wezen.

PS: ik heb geluk al vandaag, ik kan op gesprek bij de politie voor een job in Pz Leuven. Zou ik mijn mening moeten herzien?

We behoren allemaal tot een en dezelfde groep: mensen die moeten werken voor hun geld, nodig voor ons dagelijkse eten en onderdak, onszelf in de watten leggen, plezier ritten of vakantieplannen en gewoon ons eigen plezier en geluk. We kloppen elke dag onze uren, gebruiken het weekend om even te ontspannen en ontladen of bezoeken familie en vrienden voor wat plezier en vertier.

Er bestaat echter een groep mensen die meer zoekt dan dat. Mensen die hun eigen geluk afstemmen op dat van anderen, die zich goed voelen dankzij de glimlach van een ander, die niet op zoek zijn naar geld om plezier te beleven. Het gaat over de vrijwilligers, zij die een echte ‘Free Willie’ zijn.

En we zijn met veel. Dat zag ik dit weekend in de Limburghal in Genk. Honderden vrijwilligers stonden er klaar om KazouKuren tot in de puntjes te verzorgen. 60 jaar Kazou Limburg, 60 jaar vrijwilligers die elk jaar meer dan 5000 jongeren de vakantie van hun leven bezorgen. De ‘ziekenkas vakanties’ zijn na al die tijd nog steeds populair.

Maar het zijn niet enkel de vakanties die hun succes halen uit de meer dan 800 vrijwillige armen en evenveel benen. (en het kunnen er nog veel meer zijn) 2 jaar sleutelde een kerngroep aan dit evenement. Vele uren, dagen en weken vrije tijd sneuvelden. Partners bleven alleen thuis, slapeloze nachten vormden meer regel dan uitzondering en zeker de laatste week met klaarzetten, shiften draaien en opruimen betekende veel energie.

Energie die ook bij de beroepskrachten knabbelde aan hun vrije tijd. Jan, Isabelle, Brecht, Vital en Koen verdienen hier zeker een vermelding. Hun vrije tijd werd opgeslorpt als geen ander. Vergaderingen, papierwerk, telefonische afspraken, vrijwilligers motiveren, de handen uit de mouwen steken en zeer weinig slaap, de perfecte ingrediënten voor een geslaagd evenement. En wees gerust, het was allemaal aanwezig.

Er zijn uiteraard meer namen te noemen, maar die zijn onder 1 noemer te vatten: Free Willie. Van toiletbandjes verkopen tot toezicht houden op springkastelen, vaten omslepen en met de kinderen meespelen op de 100′en standen. Ze deden het allemaal met een glimlach.

Het beeld dat je tegemoetkomt bij het binnenkomen van de zaal verbluft je: allemaal gelukkige kinderen die van de ene activiteit naar de andere hollen met daar middenin al even blije monitoren die het beste van zichzelf geven. Een rilling gaat je over de rug tot in je kleine teen. Enkele sfeerbeelden toont TVL in deze reportage.

Daar doen we het voor; het gevoel van iemand gelukkig maken is onbetaalbaar.

Een leerkracht haar contract blijft uit omwille van Netlog, een vrouw wordt ontslagen via Facebook, een relatie eindigt over Facebook… Een jammerlijke lijst die nog dagelijks groeit. Netlog is gevaarlijk. Facebook is stom & Twitter belachelijk. Of dat denken de ‘offliners‘ toch bij het horen van zulke nieuwsberichten. We kennen allemaal de mogelijke gevolgen. Waarom blijven we dan massaal naar deze online media grijpen?

De mens is een sociaal wezen. Steeds zijn we op zoek naar contact, of dit nu op straat is of via het internet. Nieuwe mensen leren kennen, bijleren of gewoon een babbeltje slaan. Het grote verschil tussen ‘op straat’ en ‘online’? Op het web staat het zwart op wit. Geen weg terug. Iedereen komt het te weten, niet enkel diegene die vlakbij staat om het te horen. En daar wringt nu net het schoentje.

Krijg ik een mail van persoon X, dan google ik even (op naam en/of op emailadres) en ik bekijk eventueel de website bij een gepersonaliseerd emailadres. Xobni voor Outlook gaat zelf ook nog eens op zoek op Skype, Plaxo, LinkedIn, Facebook en Hoovers. Meteen weet ik al enkele zaken over persoon X. En dit zonder al te veel moeite.

Wat staat er over jou op het web? Veel. Heel veel. Hoe voorkom je dan dat er verkeerde info over jou te vinden is? Dit doe je via blogs, twitter, facebook, netlog en vele andere websites waarop jouw naam kan verschijnen. Ja inderdaad, net die websites die zo vaak in het nieuws komen met ‘slechte’ ervaringen van gebruikers.

Dit wil niet zeggen: al jouw feestfoto’s online gooien, de grootste onzin posten, anderen uitmaken via het web of eender welke andere activiteit die je online doet. Denk na. Plaats relevante info online, zet je naam enkel op ‘vertrouwde sites’ te grabbel. En denk je dan: oei, ik moet over elk woord 3 minuten nadenken, dan ben je mis. Act normal. Je vertelt een vreemde op straat toch ook niet hoe zat je gisteren was? Of welk meisje je verleidde in beschonken toestand? Gebruik altijd je gezond verstand en hou je manieren, op straat én online.

Wil je toch graag even dat feestje delen met je dichtste vrienden? Dan sluit je best bepaalde gegevens af voor een deel van je ‘online vrienden’. Voor facebook instellingen lees je dit bericht dan even door.  Ook Plaxo biedt de mogelijkheid om je contacten in 3 groepen in te delen: familie, vrienden en zakelijk; uiteraard met bijpassende instellingen. Vertrouw je iemand totaal niet? Laat deze dan gewoonweg niet toe in je vriendenlijst. Zo bepaal je zelf wie wat wel of niet ziet. Maar let toch nog even op hierbij. Search engines tonen in het kort misschien net wel info die je enkel toont aan je hechte vrienden, die luisteren vaak stiekem mee, net als een nieuwsgierige voorbijganger op straat. Schrik dus niet als dat feestje in google wel zichtbaar is.

Hou dus alle info die je online zet toch nog een beetje fatsoenlijk. Er kijken meer mensen mee dan je denkt. Zeker als je koppelingen legt tussen de verschillende tools. Tweets die op facebook en in plaxo verschijnen, je blogberichten die in je facebook opduiken, Last.fm die jouw favoriete muziek deelt via alle andere media, Youtube die exact hetzelfde doet met filmpjes, het lijstje en de onderlinge links zijn vrijwel onbeperkt. Gebruik ze, maar ook hier weer: doe het doordacht. Op het ene platform staan je contacten immers in groepen, maar staan die overal hetzelfde ingedeeld?

Nu hoor ik al reacties als: Maar ik zet niets online, dus ik hoef niet op te letten wat ik schrijf. Of: ik heb enkel facebook en gebruik dat nauwelijks. Juist. Maar wat dan met anderen die over jou schrijven? Ook online wordt er geroddeld. Over jou, wat je doet en ja, ook over dat feestje van vorige week. Die info hoeft niet altijd waar te zijn om er te staan. Vindbaar is ze. Maar door zelf voldoende info online te zetten, en dit op een regelmatige basis, blijven jouw eigen berichten steeds hoog op de lijst van google staan. Eenmalige vermeldingen op minder bekende sites blijven diep verborgen in de resultaten. Een plaats waar weinigen op zoek gaan naar info over jou. (behalve misschien recruiters of de privé-detective die je vriend(in) inhuurde, en dan hopelijk enkel die eerste)

Wees wijs, wees aanwezig online en hou zelf in de hand wat anderen over jou te weten komen.

Schoonheid is belangrijk. Gezondheid telt al even veel. Verzorgingsproducten, massages, allerhande diëten, wellnesscentra, plastische chirurgie en noem maar op. Het kost allemaal een heleboel geld. Maar wij als Westerse beschaving, vinden het logisch om hier zoveel geld aan uit te geven. We betalen graag voor onze luxe-ziektes die we onszelf aandoen of die zelfs maar gewoon in ons hoofd bestaan omdat de media ze ons oplegt: overgewicht, anorexia, te kleine borsten, onvoldoende spieren, te veel haar hier, te weinig daar, lelijke voeten,… De lijst is oneindig, het geld dat men eraan uitgeeft blijkbaar ook.

Gelukkig zijn er ook goedkope manieren om onze gezondheid een stapje vooruit te helpen. Bijvoorbeeld het Blotevoetenpad in Zutendaal. Voor slechts 2,5 euro mag je je schoenen en sokken uitdoen en wordt je over een pad van 2km gestuurd. Wat daar zo goed aan is? Ten eerste: gewoon al blootsvoets wandelen is gezond. Heel gezond. Het stimuleert immers het hart en de bloedsomloop. Het zogenaamde ‘pootje baden’ is dan weer goed voor het vaatstelsel in je benen. En last but not least: Zutendaal staat ook wel bekend als ‘het groenste snoepje van Vlaanderen‘. De gemeente dankt dit aan de vele bossen en velden. Veel groen = veel zuurstof = gezonde lucht. Mooi toch.

Nog niet overtuigd? Laat je dan overhalen door het pad zelf. Geen twee kilometer over klinkers of ‘tarmac’. Wat kom je wel tegen? Steentjes, leem, zand, modder, water, boomschors, keien, houten balken, … De hele tocht verwent het pad dus je voeten. De eerste meters voelen wat vreemd en soms pijnlijk aan. Eens je eraan went is het als het ware een massage voor je voeten. Aan het einde van de tocht volgt een laatste ‘schoonheidskuur’. Met een ruw borsteltje al het vuil van je voeten wassen.

En morgen is het weer zo ver. Dan gaan we met (voorlopig) 4 personen richting het Blotevoetenpad in Zutendaal. Ook interesse om morgen, 29 augustus om 15u, deze voetverzorging mee te ondergaan? Laat het dan zeker weten bij de reacties!

Aangezien de functie ‘werkzoekende’ niet veel nieuwe kennis bijbrengt, surfen op het internet eerder doelloos gebeurt en stilstaan gelijk staat aan achteruit gaan, zoek ik naar een nuttigere invulling van mijn weken tot ik effectief aan de slag ga.

Het idee komt dankzij een van de laatste woorden van mijn vorige werkgever; mijn contract daar sleepte ik in de wacht omwille van mijn ‘witte raaf’-gehalte. De combinatie van de twee opleidingen, Toegepaste Informatica en Commerciële Communicatie, vormen in de huidige internetwereld een goed huwelijk. Ondanks deze gecombineerde kwaliteiten vormt het vinden van werk geen evidentie.

Om mijn troeven nog wat verder uit te bouwen en me nuttig bezig te houden, begin ik vanaf 24 augustus met ‘Teach me something’.

Wat houdt het in? Elke week staat in het teken van bijleren.Van maandag tot zaterdag leer ik iets nieuws bij rond één bepaald thema. In tegenstelling tot ‘witte raven’ op TV, leer ik graag iets bij dat binnen mijn richting valt, zodat het voor mij extra voordelen biedt bij werk vinden of op zijn minst een persoonlijke verrijking biedt. Een onderdeel van communicatie, marketing, internet, IT,… biedt het meeste mogelijkheden hiertoe, maar denk jij andere nuttige zaken bij te kunnen brengen, laat dit dan zeker weten.

Om er een extra uitdaging in te steken, ga ik niet zelf op zoek naar eender wat. Wat ik bijleer, hangt van jullie af. Wat mogen jullie me vragen?
- Heb je zelf kennis die je mij zeker aanraadt? Ask me.
- Werkt jouw bedrijf in een niche en zie je graag hoe goed ik me hierin kan verdiepen? Voorstellen die handel!
Het enige wat ik nodig heb: een doelstelling die op 1 week tijd haalbaar is.

Meerdere voorstellen doen, kan geen kwaad. Elke week selecteer ik zelf een (haalbare) uitdaging eruit. Aan het einde van de week kunnen jullie uiteraard een verslagje verwachten van mijn ervaringen. (en ondertussen nieuwe uitdagingen uitzoeken en bij de comments plaatsen)

Zo vul ik de tijd tussen de sollicitaties, wachtend op een bevestigende ‘ja’ op het einde van de sollicitatieprocedures, op een degelijke manier in. Laat die comments dus maar komen.