zomaar

Let the games begin

Wie kent ze niet. De gezelschapsspellen die we als kind speelden: Monopolie, Mens Erger Je Niet, Valkuil, Rummikub, … Ook ten huize Rijken stonden veel van deze spelletjes regelmatig op tafel. Ook de pakjes kaarten sneuvelden sneller dan onze schoenen die we droegen.

En dan krijg je de leeftijd dat deze spelletjes nog maar sporadisch op tafel komen, je je te ‘volwassen’ voelt om je bezig te houden met het spelen van gezelschapsspelen. Tot er uiteraard weer iemand zegt: spelen we nog eens Monopolie, dan zeggen we toch al sneller ja. Sinds een aantal jaar komt deze vraag weer vaker over de lippen. Meteen ook het startsein om de oude collectie van spellen te vernieuwen. En tegenwoordig staat een naam garant voor geslaagde gezelschapsspellen: 999 games.

Een van de eerste nieuwe spellen werden Goa en Kolonisten: Val van Rome. Spellen die enerzijds een stuk moeilijker zijn dan de oudere spellen van vroeger, maar anderzijds bieden ze natuurlijk ook meer niveaus aan waardoor spelen een stuk interessanter wordt. Het voordeel aan een groot huisgezin als ten huize Rijken is natuurlijk dat er altijd wel een of meer mensen tijd / zin hebben om mee te spelen.

Niet veel later ga je dan natuurlijk op zoek naar nieuwe uitdagingen, andere spellen en vooral ook afwisseling in de spelvormen. Carcassonne, Kolonisten van Catan, Agricola, Machiavelli en Weerwolven vervoegden dan ook in sneltempo de collectie en enkele van die spellen vulde ik vervolgens nog eens aan met uitbreidingen.

En ook nu staat weer een nieuw spel voor mijn neus te glimmen: Dominion. De inhoud van de doos? 500 kaarten. That’s it. Geen dobbelstenen, spelbord, blokjes of eender wat. Het voordeel van de vele kaarten? Je kiest zelf welke stapels je gebruikt om te spelen. Naast de basiskaarten kies je uit 25 stapels 10 sets uit waarmee je deze keer speelt. Elke keer speel je dus met nieuwe kaarten en zorg je voor voldoende afwisseling.

dominion.jpgpic394357_md.jpg

Standaard speelt men een gezelschapsspel (naar verluidt) ongeveer 6 keer, meer niet. Mijn bedoeling? Spellen ‘verzamelen’ die je beduidend vaker speelt zonder dat ze vervelen. Online valt op voorhand voldoende info te lezen over elk spel, de moeilijkheidsgraad, tips en gewoon de kwaliteit als spel. Ondanks de oerlelijke layout van de website, maar omdat de aangeboden functionaliteiten en database nu eenmaal zo goed up to date zijn, maakte ik mijn profiel aan op www.boardgamegeek.com. Om mijn collectie te raadplegen bezoeken jullie mijn profiel op deze site: http://boardgamegeek.com/collection/user/bertrijken

Tips voor leuke spellen? Tijd om eens een avondje te vullen met gezelschapsspelen? Let me know!

Ik heb een zwak voor…

… rampenfilms.

Ik geef het open een bloot toe. Zorg voor een goede trailer van een rampenfilm en ik MOET en ZAL deze gaan kijken. En vanavond kreeg ik weer de kans. ’2012′ kwam woensdag uit en deze avond zag ik voor het eerst kans om richting cinema te trekken. Een zakje snoep of twee, frisdrank en dan samen met de vriendin richting dat grote witte doek kijken. I love it.

En ik kan van geluk spreken, de hele film vormde een leuke ervaring. Het verhaal: nog steeds dat algemene cliché: de wereld vergaat en iedereen is gedoemd te sterven, behalve de hoofdpersonages. En zonder veel te verraden, kan ik ook bij ’2012′ bevestigen dat de verwachtingen kloppen:

  • Wereld vergaat
  • Hoofdpersonage heeft persoonlijke problemen
  • Hoofdpersonage overleeft einde van de wereld
  • Hoofdpersonage blijkt ineens ook de held te zijn
  • Persoonlijke problemen geraken opgelost
  • Happy end
  • they lived happily ever after

De meningen over zulke films blijven ook altijd zeer verdeeld, met enerzijds de absolute liefhebbers van films als deze (zoals ik uiteraard) en aan de andere kant de mensen die van begin tot einde kritisch de hele film afbreken omwille van onwerkelijke gebeurtenissen, onlogische situaties, extreem toeval en uiteraard het absolute melige gehalte waarmee men deze films steeds weer weet te doorweven.

Soms kijken we beter eens naar zulke films. Want hoewel Hollywood draait om geld maken en ‘the American Dream’ verkopen, zie ik de laatste tijd meer en meer ‘the black man’, de underdog of de ‘vreemdeling’ naar voor treden als de held en morele stem. Komt het door Obama? Beseffen de filmproducenten (en hopelijk ook wij) eindelijk dat ook andere ‘rassen’ mensen zijn zoals jij en ik? Of verkoopt deze molen momenteel beter dan de andere van weleer?

Hoe naïef het waarschijnlijk ook is, ik geloof dat zulke films nog altijd zo fantastisch zijn omwille van die ene boodschap: elke mens draagt zijn steentje bij aan een verdraagzame wereld, een wereld van goed zijn en goed doen. Die boodschap krijg ik uit zulke films toch steeds mee, een verhaal van zelfopoffering in functie van anderen.

Kortom, ik zie die rampenfilms niet alleen graag om hun meeslepend verhaal, vaak (jammer genoeg niet  altijd) toch wel zeer geslaagde effecten of heldhaftige daden, maar vooral ook om de boodschap die ze steeds weer met zich meedragen. In de ergste situaties staan er gelukkig altijd een aantal mensen klaar om die diepe goedheid van de mens naar boven te laten komen. De perfectie zelve ben ik niet, maar die droom van goed doen voor anderen, ik streef ze wel na. Wie doet mee?

Een poging tot keukenprins(je)

Ik ben geen wonder in de keuken, maar trek er zeker wel mijn plan. En naast gewone literatuur vind je ook in mijn keuken enkele van die papieren exemplaren, beter bekend als kookboeken. De trots van elke beginnende keukenprins is ‘Ons Kookboek‘ van _de boerinnenbond_ natuurlijk. Daarnaast bezit ik nog een Piet Huysentruyt kookboekje, een vrij dun exemplaar maar ook zeker gevuld met enkele leuke kook-experimenten. Vorige week lag in mijn brievenbus het kookboek ‘over Vis & Vis’. Via een actie op de blog van www.grijzegarnaal.be stuurde RCA me een mooi ingepakt exemplaar toe. (voor de 10 stuks in voorraad zie ik slechts 2 reacties op hun blog, dus met wat geluk maak ook jij nog kans indien de actie nog geldig is… GoGoGo!)

Mijn laatste ‘speciale’ eet ervaring had ik bij mijn schoonouders thuis in Zutendaal. Een naam ervoor weet ik niet (juist). Het was iets in de aard van spek krepjes, zoals zij het noemden, maar zelfs google brengt me geen soelaas over hoe het precies heet. Wie een naam weet, shoot. Van mij krijgen jullie gewoon de ingrediënten en de (basic) werkwijze om het klaar te maken. (ik heb nooit een (kook)boek geschreven, dus ook op dat vlak zijn tips welkom)

Ingredienten:

1 krop Escarole salade
Aardappelen
Spekblokjes (400g)
Azijn
Olie met basilicum
Mosterd
Peper & zout
Bakboter

Bereiding:

De aardappelen kook je zoals bij een gewone maaltijd. Een beetje zout in het water en op een vuur zetten en vervolgens goed laten koken. De hoeveelheid meet je ook best af op een standaard maaltijd.

De spekblokjes laat je in een pan goed bakken. Ik ben geen chef kok, dus ook hier kies je zelf hoe hard gebakken je die stukjes graag eet.

Ondertussen was je de Escarole salade en schik je op elk bord de bodem  vol met deze salade. Midden op de sla doe je een koffielepeltje mosterd. Giet hierover een goede geut olie en vervolgens besprenkel je de salade goed met azijn en kruid je alles met wat peper.

Op dit alles leg je enkele gekookte aardappelen en strooi je de spekblokjes over het resultaat heen.

Net voor je alles opeet, maak je een hutsepot van het geheel. Laat dan je smaakpapillen de rest van het werk doen.

Ruilhandel: back to basics

De kredietcrisis heeft haar slag thuisgehaald. Veel vergoedingen blijken ondermaats (zoals de melkprijs die landbouwers tegenwoordig krijgen) en de kleine spaarders kijken met argusogen naar de banken die hun spaarcentjes beheren. De economie kreeg zware klappen en iedereen zat met vrees in zijn zeteltje thuis. Maar gelukkig viert een aloude gewoonte terug hoogtij: Ruilhandel.

Vóór de munteenheid was ‘voor een appel en een ei’ meer dan een gezegde en de eerste munten waren ook nog een vorm van ruilhandel aangezien de waarde van het metaal nog ‘waarde’ had. De komst van papieren geld en tegenwoordig zelfs de digitale transacties laten ruilhandel tot een ver verleden horen, of dat dacht ik. Tot ik vandaag volgend artikel las:

Italië – Geen goud… maar kaas in de kluizen

In de kluizen van de Italiaanse bank Credito Emiliano liggen 440.000 kaasbollen, samen 17 miljoen kg zwaar. De bank wil zo de noodlijdende kaasmakers helpen en aanvaardt de Parmezaanse kazen als onderpand voor leningen. De Noord-Italiaanse kaasmakers worstelen zich door de wzaarste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog. De bank beschikt voor de opslag over twee gekoelde loodsen waar de kazen met een gezamelijke waarde van 132 miljoen euro verder kunnen rijpen. Credito Emiliano aanvaardt al sinds 1953 kaas als onderpand. Denk twee keer na als u ze wilt stelen: elke bol, circa 300 euro waard, heeft een serienummer. In februari groeven dieven een tunnel en graaiden 570 kaasbollen mee. Ze werden echter opgepakt en alle kazen werden teruggevonden voor we vermalen waren.

Bron: Melkveebedrijf / nr.8 / September 2009 / p10

Niet meteen ‘ruilhandel’ pur sang, maar toch nog een manier om iets met waarde in te ruilen.

Andere voorbeelden vinden we ook dichter bij huis. Neem bijvoorbeeld BizCamp dat binnenkort plaatsvindt. Een zogenaamde unconference.  De deelnemers zijn meteen ook de sprekers. Wie komt om zelf iets bij te leren, geeft meteen ook een deel van zijn eigen kennis door aan de rest. Dit concept, in dit geval specifiek gericht op ondernemers, vloeide voort uit de Barcamps die ontstonden in de US met workshops allerhande. Ook  België kende reeds enkele Barcamps. Geen dure prijzen om binnen te mogen, ook geen hoge bedragen waarmee organisatoren de beste sprekers ter plaatse lokken. Wel gebaseerd op het principe dat ieder van ons heeft een heleboel kennis vergaard binnen zijn eigen gebied van interesse. Een Barcamp betekent dan ook de collectieve kennis aan elkaar aanbieden en verder verspreiden.

Verlaten we het pad van de intellectuele kennis of ruilhandel in de Italiaanse banksector en zoeken we de Gentse streken op, dan komen we uit bij de allereerste Botellon die ons land kende. Breng je eigen drank mee, eventueel wat muziek en vooral zin om een babbel te slaan met een heleboel jongeren. Jij drinkt mijn drank, ik die van jou en de overschot ruilen we met onze buurman voor wat chips en nootjes.

Voor mij allemaal voorbeelden dat zaken doen ook kan zonder het rekenmachine naast ons. Wie zei er dat geld de absolute heerser is van deze wereld? Laat de toekomst ons toe om deze nieuwe oude manier van handel verder uit te breiden? Of blijft de drang naar geld toch ons grootste doel?

Oorlog in micro formaat

Social media is hip. Het gaat snel. Krijgt veel goede commentaar. En wordt door heel veel mensen gebruikt. Maar op 1 vlak zitten veel van deze platformen met de handen in het haar: Hoe halen we er voldoende geld uit.Vooral Twitter krijgt harde klappen de laatste tijd. Regelmatig ligt de service uit. Naast een DDOS attack ligt dit grotendeels aan de grote toestroom van gebruikers. Meer traffic vraagt meer servers. Meer servers kosten dan weer meer geld. En daar knelt het schoentje. Met te weinig inkomsten staat Twitter op een kantelmoment. Ontdekken ze dat ideale business model? Of komt een nieuwe speler op de markt die hen voorbij steekt door een sterk verhaal?

Een van de kandidaten voor de troon is ongetwijfeld Facebook. Waar Twitter de mainstream nog maar net aanspreekt (in België nog minder als bijvoorbeeld de Verenigde Staten) staat Facebook al rotsvast in het dagelijkse leven van velen. Vrienden maken, updates doorsturen, elkaar uitnodigen voor evenementen, foto’s delen, anderen taggen, … Noem maar op. Het binnenhalen van FriendFeed was de eerste (openbare) stap van Facebook om op het terrein van microblogging in te stappen. De geruchtenmolen deed al eerder zijn melding van Facebook Lite, wat vandaag dus een feit is.

Facebook Lite

Facebook Lite Profiel

Je eigen profiel op facebook. Minder ‘clutter’ op de pagina zorgt voor een beter overzicht. Enkele aanpassingen in Lite: de afwezigheid van avatars voor reacties, persoonlijke info beperkt zich tot echte persoonlijke info zoals werk, school, hobby’s en contactinfo, fanpagina’s en dergelijke staan in een apart tabblad onder ‘vrienden’, net als uiteraard… je vrienden. Voor foto’s en video’s vormt Facebook Lite zelfs een (kleine) verbetering (maar mede ook een stap achterwaarts) op de gewone Facebook. Pluspunt: video’s waarin vrienden jou taggen, komen in een aparte lijst. Minpunt: je kan niet meer ‘bladeren’ doorheen albums. (zie bij onderstaande screenshot hou dit bij de foto’s bovenaan wel kan) In mijn ogen een functie die ook na toevoegen het geheel nog ‘Lite’ houdt.

Facebook Lite Foto's en video's

Verder natuurlijk de publieke timeline. Ook die werd onder handen genomen. Niet zozeer op vlak van wat je te zien krijgt, wel waar je het ziet. Neem nu de verjaardagen. Waar Facebook deze een beetje verloren rechts onderaan zet, staan de verjaardagen van vandaag (!!) bovenaan de timeline.

Facebook Lite Onafgewerkt

Facebook Lite Onafgewerkt

In elk geval staat Facebook Lite wel nog steeds ads toe, hetgeen Twitter pertinent weigert te doen. Dit, gecombineerd met de grote  user base die Facebook bezit, betekent misschien snel de ondergang van Twitter. De toekomst zal dit allemaal uitwijzen. En tot dan blijf ik trouw en met veel plezier Twitter gebruiken voor microblogging.

* EDIT *
Facebook Lite staat momenteel nog maar in Beta schoenen. Ik leg me daarom neer bij de onvolledigheid van de applicatie. Bij een full release gok ik op een volledige versie als eindresultaat.

   

Bert Rijken.be

Vriesenhof 22 bus 7
3000 Leuven, Belgium
M.: +32 (0) 486 983 115
twitter profile
facebook profile
Netlog Profile
LinkedIn profile
Plaxo profile
BRB - Bert Rijken Blogt
Delicious profile
PDF version CV
Online CV in Prezi
<>div>