Vandaag is mijn laatste dag als werknemer bij Mobistar.
Morgen, de eerste dag van een nieuwe maand, wordt ook de eerste dag van een nieuw hoofdstuk. Het afscheidsfeestje was vrijdag al met een heleboel collega’s van binnen het team, maar ook erbuiten. De taarten, het bier en de Chileense schuimwijn vlogen er dan ook vlotjes doorheen. Het echte afscheid, de definitieve Out Of Office, de toegang tot Mobistar, … allemaal zaken die me vandaag staan te wachten.

Vanaf woensdag zal mijn ‘goedemorgen’ dan niet meer over de Mobistar werkvloer te horen zijn (Fred kan zijn rijk terug alleen opeisen), maar op die OBS, of Orange Business Services. De locatie blijft gelukkig vertrouwd, de kleurindeling in het gebouw idem, het moederbedrijf net van hetzelfde en dit geldt ook voor de MobiClub, ons bedrijfsrestaurant. De taken, de naam van mijn rechtstreekse werkgever en natuurlijk de collega’s, die veranderen echter wel. Zelfs die online hulp die ik af en toe kon bieden aan mensen op twitter, die ga ik missen. Ik hoop dat Mobistar snel een officiële opvolger klaarzet op dat vlak.

En hoewel er weinig mensen van job kunnen veranderen terwijl er zoveel hetzelfde blijft, is het toch nog steeds een spannende bedoening.

Vanaf morgen valt er dus enorm veel te vertellen!

Half mei (ja, al zo lang liet ik niets meer van me horen) startte ik bij Mobistar als Back Office Technical voor ADSL en VOIP. Ondertussen zijn we weer een tijdje verder en voel ik me al meer ingeburgerd in het bedrijf. De reden waarom ik niet eerder iets schreef? De echte inburgering kon nog niet vanaf mijn eerste dag van start gaan. De coach genoot net tijdens mijn eerste twee weken binnen het bedrijf van 14 dagen verlof. 2 weken dus waarin ik met 2 korte opleidingen van elk een uur mijn weg diende te banen doorheen de tientallen tools, procedures en documenten of handleidingen. Geen eenvoudige opdracht, want in parainage bij een collega vliegen de vensters over het scherm, van het ene menu naar het andere en telefoontjes of mails naar en van techniekers, klanten of andere contactpersonen binnen en buiten het bedrijf.

Tijdens die twee eerste weken manoeuvreerde ik me dus tussen de beperkte theorie en de snelle praktijk die bij enkele jaren ervaring hoort. In die periode krijg ik wel een duidelijk beeld van de variatie die in de taken binnen deze dienst aan bod komen. En dan gaat het over het algemeen nog over collega’s die voor residentiële en professionele pakketten de problemen oplossen. De Telnet commando’s en de structuren die bij business klanten komen kijken, dat laten de meeste onder hen aan zich voorbij gaan. Mijn doel ligt echter wel in die hoek van onze afdeling. Grote bedrijven ondersteunen bij problemen met hun internetverbinding, VOIP centrale en alle andere value added services waarvan zij dankzij Mobistar genieten. Een zware uitdaging dus om mij tijdens de eerste zes maanden meester te maken van alle nodige tools, kennis en gebruiken die BOT FIX (Back Office Technical FIX, de dienst verantwoordelijk voor de technische troubleshoot voor vaste lijnen van Mobistar, ADSLen VOIP)  herbergt, en dat zijn er wat.

Begin vorige week keerde de coach terug en ook een nieuwe collega vervoegde het team. Tijd dus om met ons twee de trainingen aan te vatten die nodig zijn om de structuur van het Mobistar netwerk te begrijpen alsook de vele verschillende tools te leren. Elke dag wordt met de helft gevuld met opleidingen, voor de rest van de tijd zitten we naast een ervaren collega of werken we als test in de bestaande cases. Vooral dat laatste biedt voor mij het meeste soelaas, zelf de analyses uitvoeren, oplossingen noteren en afchecken met de resultaten die de ervaren mensen binnen het team eraan geven. En na een goede maand op de werkvloer moet ik toegeven dat ik mijn weg al helemaal vind in de wereld van ADSL en VOIP.

De opleidingen gaan zelfs op een (te) gematigd tempo voor mij en ik zoek dus snel mijn weg naar de value added services om deze door zelfstudie aan te leren, en met succes mag ik eraan toevoegen.

Naast het werk gedeelte zit het ook goed qua contact met de collega’s, coach en line manager. Een niet te onderschatten deel van de job, dat weet ik ondertussen wel na een zeer mislukte ervaring op dat vlak in mijn vorige job. Vorige week stond er meteen ook een receptie op het programma, op donderdag na de werkuren, meteen de beste dag om buiten een glaasje te drinken en van wat hapjes te genieten in de heerlijke buitenlucht.

De voorlopige eindafrekening: het bedrijf ligt me helemaal, de grote afwisselingen houden het boeiend en het traject van 6 maanden opleiding mag ik blijkbaar in twee en een halve maand afleggen, dus de uitdaging is er ook. Een pluspunt om u tegen te zeggen! Op naar de vijfde verdieping!

Mobistar!

Love, Work, Play, Mobistar

Want ja, vandaag was het zover. Vandaag tekende ik mijn contract bij Mobistar. De weg naar Mobistar begon bijna 2 maanden geleden. Mijn vorige job kwam toen tot zijn einde. En na het online plaatsen van mijn CV op sites als Vacature, Jobat en Stepstone, wisten een aantal bedrijven al snel de weg naar mij te vinden. (ik vond via dezelfde weg ook een heel aantal bedrijven hoor, denk maar niet dat ik lui op mijn gat zat in die tjid )

Een van de ontvangen telefoontjes kwam van Elan IT, een rekruteringsbureau dat deel uitmaakt van Man Power. Yvonne vertelde me over een opportuniteit bij een van hun klanten. Een korte screening via de telefoon en ook een analyse van mijn CV later, nodigden ze me uit voor een gesprek op hun kantoor. En zo kwam ik terecht in Brussel op het kantoor van Elan IT. Opnieuw overlopen we mijn CV, mijn verwachtingen en nemen ze mijn talenkennis onder de loep. Elan IT blijft overtuigd van mijn profiel binnen de functionele helpdesk functie bij hun klant en op vlak van de functiebeschrijving ben ik dat ook. Het volgende gesprek bij de klant zelf doet me echter iets meer twijfelen. Vooruitgang in mijn carrière is voor mij een van de voorwaarden voor het aannemen van een job. Er wordt echter een vrij lang engagement binnen dezelfde functie verwacht, tot wel 10 jaar toe in een ideale situatie… Daarom stel ik een einde aan mijn kandidatuur voor de voorgestelde functie. Naast een leuke job blijft ook een goede toekomst voor mij van belang.

In de tussentijd vindt een collega van Yvonne mijn CV passen bij een functie binnen Mobistar. Opnieuw is het dus Elan IT dankzij wie ik op gesprek kan bij een mogelijke werkgever. Op mijn eerste gesprek bij de teamleader binnen Mobistar krijg ik vrij snel positieve feedback en volgt al snel een uitnodiging voor een tweede gesprek. Deze keer overloop ik samen met iemand van HR mijn CV, kwaliteiten en motivatie. Van beide kant zijn de meningen positief: ik pas bij Mobistar en Mobistar past bij mij. Tijd dus om een beslissing te nemen en de voorwaarden te overlopen waarmee onze samenwerking van start gaat.

Vandaag staan al die zaken op papier en tekende ik dus mijn contract. En opnieuw wist het bedrijf me positief te verbazen. Komende uit KMO omgevingen staat er niet veel op papier en zit het allemaal niet altijd even nauw met afspraken en afbakeningen. (niet dat het overal slecht moet lopen, maar ik ken wel een situatie waar het minder was) De buit van de dag: een volledige kaft met achtergrond informatie over het bedrijf, mijn taken en alle extra’s die Mobistar zijn werknemers (of teammembers, zoals het daar heet) aanbiedt.

Ik het nog wat leeswerk te goed dit weekend, maar tegen maandag ben ik er helemaal klaar voor om mijn job bij Mobistar te starten, na de introductiedag natuurlijk.

* EDIT*

Vanaf maandag werk ik als Back Office Technical. ADSL en VOIP worden mijn werkdomein waarover ik in de toekomst dus alles weet. Het gaat over de helpdesk in deze twee domeinen, 2e lijn support om meer precies te zijn. Wie het niet snapt: ook Mobistar biedt internet (ADSL) en vaste telefonie (VOIP, of Voice Over Internet Procotoc) aan. Mensen die met problemen zitten kunnen terecht bij een eerste ondersteunende lijn. Problemen die zij niet opgelost krijgen, komen op de 2e lijn terecht. Van daaruit worden de nodige acties ondernomen om hen zo snel mogelijk terug toegang te bieden tot de diensten die Mobistar biedt.

Alvast bedankt nog aan de bedrijven die me uitnodigden voor een (of meerdere) gesprekken, de mensen die me op jobs wezen of gewoon de motivaties tussendoor om die fulltimejob van solliciteren uiteindelijk tot een positief einde te brengen en terug te starten in een job waarin ik me met plezier zal vastbijten.

Love, Work, Play!

Of hoe gelijkheid niet overal van toepassing is. Op menige werkplek geniet je wel van enkele extra voordelen naast deze die vervat werden in je arbeidscontract. (dus buiten je loon, eco-cheques, eventuele maaltijdcheques, een mogelijke hospitalisatieverzekering of nog andere zaken om)

Op mijn laatste werkplek, waar het draaide om verkoop van hardware zoals computers, laptops, servers, randapparatuur en noem maar op, gelde voor de  werknemers dat aankopen mochten aan inkoopprijs bij de leverancier. Marges voor het bedrijf werden niet geteld. Een mooie extra die me door 1 van de twee bazen bij het begin werden beloofd en door verschillende collega’s bevestigd werd.

De eerste aankoop bleek dit bijna te kloppen. Ik kreeg een factuur met een korting op van ongeveer het margebedrag. Enkel bleek deze ‘korting’ opgeteld in plaats van afgetrokken. Na melding gaf persoon X (laten we geen namen noemen vandaag) aan dit recht te zetten. Bij mijn vertrek vorige week ontving ik nog altijd geen aangepaste factuur en ook een later aangekocht toestel werd volle pot (als in: winkel verkoop prijs) gefactureerd. Net voor het afscheid toch even gevraagd: “Hoe zit het met die facturen? Kunnen die nog rechtgezet worden?” Een toch wel vriendelijk antwoord volgde : “ik zorg dat deze in orde komen”.

De facturen kwamen ondertussen ook thuis aan. Wat blijkt? De eerste werd het minteken nu wel juist geplaatst, de tweede factuur staat nog steeds volle pot. Als je het niet voor iedereen waarmaakt, moet je die afspraak niet maken.

* Het moest er even uit! *

Wie kent ze niet, de stagiairs. Elk bedrijft krijgt ze wel eens, vroeg of laat. Vaak kijken we vooral uit naar de last die ze van onze schouders nemen eens ze op de bedrijfsvloer rondlopen. En daar gaat het ons (de werknemers) altijd maar om: onze eigen werklast verlagen, hoe we het ook draaien of keren. We zien nieuwe kansen voor projecten die door tijdsgebrek onder het stof geraakten en voor andere projecten zien we extra dimensies (terug) verschijnen waar we voorheen geen kans toe zagen.

Bij verschillende werkgevers zag ik al heel veel stagiairs komen en gaan, de ene al beter als de andere. Maar wat maakt nu een goede stagiair? Ligt de kwaliteit van deze tijdelijk werkkracht in zijn kennis die hij meekreeg van school? Dankt hij/zij de resultaten aan de eigen inspanningen? Liggen mislukte stageprojecten aan de  incompetentie van de stagiair? Of misschien draagt de geluksfactor (of pech-factor?) zijn steentje wel bij?

Hoe slecht een stagiair zijn stage afrondt, ligt in mijn ogen eerder aan de voorbereiding van het bedrijf en zijn werknemers. Last minute projecten die we uit de kast halen, de dag  dat de stagiair aankomt. (Als we al niet te laat zijn ermee (zoals pas op dag 3 van zijn/haar stageperiode)) Of projecten die slecht aangepast zijn aan de capaciteiten van de stagiair, maar enkel aan de noden van het bedrijf, nog zo een oorzaak van slechte stages. En wanneer de inspiratie van de werkgever(s) het helemaal laat afweten, reduceren de taken zich meermaals tot het fungeren als ‘koffiemadam’ of ‘postbode’ van dienst.

De ingrediënten van een goede stage? Voorbereiding. Zowel van de stagiair alsook van het bedrijf. Taken verzin je ook voor werknemers niet zomaar op het laatste moment, ook zij krijgen een planning waarmee zij hun taken uitvoeren. Taken die perfect afgestemd zijn op de mogelijkheden van die persoon, plus uiteraard de uitdaging om net een stapje verder te gaan, want daar gaat het in mijn ogen om. De vragen die volgens mij heel belangrijk zijn voor de start:

• Met welke kennis komt een stagiair in het bedrijf terecht?
• Welke verwachtingen draagt hij/zij met zich mee?
• Waarin schoolt hij/zij zich op de werkplek nog graag bij?
• Heeft de stagiair al een toekomstbeeld qua werkplek voor ogen?
• Welke taken vallen compleet buiten zijn/haar interessegebied?

Aan de hand van deze zaken begint een stage op  maat van de persoon. In mijn ogen is het aan het bedrijf om hier in de eerste plaats rekening mee te houden, passend binnen de mogelijkheden van het bedrijf uiteraard. Maar een persoon die kiest voor een bedrijf, dient uiteraard al met juist een beeld van het bedrijf zijn stageplaats te kiezen, dan passen deze puzzelstukken perfect in elkaar.

En toch… zag ik al menige stagiair een ‘slechte’ stage krijgen omwille van een slechte en onvoorbereide start.  Hopen dat de twee stagiairs bij Interlight toch hun stage doorlopen zoals ze dit wensen. Ik doe in elk geval mijn best hen een leerrijke tijd te geven. Een stageplaats die ze op hun eerste CV met veel plezier en trots tussen de ervaringen plaatsen.

Het verhaal begon ongeveer 5 jaar geleden. Mijn broer Erik maakte een einde aan zijn studententijd in Geel en moest op zoek naar een job. De richting was duidelijk: naar de toekomst toe het melkveebedrijf van mijn vader overnemen. Dus de keuzes lagen binnen het veld van landbouw. Veevoeders, maïsteelt, KI, … allemaal onderdelen die mogelijk waren. Net op dat moment stopt echter mijn nonkel met zijn melkveebedrijf. De boerderij, nog opgericht door mijn grootouders, trekt meteen zijn aandacht en na enkele gesprekken met de bank, mijn nonkel en ook mijn ouders hakt hij de knoop door: de rest van zijn leven staat zijn beroep in het teken van landbouw.

5 jaar lang rijdt hij heen en weer tussen de Gerkenberg en Beek, twee delen van Bree. De wet legt immers op dat hij 5 jaar lang op de aangekochte plek de koeien melkt, alvorens het bedrijf van mijn nonkel samen te voegen met dat van mijn vader. Na enkele jaren verandert (zoals wel vaker gebeurt in ons belgenlandje) de wetgeving en verhuizen kan ook eerder. Aangezien de twee bestaande stallen van mijn vader niet meer voldoende blijken, leggen ze plannen op tafel voor een nieuwe stal, nu ongeveer een jaar geleden. Een helse tijd van hard labeur later staat de stal er in zijn pracht en praal. De foto’s tonen de weg die mijn ouders en broer samen aflegden om zoveel mogelijk zelf van deze stal op poten te zetten.

1. Zandbak voor grote mensen: De graafwerken.

2. Beton storten, omdat een goed fundament belangrijk is.

3. Na het fundament volgen de muren. 4 weken lang, 3 keer per week, telkens opnieuw het volgende scenario: Platen zetten, beton storten, beton laten drogen, platen losmaken.

4. Na de muren volgen de vloerplaten. Met of zonder gaatjes?

5. We geraken bovengronds: De eerste gebinten staan recht.

6. 11 meter hoog. En daarop dient dan  het dak te komen.

7. Een dak tegen de regen van boven. Enkele muren & netten tegen de wind van opzij.

8. De binnenafwerking: Kleine muurtjes, matten, ligboxen, drinkbakken, de voergangen storten,…

9. En het (voorlopige) eindresultaat mag er zijn:

10. Na de stal zelf, volgt er in de toekomst ook nog een aanliggende ruimte om de koeien te melken.

Enkele trivia: Het hele gebouw meet ongeveer 40 op 60 meter, is 11 meter hoog in de nok en biedt plaats aan 116 dieren. De graafwerken begonnen begin februari, momenteel bevolken 76 dieren dit gebouw. Er komen er dus nog enkelen bij in de toekomst.

De laatste 3 weken werd het muisstil rondom mij. Ja, ik adem nog steeds. Ik loop ook nog kerngezond rond op deze aardbol en ohja, ik kom ook absoluut nog af en toe buiten.

Waar het wel stil werd? Online, op twitter, facebook, msn, mijn blog, …, ontstond er een bijna volledige windstilte. Geen blogbericht meer hier, mijn tweets bleven beperkt tot 5 per week, geen gevatte of minder gevatte opmerkingen meer op facebook en dat hele oude chatprogramma msn (of Windows Live Messenger, zoals Microsoft het nu laat noemen) komt niet meer op. En hoewel ik het ene al vaker gebruikte dan het andere, trekt de trend zich door over mijn hele online verhaal: stilte, stilte en nog eens stilte.

Wat er de laatste tijd dan allemaal met mij gebeurde? Veel. Ik begon 3 weken geleden op mijn nieuwe werkplaats, maakte enkele leuke weekendjes mee samen met Ine, ging naar Walibi en ook in de week durven mijn avonden nogal eens goed gevuld te zijn, onder andere met een #tweuven voorbije week dinsdag of een demo van Windows 7 bij Microsoft in Zaventem. Maar door die hele drukte bleef het online verhaal nogal op de achtergrond.

Mijn nieuwe voornemen? Terug wat meer actie online. De feed van mijn blog terug vullen. Mijn twitter contacten wat vaker terug vervoegen in conversaties (vooral ‘s avonds dan wel) en gewoon mezelf terug meer in die online wereld begeven, want daar hou ik nog steeds van. Het zal niet meer op het tempo zijn van voor ik begon te werken, maar mijn nieuwe leventje begint in zijn plooien te vallen, dus wordt het hoog tijd om online terug in die mix te gooien.

Tot zeer binnenkort mensen!!!

Het waren helse maanden. Na mijn vertrek bij iVOX dacht ik snel een nieuwe job te vinden. Mijn profiel van TI en CC leek me een unieke combinatie waarnaar veel bedrijven naarstig op zoek zijn. De werkelijkheid? Een heel ander verhaal.

Zoals een of ander fictioneel karakter ooit zo mooi zei (of toch ongeveer): These are the voyages of the applicant, Bert Rijken.

De kickoff loopt goed. Op dag 1 ‘tussen jobs’ staan al enkelen te popelen om een gesprek met me aan te knopen of mijn CV te bemachtigen, de ontnuchtering komt snel. Of het betreft een ‘ik kijk eens of we iets met jouw profiel kunnen doen’ of het blijkt een ‘ik heb af en toe werk voor je als freelancer’ te zijn. Op zich zeker niet slecht, en ik ben blij voor hun snelle reactie, maar het levert nog geen full time job op.

CV’s uitsturen, aanmelden op al-ler-han-de jobsites en telkens je volledige profiel stap voor stap invullen, ik begrijp waarom men solliciteren een voltijdse bezigheid noemt. Tussen het zoeken en sturen door nog even naar de VDAB rennen en bij het ACV alle papieren in orde brengen voor een uitkering. Een hele rompslomp die in mijn ogen zeker eenvoudiger kan.

Er volgen hier en daar nog meer gesprekken. Een aantal inclusief testen. Testen waar ik steeds hoog op scoor. Plannen, analytisch denken, details opmerken, een nieuwe (programmeer)taal leren, … Op de Gausscurve van 1 tot 9 scoor ik cijfers van 7 tot 9, ‘een zeer hoge score meneer‘. Maar wat ben je met hoge scores op tests, zonder dat er een job uit komt? En zo eindigen voor lange tijd toch alle verhalen: ‘we hebben geen werk voor u‘, ‘we vonden iemand die net beter was‘, ‘u heeft geen ervaring‘ tot zelfs de (in mijn ogen) zeer onwaarschijnlijke uitspraak: ‘u bent niet zelfstandig genoeg‘. *HEY, ik draag al jaren een belangrijke verantwoordelijkheid binnen jeugdwerk, sta al 9 jaar zo goed als op eigen benen (ok, de was doe ik thuis nog) en weet echt wel mijn plan te trekken op de werkvloer!*… Ahum, sorry… Maar geen job dus.

Mijn blik draait richting overheid. Een trouwe werkgever, geen ongeoorloofde overuren en in de kantlijn staat soms zelfs het woord ‘statutair‘. Een nieuwe energy boost straalt door mijn lichaam. Mijn CV vliegt weer extra hard de deur uit. Maar ondanks alle inspanningen heb ik na 4 maanden solliciteren nog steeds geen vooruitzicht op een job.

Eind augustus, begin september komt alles in een stroomversnelling. Een aantal gesprekken op heel korte tijd. En vooral: het gaat over leuke jobs bij (b/gr)oeiende bedrijven! In die periode neemt ook JobCare contact met me op. Een vriendelijke jongedame vond mijn CV via de VDAB en wil me op 1 september in Peer (Limburg) ontmoeten voor een reeks testen en een gesprek. Weer hetzelfde verhaal: heel goede testen en een unieke combinatie van opleidingen. De functie? Technisch commerciële binnendienst. De taken? Offertes opmaken naar klanten, mailings, communicatie voor het bedrijf zelf alsook enkele partners, de website onderhouden/verbeteren, … Een uitgebreid pakket.

3 gesprekken later, op woensdag 16 september, komen we een deal overeen. Maandag starten mijn officiële taken bij InterLight in Lommel. Om meteen goed kennis te maken met de sector van hard- en software, krijg ik voor donderdag 17 september al meteen een ticket voor Meet-IT in mijn handen gestopt. Het werken begint weer. No more being lazy, hard work is comming. Mij hoor je echter niet klagen. Terug een bezigheid, niet langer een parasiet  van de maatschappij en ook (en toch ook wel belangrijk) opnieuw een deftig inkomen, met auto deze keer.

Een oprechte dank naar iedereen die me steunde de voorbije maanden. #hirefriday op twitter, alle bedrijven die mij antwoord gaven op mijn CV, gesprekken die ik mocht doen, mensen die me jobkansen doorstuurden en vooral Ine en haar ouders. Zij motiveerden me steeds opnieuw na negatieve antwoorden, bij dipjes of gewoon om me nog harder te laten zoeken naar een nieuwe uitdaging. En natuurlijk ook Roos en Martine van JobCare, want hun naam hebben ze niet gestolen: they care. Zij waren enorm begaan met het verloop van de gesprekken bij InterLight. Fijne mails, telefoontjes en gesprekken en een oprechte proficiat op het einde van het traject.

Thank you all!

Aangezien de functie ‘werkzoekende’ niet veel nieuwe kennis bijbrengt, surfen op het internet eerder doelloos gebeurt en stilstaan gelijk staat aan achteruit gaan, zoek ik naar een nuttigere invulling van mijn weken tot ik effectief aan de slag ga.

Het idee komt dankzij een van de laatste woorden van mijn vorige werkgever; mijn contract daar sleepte ik in de wacht omwille van mijn ‘witte raaf’-gehalte. De combinatie van de twee opleidingen, Toegepaste Informatica en Commerciële Communicatie, vormen in de huidige internetwereld een goed huwelijk. Ondanks deze gecombineerde kwaliteiten vormt het vinden van werk geen evidentie.

Om mijn troeven nog wat verder uit te bouwen en me nuttig bezig te houden, begin ik vanaf 24 augustus met ‘Teach me something’.

Wat houdt het in? Elke week staat in het teken van bijleren.Van maandag tot zaterdag leer ik iets nieuws bij rond één bepaald thema. In tegenstelling tot ‘witte raven’ op TV, leer ik graag iets bij dat binnen mijn richting valt, zodat het voor mij extra voordelen biedt bij werk vinden of op zijn minst een persoonlijke verrijking biedt. Een onderdeel van communicatie, marketing, internet, IT,… biedt het meeste mogelijkheden hiertoe, maar denk jij andere nuttige zaken bij te kunnen brengen, laat dit dan zeker weten.

Om er een extra uitdaging in te steken, ga ik niet zelf op zoek naar eender wat. Wat ik bijleer, hangt van jullie af. Wat mogen jullie me vragen?
- Heb je zelf kennis die je mij zeker aanraadt? Ask me.
- Werkt jouw bedrijf in een niche en zie je graag hoe goed ik me hierin kan verdiepen? Voorstellen die handel!
Het enige wat ik nodig heb: een doelstelling die op 1 week tijd haalbaar is.

Meerdere voorstellen doen, kan geen kwaad. Elke week selecteer ik zelf een (haalbare) uitdaging eruit. Aan het einde van de week kunnen jullie uiteraard een verslagje verwachten van mijn ervaringen. (en ondertussen nieuwe uitdagingen uitzoeken en bij de comments plaatsen)

Zo vul ik de tijd tussen de sollicitaties, wachtend op een bevestigende ‘ja’ op het einde van de sollicitatieprocedures, op een degelijke manier in. Laat die comments dus maar komen.

Vandaag op twitter werd het nog maar eens duidelijk dat het voor meer mensen dan enkel mezelf moeilijk is om een job te vinden. Mensen die zeggen dat er geen crisis is, hebben het geluk dat ze werken. Eens je dat niet (meer) doet, voel je meteen veel harder dat de mogelijkheden schaarser zijn dan pakweg een jaar geleden.

Via twitter bleek dat @pongeltje even met de handen in het haar zat. Neen is enkele keren zeer goed te verwerken. Maar bij herhaling wordt het een zware beproeving. En zeker als die negatieve antwoorden al komen nog voor een gesprek.

Doch, er zijn manieren om het zoeken naar een job leuk te houden. Hoe je dat kan? Steek leuke zaken in de bezigheid die komt kijken bij het zoeken naar een job. Wat is dat precies? Je CV opmaken en begeleidende brieven schrijven. Toch zeker in eerste instantie. De gesprekken zijn pas stap 2. En daar geraak je enkel indien je voorbij stap 1 geraakt: Opvallen en uitgenodigd worden voor een gesprek.

Mijn CV is sinds mijn eerste mail al meermaals aangepast. Toevoegen van ervaringen, projecten die relevanter blijken dan ik ooit gedacht had, layout bijwerken, … Je leert bij elk gesprek weer bij.

Nadat ik bij een bepaalde job ernaast greep bij gebrek aan ‘relevante’ ervaring, voegde ik bijvoorbeeld vrijwilligerswerk toe in de sectie ‘werk-ervaring’. Tijdens een gesprek zal dan wel naar boven komen dat dit onbetaald is, die eerste stap geraken we dan tenminste voorbij.

Naast een standaard CV in pdf formaat, zijn er nog leuke manieren om je curriculum te tonen. Op Prezi.com plaatste ik een basis overview van mijn leven, studies en ervaringen. ga gerust eens een kijkje nemen op http://bit.ly/Okeqg en zie hoe je als extra zeker hiermee kan opvallen. Ik stuur nog steeds in eerste instantie mijn pdf met onderaan de link naar de online versie, just to be sure. (De HR manager moest maar eens niet kunnen werken met Prezi)

Een ander middel om binnen te geraken, is je begeleidende brief. Valt die op? Dan is je uitnodiging voor stap twee binnen handbereik. Jammer genoeg kruipt hier veel tijd in, dus om veel uitnodigingen op die manier te sturen, is geen evidentie. Maar let op de jobomschrijving en pas je daar op aan. Een grafisch gerichte taak? Wees creatief op die manier. (uiteraard) Zijn tekst en taalkennis iets meer van tel? Werk dan iets leuks uit op dat vlak. Hier een leuk voorbeeldje dat ikzelf gebruikte: http://bit.ly/upi5N.

Zie je het grootser? Dan kan je zelfs de media proberen te halen. @coolz0r deed dit al voor via volgende website: http://micromiel.com/promo. Hij komt 1 dag gratis werken om de werkgever te overtuigen en dit tot hij een contract krijgt aangeboden. Mooi initiatief en hopelijk ook geslaagd voor hem. Nieuws maken lukte al.

Het zijn maar enkele tips die ik zelf gebruik. Maar er bestaat geen regel, wees gewoon creatief.