Facebook, met kilometers voorsprong het meest gebruikte social media kanaal, brengt binnenkort Places tot in de huiskamer. Enkelen weten het al, de grote meerderheid kan binnenkort weer niet volgen met ‘al die geweldige ideeën’ die facebook maar uit zijn mouw blijft schudden. Voor wie het in Keulen hoort donderen: binnenkort biedt Facebook de mogelijkheid om je locatie in real time door te geven. “Ik sta op de bovenste bol van het Atomium” of “Net uit het station van Schaerbeek gezet wegens een bommelding” zijn dan beide Facebook updates, gekoppeld aan een kaartje met een exacte aanduiding waar je dit precies zei. In twee woorden: Facebook Places.

Vernieuwend? De twitteraars weten al beter: Foursquare,  Brightkite en Gowalla zijn al oude rotten op dat vlak. Vele twitteratie laten iedereen weten waar ze zijn, op welke plaats de beste ijsjes verkocht worden of waar je best nu naartoe komt voor een lekker biertje met wat onbekend volk dat graag nieuwe mensen leert kennen.

Niet zo echt nieuw dus die Facebook Places. Maar wel veel gevaarlijker dan die oude rotten in het vak. Waarom?

Gebruikers van Foursquare of Gowalla (of andere gelijkaardige tools) zijn vaak (ik zeg vaak, niet altijd) ook meer bekend met online media, hoe ze te gebruiken en vooral het inschatten van de risico’s. Inschrijven op deze tools doen zij bewust en met voorbedachte rade. Facebook Places werkt anders. Vanaf het moment dat Facebook beslist de update uit te rollen, worden er 500 miljoen mensen ingeschreven op deze dienst en linkt Facebook zo vaak het kan een locatie aan een update.

Waar twitterati dus bewust kiezen voor het vrijgeven van hun locatie, stelt een half miljard mensen plots zijn privacy (nog meer?) ten prooi aan al hun vrienden of in het ergste geval zelfs de hele wereld. Uitkijken geblazen dus!

Maar hoe kan je die risico’s beperken? Of hoe zorg je ervoor dat je niet ongewild je locatie doorgeeft? (je vriend(in) moest maar eens ontdekken dat je vreemdgaat in hartje Antwerpen terwijl zij denkt dat je vanuit Gent op je werk je status update) Hier komen de geweldige privacy settings van Facebook weer tevoorschijn. Niet voor iedereen even simpel om via die weg korte metten te maken met vreemden die toegang krijgen tot je profiel gegevens, je baas die elke zucht tijdens de werkuren meeleest of je ouders (of kinderen) die net facebook ontdekken en daar zaken zien die niet voor hun ogen bestemd zijn.

En hoewel facebook een helebool zaken standaard aanbiedt, blijft het een open platform en is persoonlijk tweaken nog steeds aangewezen. Lang leve de custom settings om je privacy toch een beetje te vrijwaren. (tenzij je dit niet zo heel erg nodig vindt)

Facebook privacy settings

Voor wie dus niet zeker is welke zaken een risico betekenen  en welke niet, kiest er best voor om alles te blokkeren, in het bijzonder dus Facebook Places.

Want de impact die twitter, Foursquare of foto gegevens bij mobiele uploads reeds konden betekenen voor het vrijgeven van je locatie (waar je dus bent, of nog meer: waar je niet bent, zoals bijvoorbeeld ver weg van huis), verdwijnt in het niets zodra een heleboel Facebook gebruikers zonder het te weten hun exacte locatie te grabbel gooien. Dieven: ga jullie gang, Facebook is jullie vriend.

En ik word de volledige 2 jaar oud. Of toch mijn twitter account. (geschenkjes, traktaties en andere zijn altijd welkom!)
Zelf had ik er helemaal niet aan gedacht. Gelukkig deed @nl_twop_1000 dat wel in mijn plaats. (hier trouwens ook te vinden: http://www.twopcharts.com/anniversaries.php?source=nl)

2 jaar twitter

Een kleine terugblik wat die twee jaar nu effectief betekenen voor mijn leven:

Ben ik daar beter van geworden?
Niet bepaald. Ik werd volgens sommigen wat asocialer als ik weeral mijn twitter stream controleerde. Eerder wat slechter dan misschien, als je het zo bekijkt. Maar dat is natuurlijk allemaal relatief. Want van de andere kant legde ik meer contacten met online mensen.

Werd ik opeens super rijk door te twitteren?
Die zal duidelijk zijn. Neen. Maar ik moet zeggen, af en toe kon ik wel eens een extra centje bijverdienen met het een en ander. Dankzij mensen op twitter. Laten we het rijker noemen, tussen hele dikke haakjes weliswaar, en het klopt.

Werd ik er slimmer van?
Dat niet meteen, maar ik leerde wel enorm veel bij dankzij het goede crowdsourcen. Twitter is toch wel dé bron van leuke informatie, nuttige weetjes en gewoon het nieuws als eerste weten. Altijd tof dus.

Verloor ik er vrienden door?
Integendeel. Ik leerde mensen uit de buurt kennen. (een groot voordeel van twitter en zeker de op locatie gebaseerde updates bieden de mogelijkheid mensen van vlakbij te leren kennen of zelfs ontmoeten) De verschillende meetings of gezellige onderonsjes vulden de avonden met plezier en leverden een aantal zeer goede kennissen op.

Veranderde mijn leven significant sinds ik op twitter zit?
Significant veranderde het niet, maar het is wel anders geworden. Een constante verbinding met de wereld heeft zo zijn voordelen. Nieuws is (regelmatig) geen nieuws meer als je de krant leest of naar het journaal kijkt. Ik kreeg zelfs een aantal sollicitatiegesprekken dankzij twitter. (waarvoor dank @Tjakkahhh & @destruise… en eventueel anderen die ik vergat!) Het heeft dus zeker een aantal extra paden geopend, wat toch een merkbare verandering te noemen is.

Deed ik ooit verkeerde zaken op twitter?
Echt verkeerde zaken? Neen. Bij mijn vorige baas werd ik wel ooit op het matje geroepen omdat mijn Friendfeed (ooit een concurrent van twitter) de profielinfo van twitter had overgenomen op een moment dat ik zonder job zat. Toen ik een job had, werd daar mijn profiel niet bijgewerkt. Een “Looking for a job” tekst die je baas onder ogen krijgt, is uiteraard niet meteen ideaal. Voor de rest probeer ik toch steeds op te letten wat ik wel of niet post. Ik heb nog geen kakske gedaan op twitter en de intieme momenten blijven dat ook. Wie ooit aanstoot neemt aan een van mijn updates, let me know.

Waarom doe ik het dan?
Gewoon. Omdat het leuk is. Net als sommige mensen bierkaartjes verzamelen, gaan voetballen, elke film die er bestaat willen zien, mensen elke dag hun tanden poetsen, foto’s maken van alles wat ze doen, … zo twitter ik met enorm veel plezier. Als je me erover vraagt als leek, zal ik zelfs proberen mijn passie op je over te brengen.

Blijf ik het verder doen?
Voorlopig zal ik twitter zeker niet verlaten. Er zal in de toekomst hoogst waarschijnlijk weer iets nieuws uitkomen, waardoor twitter verdwijnt in een of ander archief. Dan stappen we weer een nieuwe trein op, richting andere horizonten. De vernieuwing tegemoet.

Ben je ook jarig op twitter? (100 dagen, 3 jaar,…) Wil je graag mijn adres weten om een geschenk op te sturen? Of wil je wel eens wat vragen over mij en twitter? Nú is het moment! Vragen maar bij de reacties!

Gisteren toonde Canvas de derde en voorlaatste aflevering van The Virtual Revolution, een documentaire van de BBC die gaat over de invloed van internet op ons leven. Hoe past internet tegenwoordig in ons leven? Hoe evolueerde deze band tussen mens en online zich tot op heden? En meer nog: hoe gaat het in de toekomst verder? En hoewel er tot op heden vooral ‘Geeks’ de afleveringen volgen, lijkt het me beter, of zelfs belangrijker, dat de gemiddelde internetgebruiker, de nog maar net ontgroeide digibeet of iedereen die geen idee heeft wat internet eigenlijk precies betekent in ons leven, deze afleveringen bekijkt en goed in zich opneemt. (ze zijn online te (her)bekijken op www.canvas.be/thevirtualrevolution) Vooral de aflevering van gisteren over privacy raakt ons allen op een gevoelige plek.

Want privacy, dat is toch nog steeds iets waar we allemaal op staan. Of het nu gaat over rustig in onze tuin zitten zonder pottenkijkers, de privacy van ons lichaam en intimiteit, onze bankrekening of gewoon wat er zich in ons hoofd afspeelt. Maar hoe privé zijn al die dingen werkelijk? En wat is die privacy eigenlijk nog waard? Hoort het wegebben van onze privacy niet gewoon tot de evolutie van onze maatschappij? Een noodzakelijk en onvermijdelijk kwaad?

Al decennia lang zien artiesten, filmsterren of andere bekende personen hun hele leven uitgesmeerd staan in de roddelpers. En niet enkel op internet, maar ook via de gedrukte pers staat hun doen en laten op een schaaltje te koop. Niemand die daar nog stil bij staat. Deze mensen hun dagelijkse bezigheden vormen een normale wetenschap en zelfs vaak (gewild of niet) voer voor een gesprek tussen u en mij. Maar naast die rol van onderwerp, vormen zij ook steeds een voorbeeld voor enorm veel jongeren op vlak van kleding, uiterlijk, gedrag en zelfs volledige levenswijze. Iedereen draagt een drang in zich mee om te zijn zoals hen, te leven zoals hen en succes te hebben zoals hen.

Bekend zijn, roem en eer voor wat je doet, aandacht krijgen: het brengt ook zijn consequenties mee. Privacy afgeven. Hoeveel mensen tonen op facebook, youtube, twitter, netlog of eender welk ander online kanaal wat ze doen, denken, kopen, graag zien of horen en noem maar op? En dit aan iedereen om het te zien, interpreteren en eventueel zelfs op in te spelen. We staan graag in de belangstelling. We kijken graag wat bekende (of minder bekende) personen allemaal doen en reageren er met plezier ook nog eens op. Maar het liefst van al ontvangen we nog eens feedback van anderen op wat we zelf vertellen. En dus, hoe meer we uitsturen, hoe meer reacties we krijgen en bijgevolg hoe beter we ons voelen, want we zijn populair.

En is dat allemaal een slecht verhaal? In het online debat, volgend op de uitzending van The Virtual Revolution, spreken Patrick Van Eecke (advocaat, professor aan de Universiteit Antwerpen en specialist inzake privacy) en Lorenz Bogaert (CEO & mede-oprichter Netlog) over hoe wij als gebruiker (wel of niet) met onze online privacy omgaan, maar ook hoe bedrijven en overheden deze privacy steeds op de eerste plaats (moeten) stellen en mede verantwoordelijk zijn om gebruikers te beschermen. Zij zijn beide overtuigd dat de huidige privacywetgeving onvoldoende is. Bedrijven zoals Netlog doen vele inspanningen om hun gebruikers de nodige privacy te gunnen en waarborgen die Europa verwacht, nu of in de nabije toekomst.

Steken we echter de oceaan over dan verandert dit verhaal meteen. De Amerikaanse wetgeving is veel vrijer, bedrijven daar ontwikkelen nog steeds de meerderheid aan applicaties en online tools en dienen minder rekening te houden met privacy issues. Dus de mogelijkheden zijn: Europese internetgebruikers nemen enkel nog Europese tools onder de arm (zeer onwaarschijnlijk en het ruikt een beetje naar de Chinese manieren van werken), Amerikaanse en internationale wetgevingen leggen meer restricties op aan deze internetbedrijven (ook weer een onwaarschijnlijke zaak) of we laten deze verminderde privacy gewoon deel uitmaken van ons leven.

En met dat laatste heb ik op zich niet zo veel problemen. Het klopt, het is niet ideaal als er zatte foto’s online verschijnen na een decadente avond en altijd doorsturen waar je bent, biedt dieven de mogelijkheid om je huis leeg te halen als je op vakantie bent. Maar ook zonder internet kan de dief die dat wil jouw straat in het oog houden, zien dat je je koffers meeneemt en de volgende dag dus aan de slag gaan.

We kunnen natuurlijk alle jongeren (en ook ouderen) in speciale opleidingen aanleren hoe ze online hun eigen gegevens privé zetten, maar anderen kunnen nog steeds foto’s of video’s over jou op het net zetten, al dan niet schadelijk voor jouw (online) reputatie. Denk bijvoorbeeld maar aan de filmpjes van de Skin Party’s, Amerikaanse Spring Break video’s, videochats die de persoon aan de andere kant van de lijn opneemt of gewoon al ‘sexy’ foto’s die je naar iemand doorstuurt. Deze harde bewijzen kunnen toch nog steeds hun weg vinden naar het grote publiek, ook al staan je persoonlijke profielen afgeschermd.

Beter is het om jongeren bewust te maken van dit gebrek aan privacy en hen hier mee leren leven (ook in de offline wereld). Uiteraard met de duidelijke mededeling dat over 30 jaar hun jeugdige escapades ook nog hun weg kunnen vinden naar mogelijke werkgevers, familie of gewoon eender wie, met alle mogelijke nare gevolgen.

Minder privacy online kan ook positieve gevolgen hebben. Je leert iemand soms gewoon beter kennen door ook zijn online leven mee in rekening te nemen, net omdat het internet niets vergeet. Fundamentele verschillen die je anders zo niet gemakkelijk te weten komt, ontdek je misschien al goed op voorhand bij je (mogelijke) partner, zodat je problemen preventief voorkomt. Ook eerlijkheid geeft vaker een goede indruk. Wie weet wat het afgesloten profiel van persoon X allemaal (moet) verbergen? Wees zelf degene die, naast de goede kantjes, ook je eigen negatieve punten naar buiten brengt, eventueel zelfs met duiding. Je komt zo meteen heel anders over dan dat een enkele foto uitlekt en een verzonnen verhaal wordt opgehangen aan die momentopname.

Het ontbreken van privacy online kan er volgens mij ook voor zorgen dat we allemaal bewuster omgaan met onze manier van leven en onze vrije tijd en voornamelijk meer rekening houden met onszelf en onze medemensen die door ons online leven beïnvloed worden. Een veel nauwer samenhangende maatschappij die meer respect toont dan momenteel het geval is. (World peace it is!) I’ll pay with my privacy for that one.

Zonet ging ik even door mijn feedreader heen. Ik stond toch bijna 200 berichten achter. Een hele vrijdag bezig zijn doet wat met je up to date blijven. En ondanks dat ik nog niet aan het einde van de lijst ben, valt er een bericht wel extra op. (er zijn nog wel meer berichten die ik gewillig lees en in me opneem hoor) Maar het bericht in kwestie komt van ZDNet en draagt de titel: ‘Helft bloggers vindt zichzelf journalist’.

Ook al ben ik geen doorwinterde blogger zoals er wel een heel aantal bestaan: mensen die dagelijks zorgen voor nieuws en weetjes en hun feed op zeer regelmatige basis weten vullen, voel ik me dankzij deze half-time blog toch een echte blogger. Maar ben ik een journalist? Behoor ik tot de meerderheid van 52% die zo over zichzelf denkt? Ik vermoed het niet. Ook mede omdat ik niet de ambitie heb om de hele wereld te voorzien van dat unieke nieuws dat de hele aarde op zijn grondvesten doet daveren. Ik vertel vanuit mezelf. Ik ben niet meer journalist dan een journalist van mijn eigen leven. En daar verdien ik nu eenmaal niets aan buiten enkele volgers.

Wat me echter veel meer opviel, is het cijfer van recyclage dat in de blogosfeer omgaat. meer dan 90% haalt zijn mosterd en andere nieuwtjes op blogs. Kijk ik even terug in mijn blogarchief, dan zie ik een ander beeld: mijn blogs zijn grotendeels gebaseerd op eigen inbreng, offline bronnen en slechts hier en daar gebruikte ik online informatie om mijn verhaal te starten. Of dit daarom ook voldoende boeiend is voor eventuele volgers weet ik niet. Reacties zijn altijd welkom.

Maar waarom schrijven veel bloggers dan bestaande informatie opnieuw uit? Is het om een populair item nog verder te verspreiden? Verschilt hun mening toch steeds van die ene zijn idee (en ook dat van tien anderen) over dat onderwerp? Of komt het eerder door het feit dat enkel de blogs die we volgen onze aandacht trekken en dit kopiëren en herschrijven de enige manier is om de hele blogosfeer dat laatste nieuws te laten weten?

Wie krijgt dan echter de eer van dit schrijven? Vaak zie je wel op blogs staan waar blogger X zijn inspiratie opdeed (Via Y) en zorgt een trackback als dankwoordje voor een link onder het originele artikel. Maar tien stappen verder in dit proces, zie  je toch nog steeds alleen de laatste een vermelding krijgen. Ik klik echt niet tien sites door om de originele blogger te ontdekken. Daar staat de Retweet functie van Twitter toch een stuk meer dankbaar tegenover de originele poster van bepaalde informatie.

Maar van de andere kant: als we dan toch voor meer dan de helft als zelfverklaarde journalist door het leven gaan, eisen we toch steeds graag zelf de verdienste op. Geen enkel artikel in de krant of interview op TV eindigt toch met expliciete dankwoorden aan getuige X of Y die alle informatie bezorgden. Elke reporter vertelt toch steeds alsof hij/zij al voor het feit aanwezig was en vanuit alle hoeken de gebeurtenis kon gadeslaan. Laten we dus gewoon ons dankwoord zeggen waar nodig (dankjewel ZDNet voor de aanzet van deze post) en genieten van de schrijfsels van collega bloggers, of deze nu volledig origineel zijn of een eigen interpretatie van reeds gepubliceerde feiten.

Af en toe maak ik wel eens gebruik van mijn mobiel internet. Niet dat op mijn netbook (of jawel, natuurlijk ook), maar in dit geval bedoel ik via mijn gsm. De mobiele versie van Yahoo, Twitter, Google Maps, deze blog en Facebook staan bij mijn favorieten op mijn gsm. Twitter vooral om ook buiten bereik van mijn PC iedereen wat op de hoogte te brengen van mijn bezigheden, Google Maps om mijn locatie in Brussel centrum te bepalen en op de juiste plek terecht te komen, Yahoo om mijn mails via dat emailadres te controleren en Facebook, wel, als tijdverdrijf vooral.

Via de mobiele versie dien ik vaak nog bij elk bezoek opnieuw in te loggen, het ingelogd blijven wil om bepaalde redenen soms wel eens moeilijk doen of in uitzonderlijke gevallen helemaal niet werken. Maar wat ik bij mijn laatste mobiele bezoek aan m.facebook.com meemaakte, was nieuw voor mij. Na het openen van de mobiele site (voor een keer zonder dat ik mijn login diende te bevestigen) stond Facebook in het Frans. En hoewel de loginpagina soms (bepaalde woorden, er is degelijk nog werk aan de mobiele site van Facebook) in het Frans wordt weergegeven, krijg ik eens ingelogd altijd de Engelstalige versie. De reden van mijn verbazing: ik stond niet onder mijn naam ingelogd, maar als ‘Xavier Warzée‘.

Degelijk iets mis dus bij die mobiele versie van Facebook. Ik kon zonder problemen een status update uitvoeren (which I did), vrienden toevoegen of verwijderen (ik deed dit even met mezelf om de nodige screenshots te maken) en zag al zijn persoonlijke berichten als ik wou. Vraag is natuurlijk hoe dit probleem zich kon voordoen. Waarom logde ik opeens in via een vreemd account? (we hebben geen enkele vrienden gemeen) Ik ben in elk geval benieuwd of er ook mensen ooit op mijn account geraken zonder dat ze (of beter nog: ik) het beseffen. De enige link die ik tussen hem en mij ‘eventueel’ kan leggen: hij heeft schijnbaar een gsm-nummer met een voorvoegsel dat van Mobistar afkomt (0494 *** ***). Zijn profiel toont in elk geval activiteit via de mobiele bezoeken aan de Facebook webpagina. Dus er kan iets misgelopen zijn bij Mobistar bij het versturen van de logingegevens. Dan krijg ik opeens toch een ander beeld over de veiligheid van mobiel surfen, zowel via mijn gsm alsook via mijn Internet Everywhere van Mobistar.

Voor wie de jongeman in kwestie graag toevoegt, vindt hem via het hotmail-(.com) adres met voorvoegsel ‘xouxou_8′. De screenshotsvan mijn ‘hack-moment’ staat hieronder, samen met de bijhorende status updates die ik doorvoerde. (“Now you see me, now you don’t” & “Tweet, tweet“. Ik weet het, weinig inspiratie op dat vlak… Maar het bewijst dat ik het deed.) Iemand al eens iets gelijkaardigs meegemaakt?

Facebook Hack via Mobistar

Facebook Hack via Mobistar

Facebook Hack via Mobistar

De kracht van alle sociale media tools is dat je jouw status overal gelijktijdig aanpast: een bericht op Twitter verschijnt vanzelf op Plaxo, Facebook, LinkedIn, Netlog, FriendFeed en noem maar op. Schrijf je een blogbericht zoals dit, dan kan ook dat heel eenvoudig verschijnen bij je Notes op Facebook waarbij reacties ook weer terug te voeren zijn naar je blog zelf, je feed importeer je zonder moeite in Plaxo die zelfs de reacties mee overneemt op al die blogberichten, mijn video- en muziekkeuze maak ik bekend waar ik wil en hetzelfde geldt voor mijn favoriete links en nog zo veel meer.

Al je online pagina’s groeien zo mee met wat jij op dat moment denkt en doet, volledig simultaan. Heel eenvoudig om personen die andere online tools verkiezen/gebruiken ook mee op de hoogte te houden. De goede oude mails zorgen er wel voor dat je reacties op door jou niet zo frequent gebruikte social media sites zeker niet mist en binnen toch zeer korte tijd in discussie kan treden met hen op hun platform naar keuze. Eenvoudig dus, met 1 klik en een aantal goed ingestelde verbindingen breng je je hele vriendenkring op de hoogte, waar die je bericht ook (willen) lezen.

Allemaal goed en wel. Die gedachten overal meteen bekend maken, dat lukt heel goed. (lang leve Twitter toch voornamelijk) Maar een maand geleden kwam mijn (ex-)baas verontwaardigd af met het nieuws: “Jij zoekt actief een andere job terwijl je hier werkt?” En hoewel ik inderdaad al van dag 1 verder bleef zoeken naar een boeiende job en regelmatig verlof nam voor een sollicitatiegesprek, zorgde ik er wel steeds voor dat dit (zeker online) niet opviel. Maar ergens glipte er dus iets door de mazen van het net. En ik wist zelf van niets. Hij kende de link echter heel goed vanbuiten: www.friendfeed.com/bertrijken.

Hij bleek dus al een hele tijd mijn gedachten te volgen via FriendFeed. Op zich geen probleem, ware het niet dat mijn profiel info daar (op dat moment) dateerde van de dag dat ik mijn FriendFeed account aanmaakte & koppelde aan mijn Twitter stream. Dit was natuurlijk wel geleden van ergens in de lente van 2009, toen ik op zoek was naar werk en voor ik dus bij hem in dienst trad. FriendFiend was op dat moment zo geweldig om automatisch mijn profiel info mee over te nemen, maar na een update van mijn Twitter profiel liepen die twee dus niet meer gelijk.

Gisteren werkte ik opnieuw al mijn profielen bij, of toch de meest gebruikten alvast. Je werk informatie bijsturen, een korte beschrijving die toch ook weergeeft dat je op zoek bent naar een job, hier en daar wat herschrijven, … Het vormt over al die profielen heen toch een serieus werk. Er bestaan voldoende API’s om al die info op te halen, waarom ken ik dan geen website die me op een eenvoudige manier toelaat om met 1 klik (of laat het er al 4 zijn) al die profielen simultaan up to date te brengen?

Het mag zelfs verder gaan, Vacature.com, VDAB.be, Monster.be, … Ook zij mogen de moeite doen om een API te voorzien die jouw LinkedIn profiel inleest en zo alles mooi bijhoudt, want dat profiel hou ik (toch zo goed mogelijk) up to date op vlak van werkervaringen en historiek. Het zou voor mij heel wat moeite uitsparen en ik gebruik hun website dan eens zo graag! Win – win situatie als je het mij vraagt.

Gisteren was de dag dat de meet-up bij Netlog veel te lang geleden was, ik een heleboel tweeps al maanden niet meer zag en vooral @Polledemaagt weer eens een perfecte Jong Tuig op planning zette. Maar gisteren, 25 februari, was het weer zover. Meer dan 100 onliners gaven aan deel te nemen aan de jongste Belgische editie van Jong Tuig. Deze keer geen Gentse locatie zoals de traditie tot op heden werd gehouden. Een nieuwe, unieke locatie bood zich aan: Centraal Station Antwerpen. En ik wou er zijn.

Maar…

Dat was uiteraard buiten onvoorziene omstandigheden gerekend. Een chronologische volgorde van mijn toch wel bewogen avond, op weg naar Jong Tuig:

18u55: Ik rij rechtsaf de Herentalseweg in, onder Geel, in de deelgemeente (of het gehucht) Punt. Na de bocht versnellen zit er dan plots niet meer in: mijn gaspedaal ‘valt’ gewoon naar beneden. (plankgas krijgt dan opeens een heel andere betekenis)

18u59: De buren bezorgen mij een pitslamp (Neen @Bunker, jij was niet daar) en ik schuim de auto af naar het probleem.

19u10: Mijn moeder stuurt de nummer van hun garagist door, ik heb een losse kabel gezien. De professional laat me weten dat het inderdaad de gaskabel is die niet meer uit 1 geheel bestaat.

19u13: Ik breng de pitslamp terug naar de buurtbewoners.

19u18: Contact opnemen met de baas. Wat doe je anders als je met een bedrijfswagen onderweg bent? Om de kosten van een takelwagen op dit uur te vermijden, spreken we af de auto te laten staan en deze morgen op te pikken. I’m on my own now, trying to get home.

Het volgende deel van mijn verhaal speelt zich af op Twitter:

——————————————————

• 
  bertrijken: Autopech… Geen #jongtuig voor mij. Of toevallig iemand in de buurt van de e313 / Geel voor een lift? #pech #twitterhulp
  Feb 25, 2010 06:38 PM GMT · from mobile web · Reply · View Tweet
• 
  franky_6581: @bertrijken Ik ben in de buurt… Jammer genoeg ga ik niet richting #jongtuig #westerlo #geel-west #papierwerk
  Feb 25, 2010 06:40 PM GMT · from Seesmic · Reply · View Tweet
• 
  bertrijken: Herentalseweg 7 is the place to come to resque. #kapottegaskabel #gadver
  Feb 25, 2010 06:40 PM GMT · from mobile web · Reply · View Tweet
• 
  franky_6581: @StoneyPuma T’is zelfbouw he.. ge smijt erop wat ge lust
  Feb 25, 2010 06:41 PM GMT · from Seesmic · Reply · View Tweet
• 
  bertrijken: @frankie_6581 of lift naar Geel station?
  Feb 25, 2010 06:42 PM GMT · from mobile web · Reply · View Tweet
• 
  franky_6581: @bertrijken dat moet wel lukken
  Feb 25, 2010 06:43 PM GMT · from Seesmic · Reply · View Tweet
• 
  bertrijken: @franky_6581 tnx!
  Feb 25, 2010 06:44 PM GMT · from mobile web · Reply · View Tweet
• 
  franky_6581: kan iemand de gsm voor @bertrijken is DM’n zodat ik die kan oppikken in Geel ?
  Feb 25, 2010 06:45 PM GMT · from Seesmic · Reply · View Tweet
• 
  franky_6581: AFK @bertrijken gaan opzoeken
  Feb 25, 2010 06:47 PM GMT · from Seesmic · Reply · View Tweet
• 
  bertrijken: Twitter is great! Love the help you can get from it! (cc @franky_6581)
  Feb 25, 2010 06:54 PM GMT · from mobile web · Reply · View Tweet
• 
  bertrijken: Opgepikt door @franky_6581 en op weg naar Geel station. #hellyeah
  Feb 25, 2010 07:00 PM GMT · from mobile web · Reply · View Tweet
• 
  franky_6581: En terug.. laat het geweten zijn dat @bertrijken mij 3 pinten moet
  Feb 25, 2010 07:27 PM GMT · from Seesmic · Reply · View Tweet

——————————————————

Bij aankomst aan Geel station:

——————————————————

• 
  bertrijken: De nmbs had eens 2 minuten te weinig vertraging. #fail
  Feb 25, 2010 07:10 PM GMT · from mobile web · Reply · View Tweet

——————————————————

#fail 1 van de NMBS.

Ook de loketbediende heeft niet zijn beste dag, een vraag resulteert in binnensmonds gemompel en even later sluit het loket met een ruwe handeling. Net geen kanshebber voor #fail 2, ik trek mijn plan zo wel.

@IneLemmens helpt me van op afstand met de beste routebepaling. Bree is geen optie van hier uit, Leuven lukt nog net wel. Dan volgt de vraag, pik ik nog een uurtje Jong Tuig mee of niet?

Het antwoord volgt snel: morgenvroeg van Leuven naar Lommel neemt ongeveer 3 uur in beslag met het openbaar vervoer. Rechtstreeks Leuven it is. No Jong Tuig of Koffiekoeken for me today.

De helse rit kan beginnen. Bus 494 brengt me tot Aarschot. (na wachten tot 20u51, dat wel) Onderweg komen we voorbij plaatsborden met daarop ‘Stelen’. Dat moet toch ook al menig mens op verkeerde gedachten gezet hebben, denk ik dan. De hobbelige rit brengt me na ongeveer 50 minuten aan het station van Aarschot. We noteren 21u43 bij aankomst. Daar vertrok 2 minuten eerder de vorige trein naar Leuven. Een trein die op tijd vertrekt EN uurregelingen tussen De Lijn en de NMBS die niet aansluiten. #fail 2 van de NMBS is nu wel een feit, in dit geval een gedeelde eer met De Lijn.

Het stationsbuffet sluit net bij mijn binnenkomst in de wachtruimte van het station de deuren voor nieuwe klanten. #fail 3 van de NMBS… of komen ze er hier net onderuit? Een half uur wachten zonder drankje dan maar.

22u12: De laatste etappe naar Leuven kan beginnen. Een klein kwartier later rijden we station Leuven binnen: eindbestemming bijna bereikt.

Even later lonkt een warm bed mij toe. Slaaptijd, want de volgende dag gaat de wekker heel vroeg weer af. Opnieuw het openbaar vervoer gebruiken, deze keer van Leuven tot Lommel.

Het moet er ooit van komen: het nieuwe jaar starten met voornemens. De laatste jaren stond het nemen van voornemens niet meteen op mijn todo-lijstje. En hoewel ik ook dit jaar niet meteen van plan was om iets dergelijks te beginnen, volgt hier toch een korte lijst van voornemens.

• Wat vaker vrienden en familie opzoeken die ik normaal gezien veel te weinig zie.
  Hoe vaak ik ook zeg: ik moet nog eens met die of die afspreken, het lukt zelden. Mijn petekindje ziet me bij voorbeeld graag wat vaker. Haar broers en zusje zien hun meter of peter vaker dan zij mij ziet, wat ze niet zo leuk vindt. En bovendien is en blijft ze een schatje, dus reden te meer om haar vaker op te zoeken.
• Terug gaan dansen. Dat voornemen beginnen we over een goed weekje al. Ine en ik springen meteen bij in het tweede jaar stijldansen. Ik stopte een jaar geleden halverwege het derde jaar. Voor Ine is het nieuw, maar samen lukt ons dat wel.
• Een eigen plek zoeken om te wonen. (Niet gewoon verhuizen maar ook mijn domicilie weghalen uit Bree)
  Na 27 jaar en 364 dagen onder het dak van mijn ouders te wonen (of toch een deel van de tijd), komt het moment om volledig op eigen benen te staan.
• Een Barcamp meemaken. De laatste editie liet ik langs me voorbij gaan, maar de volgende keer gebeurt me dit niet meer. Een conference meemaken is niets speciaals (hoewel die ook in 2010 nog wel aan bod komen) maar een unconference maakte ik nog nooit mee, hoog tijd dus om dat wel te doen.
• Terug wat meer met het web bezig zijn, op vlak van content en gebruik ervan (mijn bezigheden online op twitter, blogs, …) alsook de ontwikkeling in php, html, css … en me hier en daar wat nieuwe technologieën meester maken.
• En de cliché voornemens horen er ook bij: een iets gezondere levensstijl. Meer fruit, meer sport. (minder snoepen doen we niet aan mee, dat is veel te lekker)
• Algemeen: gewoon meer genieten van elke dag.

Hier hou ik het voorlopig bij wat betreft voornemens. Geen idee of alles me lukt in 2010, maar het vormen toch niet de meest onmogelijke opdrachten voor het komende jaar.

De laatste 3 weken werd het muisstil rondom mij. Ja, ik adem nog steeds. Ik loop ook nog kerngezond rond op deze aardbol en ohja, ik kom ook absoluut nog af en toe buiten.

Waar het wel stil werd? Online, op twitter, facebook, msn, mijn blog, …, ontstond er een bijna volledige windstilte. Geen blogbericht meer hier, mijn tweets bleven beperkt tot 5 per week, geen gevatte of minder gevatte opmerkingen meer op facebook en dat hele oude chatprogramma msn (of Windows Live Messenger, zoals Microsoft het nu laat noemen) komt niet meer op. En hoewel ik het ene al vaker gebruikte dan het andere, trekt de trend zich door over mijn hele online verhaal: stilte, stilte en nog eens stilte.

Wat er de laatste tijd dan allemaal met mij gebeurde? Veel. Ik begon 3 weken geleden op mijn nieuwe werkplaats, maakte enkele leuke weekendjes mee samen met Ine, ging naar Walibi en ook in de week durven mijn avonden nogal eens goed gevuld te zijn, onder andere met een #tweuven voorbije week dinsdag of een demo van Windows 7 bij Microsoft in Zaventem. Maar door die hele drukte bleef het online verhaal nogal op de achtergrond.

Mijn nieuwe voornemen? Terug wat meer actie online. De feed van mijn blog terug vullen. Mijn twitter contacten wat vaker terug vervoegen in conversaties (vooral ‘s avonds dan wel) en gewoon mezelf terug meer in die online wereld begeven, want daar hou ik nog steeds van. Het zal niet meer op het tempo zijn van voor ik begon te werken, maar mijn nieuwe leventje begint in zijn plooien te vallen, dus wordt het hoog tijd om online terug in die mix te gooien.

Tot zeer binnenkort mensen!!!

Het waren helse maanden. Na mijn vertrek bij iVOX dacht ik snel een nieuwe job te vinden. Mijn profiel van TI en CC leek me een unieke combinatie waarnaar veel bedrijven naarstig op zoek zijn. De werkelijkheid? Een heel ander verhaal.

Zoals een of ander fictioneel karakter ooit zo mooi zei (of toch ongeveer): These are the voyages of the applicant, Bert Rijken.

De kickoff loopt goed. Op dag 1 ‘tussen jobs’ staan al enkelen te popelen om een gesprek met me aan te knopen of mijn CV te bemachtigen, de ontnuchtering komt snel. Of het betreft een ‘ik kijk eens of we iets met jouw profiel kunnen doen’ of het blijkt een ‘ik heb af en toe werk voor je als freelancer’ te zijn. Op zich zeker niet slecht, en ik ben blij voor hun snelle reactie, maar het levert nog geen full time job op.

CV’s uitsturen, aanmelden op al-ler-han-de jobsites en telkens je volledige profiel stap voor stap invullen, ik begrijp waarom men solliciteren een voltijdse bezigheid noemt. Tussen het zoeken en sturen door nog even naar de VDAB rennen en bij het ACV alle papieren in orde brengen voor een uitkering. Een hele rompslomp die in mijn ogen zeker eenvoudiger kan.

Er volgen hier en daar nog meer gesprekken. Een aantal inclusief testen. Testen waar ik steeds hoog op scoor. Plannen, analytisch denken, details opmerken, een nieuwe (programmeer)taal leren, … Op de Gausscurve van 1 tot 9 scoor ik cijfers van 7 tot 9, ‘een zeer hoge score meneer‘. Maar wat ben je met hoge scores op tests, zonder dat er een job uit komt? En zo eindigen voor lange tijd toch alle verhalen: ‘we hebben geen werk voor u‘, ‘we vonden iemand die net beter was‘, ‘u heeft geen ervaring‘ tot zelfs de (in mijn ogen) zeer onwaarschijnlijke uitspraak: ‘u bent niet zelfstandig genoeg‘. *HEY, ik draag al jaren een belangrijke verantwoordelijkheid binnen jeugdwerk, sta al 9 jaar zo goed als op eigen benen (ok, de was doe ik thuis nog) en weet echt wel mijn plan te trekken op de werkvloer!*… Ahum, sorry… Maar geen job dus.

Mijn blik draait richting overheid. Een trouwe werkgever, geen ongeoorloofde overuren en in de kantlijn staat soms zelfs het woord ‘statutair‘. Een nieuwe energy boost straalt door mijn lichaam. Mijn CV vliegt weer extra hard de deur uit. Maar ondanks alle inspanningen heb ik na 4 maanden solliciteren nog steeds geen vooruitzicht op een job.

Eind augustus, begin september komt alles in een stroomversnelling. Een aantal gesprekken op heel korte tijd. En vooral: het gaat over leuke jobs bij (b/gr)oeiende bedrijven! In die periode neemt ook JobCare contact met me op. Een vriendelijke jongedame vond mijn CV via de VDAB en wil me op 1 september in Peer (Limburg) ontmoeten voor een reeks testen en een gesprek. Weer hetzelfde verhaal: heel goede testen en een unieke combinatie van opleidingen. De functie? Technisch commerciële binnendienst. De taken? Offertes opmaken naar klanten, mailings, communicatie voor het bedrijf zelf alsook enkele partners, de website onderhouden/verbeteren, … Een uitgebreid pakket.

3 gesprekken later, op woensdag 16 september, komen we een deal overeen. Maandag starten mijn officiële taken bij InterLight in Lommel. Om meteen goed kennis te maken met de sector van hard- en software, krijg ik voor donderdag 17 september al meteen een ticket voor Meet-IT in mijn handen gestopt. Het werken begint weer. No more being lazy, hard work is comming. Mij hoor je echter niet klagen. Terug een bezigheid, niet langer een parasiet  van de maatschappij en ook (en toch ook wel belangrijk) opnieuw een deftig inkomen, met auto deze keer.

Een oprechte dank naar iedereen die me steunde de voorbije maanden. #hirefriday op twitter, alle bedrijven die mij antwoord gaven op mijn CV, gesprekken die ik mocht doen, mensen die me jobkansen doorstuurden en vooral Ine en haar ouders. Zij motiveerden me steeds opnieuw na negatieve antwoorden, bij dipjes of gewoon om me nog harder te laten zoeken naar een nieuwe uitdaging. En natuurlijk ook Roos en Martine van JobCare, want hun naam hebben ze niet gestolen: they care. Zij waren enorm begaan met het verloop van de gesprekken bij InterLight. Fijne mails, telefoontjes en gesprekken en een oprechte proficiat op het einde van het traject.

Thank you all!