twitter

Your place or mine?

Facebook, met kilometers voorsprong het meest gebruikte social media kanaal, brengt binnenkort Places tot in de huiskamer. Enkelen weten het al, de grote meerderheid kan binnenkort weer niet volgen met ‘al die geweldige ideeën’ die facebook maar uit zijn mouw blijft schudden. Voor wie het in Keulen hoort donderen: binnenkort biedt Facebook de mogelijkheid om je locatie in real time door te geven. “Ik sta op de bovenste bol van het Atomium” of “Net uit het station van Schaerbeek gezet wegens een bommelding” zijn dan beide Facebook updates, gekoppeld aan een kaartje met een exacte aanduiding waar je dit precies zei. In twee woorden: Facebook Places.

Vernieuwend? De twitteraars weten al beter: FoursquareBrightkite en Gowalla zijn al oude rotten op dat vlak. Vele twitteratie laten iedereen weten waar ze zijn, op welke plaats de beste ijsjes verkocht worden of waar je best nu naartoe komt voor een lekker biertje met wat onbekend volk dat graag nieuwe mensen leert kennen.

Niet zo echt nieuw dus die Facebook Places. Maar wel veel gevaarlijker dan die oude rotten in het vak. Waarom?

Gebruikers van Foursquare of Gowalla (of andere gelijkaardige tools) zijn vaak (ik zeg vaak, niet altijd) ook meer bekend met online media, hoe ze te gebruiken en vooral het inschatten van de risico’s. Inschrijven op deze tools doen zij bewust en met voorbedachte rade. Facebook Places werkt anders. Vanaf het moment dat Facebook beslist de update uit te rollen, worden er 500 miljoen mensen ingeschreven op deze dienst en linkt Facebook zo vaak het kan een locatie aan een update.

Waar twitterati dus bewust kiezen voor het vrijgeven van hun locatie, stelt een half miljard mensen plots zijn privacy (nog meer?) ten prooi aan al hun vrienden of in het ergste geval zelfs de hele wereld. Uitkijken geblazen dus!

Maar hoe kan je die risico’s beperken? Of hoe zorg je ervoor dat je niet ongewild je locatie doorgeeft? (je vriend(in) moest maar eens ontdekken dat je vreemdgaat in hartje Antwerpen terwijl zij denkt dat je vanuit Gent op je werk je status update) Hier komen de geweldige privacy settings van Facebook weer tevoorschijn. Niet voor iedereen even simpel om via die weg korte metten te maken met vreemden die toegang krijgen tot je profiel gegevens, je baas die elke zucht tijdens de werkuren meeleest of je ouders (of kinderen) die net facebook ontdekken en daar zaken zien die niet voor hun ogen bestemd zijn.

En hoewel facebook een helebool zaken standaard aanbiedt, blijft het een open platform en is persoonlijk tweaken nog steeds aangewezen. Lang leve de custom settings om je privacy toch een beetje te vrijwaren. (tenzij je dit niet zo heel erg nodig vindt)

Facebook privacy settings

Facebook privacy settings

Voor wie dus niet zeker is welke zaken een risico betekenen  en welke niet, kiest er best voor om alles te blokkeren, in het bijzonder dus Facebook Places.

Want de impact die twitter, Foursquare of foto gegevens bij mobiele uploads reeds konden betekenen voor het vrijgeven van je locatie (waar je dus bent, of nog meer: waar je niet bent, zoals bijvoorbeeld ver weg van huis), verdwijnt in het niets zodra een heleboel Facebook gebruikers zonder het te weten hun exacte locatie te grabbel gooien. Dieven: ga jullie gang, Facebook is jullie vriend.

Vandaag verjaar ik een beetje

En ik word de volledige 2 jaar oud. Of toch mijn twitter account. (geschenkjes, traktaties en andere zijn altijd welkom!)
Zelf had ik er helemaal niet aan gedacht. Gelukkig deed @nl_twop_1000 dat wel in mijn plaats. (hier trouwens ook te vinden: http://www.twopcharts.com/anniversaries.php?source=nl)

2 jaar twitter

2 jaar twitter

Een kleine terugblik wat die twee jaar nu effectief betekenen voor mijn leven:

Ben ik daar beter van geworden?
Niet bepaald. Ik werd volgens sommigen wat asocialer als ik weeral mijn twitter stream controleerde. Eerder wat slechter dan misschien, als je het zo bekijkt. Maar dat is natuurlijk allemaal relatief. Want van de andere kant legde ik meer contacten met online mensen.

Werd ik opeens super rijk door te twitteren?
Die zal duidelijk zijn. Neen. Maar ik moet zeggen, af en toe kon ik wel eens een extra centje bijverdienen met het een en ander. Dankzij mensen op twitter. Laten we het rijker noemen, tussen hele dikke haakjes weliswaar, en het klopt.

Werd ik er slimmer van?
Dat niet meteen, maar ik leerde wel enorm veel bij dankzij het goede crowdsourcen. Twitter is toch wel dé bron van leuke informatie, nuttige weetjes en gewoon het nieuws als eerste weten. Altijd tof dus.

Verloor ik er vrienden door?
Integendeel. Ik leerde mensen uit de buurt kennen. (een groot voordeel van twitter en zeker de op locatie gebaseerde updates bieden de mogelijkheid mensen van vlakbij te leren kennen of zelfs ontmoeten) De verschillende meetings of gezellige onderonsjes vulden de avonden met plezier en leverden een aantal zeer goede kennissen op.

Veranderde mijn leven significant sinds ik op twitter zit?
Significant veranderde het niet, maar het is wel anders geworden. Een constante verbinding met de wereld heeft zo zijn voordelen. Nieuws is (regelmatig) geen nieuws meer als je de krant leest of naar het journaal kijkt. Ik kreeg zelfs een aantal sollicitatiegesprekken dankzij twitter. (waarvoor dank @Tjakkahhh & @destruise… en eventueel anderen die ik vergat!) Het heeft dus zeker een aantal extra paden geopend, wat toch een merkbare verandering te noemen is.

Deed ik ooit verkeerde zaken op twitter?
Echt verkeerde zaken? Neen. Bij mijn vorige baas werd ik wel ooit op het matje geroepen omdat mijn Friendfeed (ooit een concurrent van twitter) de profielinfo van twitter had overgenomen op een moment dat ik zonder job zat. Toen ik een job had, werd daar mijn profiel niet bijgewerkt. Een “Looking for a job” tekst die je baas onder ogen krijgt, is uiteraard niet meteen ideaal. Voor de rest probeer ik toch steeds op te letten wat ik wel of niet post. Ik heb nog geen kakske gedaan op twitter en de intieme momenten blijven dat ook. Wie ooit aanstoot neemt aan een van mijn updates, let me know.

Waarom doe ik het dan?
Gewoon. Omdat het leuk is. Net als sommige mensen bierkaartjes verzamelen, gaan voetballen, elke film die er bestaat willen zien, mensen elke dag hun tanden poetsen, foto’s maken van alles wat ze doen, … zo twitter ik met enorm veel plezier. Als je me erover vraagt als leek, zal ik zelfs proberen mijn passie op je over te brengen.

Blijf ik het verder doen?
Voorlopig zal ik twitter zeker niet verlaten. Er zal in de toekomst hoogst waarschijnlijk weer iets nieuws uitkomen, waardoor twitter verdwijnt in een of ander archief. Dan stappen we weer een nieuwe trein op, richting andere horizonten. De vernieuwing tegemoet.

Ben je ook jarig op twitter? (100 dagen, 3 jaar,…) Wil je graag mijn adres weten om een geschenk op te sturen? Of wil je wel eens wat vragen over mij en twitter? Nú is het moment! Vragen maar bij de reacties!

Privacy, take it or leave it?

Gisteren toonde Canvas de derde en voorlaatste aflevering van The Virtual Revolution, een documentaire van de BBC die gaat over de invloed van internet op ons leven. Hoe past internet tegenwoordig in ons leven? Hoe evolueerde deze band tussen mens en online zich tot op heden? En meer nog: hoe gaat het in de toekomst verder? En hoewel er tot op heden vooral ‘Geeks’ de afleveringen volgen, lijkt het me beter, of zelfs belangrijker, dat de gemiddelde internetgebruiker, de nog maar net ontgroeide digibeet of iedereen die geen idee heeft wat internet eigenlijk precies betekent in ons leven, deze afleveringen bekijkt en goed in zich opneemt. (ze zijn online te (her)bekijken op www.canvas.be/thevirtualrevolution) Vooral de aflevering van gisteren over privacy raakt ons allen op een gevoelige plek.

Want privacy, dat is toch nog steeds iets waar we allemaal op staan. Of het nu gaat over rustig in onze tuin zitten zonder pottenkijkers, de privacy van ons lichaam en intimiteit, onze bankrekening of gewoon wat er zich in ons hoofd afspeelt. Maar hoe privé zijn al die dingen werkelijk? En wat is die privacy eigenlijk nog waard? Hoort het wegebben van onze privacy niet gewoon tot de evolutie van onze maatschappij? Een noodzakelijk en onvermijdelijk kwaad?

Al decennia lang zien artiesten, filmsterren of andere bekende personen hun hele leven uitgesmeerd staan in de roddelpers. En niet enkel op internet, maar ook via de gedrukte pers staat hun doen en laten op een schaaltje te koop. Niemand die daar nog stil bij staat. Deze mensen hun dagelijkse bezigheden vormen een normale wetenschap en zelfs vaak (gewild of niet) voer voor een gesprek tussen u en mij. Maar naast die rol van onderwerp, vormen zij ook steeds een voorbeeld voor enorm veel jongeren op vlak van kleding, uiterlijk, gedrag en zelfs volledige levenswijze. Iedereen draagt een drang in zich mee om te zijn zoals hen, te leven zoals hen en succes te hebben zoals hen.

Bekend zijn, roem en eer voor wat je doet, aandacht krijgen: het brengt ook zijn consequenties mee. Privacy afgeven. Hoeveel mensen tonen op facebook, youtube, twitter, netlog of eender welk ander online kanaal wat ze doen, denken, kopen, graag zien of horen en noem maar op? En dit aan iedereen om het te zien, interpreteren en eventueel zelfs op in te spelen. We staan graag in de belangstelling. We kijken graag wat bekende (of minder bekende) personen allemaal doen en reageren er met plezier ook nog eens op. Maar het liefst van al ontvangen we nog eens feedback van anderen op wat we zelf vertellen. En dus, hoe meer we uitsturen, hoe meer reacties we krijgen en bijgevolg hoe beter we ons voelen, want we zijn populair.

En is dat allemaal een slecht verhaal? In het online debat, volgend op de uitzending van The Virtual Revolution, spreken Patrick Van Eecke (advocaat, professor aan de Universiteit Antwerpen en specialist inzake privacy) en Lorenz Bogaert (CEO & mede-oprichter Netlog) over hoe wij als gebruiker (wel of niet) met onze online privacy omgaan, maar ook hoe bedrijven en overheden deze privacy steeds op de eerste plaats (moeten) stellen en mede verantwoordelijk zijn om gebruikers te beschermen. Zij zijn beide overtuigd dat de huidige privacywetgeving onvoldoende is. Bedrijven zoals Netlog doen vele inspanningen om hun gebruikers de nodige privacy te gunnen en waarborgen die Europa verwacht, nu of in de nabije toekomst.

Steken we echter de oceaan over dan verandert dit verhaal meteen. De Amerikaanse wetgeving is veel vrijer, bedrijven daar ontwikkelen nog steeds de meerderheid aan applicaties en online tools en dienen minder rekening te houden met privacy issues. Dus de mogelijkheden zijn: Europese internetgebruikers nemen enkel nog Europese tools onder de arm (zeer onwaarschijnlijk en het ruikt een beetje naar de Chinese manieren van werken), Amerikaanse en internationale wetgevingen leggen meer restricties op aan deze internetbedrijven (ook weer een onwaarschijnlijke zaak) of we laten deze verminderde privacy gewoon deel uitmaken van ons leven.

En met dat laatste heb ik op zich niet zo veel problemen. Het klopt, het is niet ideaal als er zatte foto’s online verschijnen na een decadente avond en altijd doorsturen waar je bent, biedt dieven de mogelijkheid om je huis leeg te halen als je op vakantie bent. Maar ook zonder internet kan de dief die dat wil jouw straat in het oog houden, zien dat je je koffers meeneemt en de volgende dag dus aan de slag gaan.

We kunnen natuurlijk alle jongeren (en ook ouderen) in speciale opleidingen aanleren hoe ze online hun eigen gegevens privé zetten, maar anderen kunnen nog steeds foto’s of video’s over jou op het net zetten, al dan niet schadelijk voor jouw (online) reputatie. Denk bijvoorbeeld maar aan de filmpjes van de Skin Party’s, Amerikaanse Spring Break video’s, videochats die de persoon aan de andere kant van de lijn opneemt of gewoon al ‘sexy’ foto’s die je naar iemand doorstuurt. Deze harde bewijzen kunnen toch nog steeds hun weg vinden naar het grote publiek, ook al staan je persoonlijke profielen afgeschermd.

Beter is het om jongeren bewust te maken van dit gebrek aan privacy en hen hier mee leren leven (ook in de offline wereld). Uiteraard met de duidelijke mededeling dat over 30 jaar hun jeugdige escapades ook nog hun weg kunnen vinden naar mogelijke werkgevers, familie of gewoon eender wie, met alle mogelijke nare gevolgen.

Minder privacy online kan ook positieve gevolgen hebben. Je leert iemand soms gewoon beter kennen door ook zijn online leven mee in rekening te nemen, net omdat het internet niets vergeet. Fundamentele verschillen die je anders zo niet gemakkelijk te weten komt, ontdek je misschien al goed op voorhand bij je (mogelijke) partner, zodat je problemen preventief voorkomt. Ook eerlijkheid geeft vaker een goede indruk. Wie weet wat het afgesloten profiel van persoon X allemaal (moet) verbergen? Wees zelf degene die, naast de goede kantjes, ook je eigen negatieve punten naar buiten brengt, eventueel zelfs met duiding. Je komt zo meteen heel anders over dan dat een enkele foto uitlekt en een verzonnen verhaal wordt opgehangen aan die momentopname.

Het ontbreken van privacy online kan er volgens mij ook voor zorgen dat we allemaal bewuster omgaan met onze manier van leven en onze vrije tijd en voornamelijk meer rekening houden met onszelf en onze medemensen die door ons online leven beïnvloed worden. Een veel nauwer samenhangende maatschappij die meer respect toont dan momenteel het geval is. (World peace it is!) I’ll pay with my privacy for that one.

Doe jij aan recyclagebloggen?

Zonet ging ik even door mijn feedreader heen. Ik stond toch bijna 200 berichten achter. Een hele vrijdag bezig zijn doet wat met je up to date blijven. En ondanks dat ik nog niet aan het einde van de lijst ben, valt er een bericht wel extra op. (er zijn nog wel meer berichten die ik gewillig lees en in me opneem hoor) Maar het bericht in kwestie komt van ZDNet en draagt de titel: ‘Helft bloggers vindt zichzelf journalist’.

Ook al ben ik geen doorwinterde blogger zoals er wel een heel aantal bestaan: mensen die dagelijks zorgen voor nieuws en weetjes en hun feed op zeer regelmatige basis weten vullen, voel ik me dankzij deze half-time blog toch een echte blogger. Maar ben ik een journalist? Behoor ik tot de meerderheid van 52% die zo over zichzelf denkt? Ik vermoed het niet. Ook mede omdat ik niet de ambitie heb om de hele wereld te voorzien van dat unieke nieuws dat de hele aarde op zijn grondvesten doet daveren. Ik vertel vanuit mezelf. Ik ben niet meer journalist dan een journalist van mijn eigen leven. En daar verdien ik nu eenmaal niets aan buiten enkele volgers.

Wat me echter veel meer opviel, is het cijfer van recyclage dat in de blogosfeer omgaat. meer dan 90% haalt zijn mosterd en andere nieuwtjes op blogs. Kijk ik even terug in mijn blogarchief, dan zie ik een ander beeld: mijn blogs zijn grotendeels gebaseerd op eigen inbreng, offline bronnen en slechts hier en daar gebruikte ik online informatie om mijn verhaal te starten. Of dit daarom ook voldoende boeiend is voor eventuele volgers weet ik niet. Reacties zijn altijd welkom.

Maar waarom schrijven veel bloggers dan bestaande informatie opnieuw uit? Is het om een populair item nog verder te verspreiden? Verschilt hun mening toch steeds van die ene zijn idee (en ook dat van tien anderen) over dat onderwerp? Of komt het eerder door het feit dat enkel de blogs die we volgen onze aandacht trekken en dit kopiëren en herschrijven de enige manier is om de hele blogosfeer dat laatste nieuws te laten weten?

Wie krijgt dan echter de eer van dit schrijven? Vaak zie je wel op blogs staan waar blogger X zijn inspiratie opdeed (Via Y) en zorgt een trackback als dankwoordje voor een link onder het originele artikel. Maar tien stappen verder in dit proces, zie  je toch nog steeds alleen de laatste een vermelding krijgen. Ik klik echt niet tien sites door om de originele blogger te ontdekken. Daar staat de Retweet functie van Twitter toch een stuk meer dankbaar tegenover de originele poster van bepaalde informatie.

Maar van de andere kant: als we dan toch voor meer dan de helft als zelfverklaarde journalist door het leven gaan, eisen we toch steeds graag zelf de verdienste op. Geen enkel artikel in de krant of interview op TV eindigt toch met expliciete dankwoorden aan getuige X of Y die alle informatie bezorgden. Elke reporter vertelt toch steeds alsof hij/zij al voor het feit aanwezig was en vanuit alle hoeken de gebeurtenis kon gadeslaan. Laten we dus gewoon ons dankwoord zeggen waar nodig (dankjewel ZDNet voor de aanzet van deze post) en genieten van de schrijfsels van collega bloggers, of deze nu volledig origineel zijn of een eigen interpretatie van reeds gepubliceerde feiten.

Mon nom est Xavier Warzée

Af en toe maak ik wel eens gebruik van mijn mobiel internet. Niet dat op mijn netbook (of jawel, natuurlijk ook), maar in dit geval bedoel ik via mijn gsm. De mobiele versie van Yahoo, Twitter, Google Maps, deze blog en Facebook staan bij mijn favorieten op mijn gsm. Twitter vooral om ook buiten bereik van mijn PC iedereen wat op de hoogte te brengen van mijn bezigheden, Google Maps om mijn locatie in Brussel centrum te bepalen en op de juiste plek terecht te komen, Yahoo om mijn mails via dat emailadres te controleren en Facebook, wel, als tijdverdrijf vooral.

Via de mobiele versie dien ik vaak nog bij elk bezoek opnieuw in te loggen, het ingelogd blijven wil om bepaalde redenen soms wel eens moeilijk doen of in uitzonderlijke gevallen helemaal niet werken. Maar wat ik bij mijn laatste mobiele bezoek aan m.facebook.com meemaakte, was nieuw voor mij. Na het openen van de mobiele site (voor een keer zonder dat ik mijn login diende te bevestigen) stond Facebook in het Frans. En hoewel de loginpagina soms (bepaalde woorden, er is degelijk nog werk aan de mobiele site van Facebook) in het Frans wordt weergegeven, krijg ik eens ingelogd altijd de Engelstalige versie. De reden van mijn verbazing: ik stond niet onder mijn naam ingelogd, maar als ‘Xavier Warzée‘.

Degelijk iets mis dus bij die mobiele versie van Facebook. Ik kon zonder problemen een status update uitvoeren (which I did), vrienden toevoegen of verwijderen (ik deed dit even met mezelf om de nodige screenshots te maken) en zag al zijn persoonlijke berichten als ik wou. Vraag is natuurlijk hoe dit probleem zich kon voordoen. Waarom logde ik opeens in via een vreemd account? (we hebben geen enkele vrienden gemeen) Ik ben in elk geval benieuwd of er ook mensen ooit op mijn account geraken zonder dat ze (of beter nog: ik) het beseffen. De enige link die ik tussen hem en mij ‘eventueel’ kan leggen: hij heeft schijnbaar een gsm-nummer met een voorvoegsel dat van Mobistar afkomt (0494 *** ***). Zijn profiel toont in elk geval activiteit via de mobiele bezoeken aan de Facebook webpagina. Dus er kan iets misgelopen zijn bij Mobistar bij het versturen van de logingegevens. Dan krijg ik opeens toch een ander beeld over de veiligheid van mobiel surfen, zowel via mijn gsm alsook via mijn Internet Everywhere van Mobistar.

Voor wie de jongeman in kwestie graag toevoegt, vindt hem via het hotmail-(.com) adres met voorvoegsel ‘xouxou_8′. De screenshotsvan mijn ‘hack-moment’ staat hieronder, samen met de bijhorende status updates die ik doorvoerde. (“Now you see me, now you don’t” & “Tweet, tweet“. Ik weet het, weinig inspiratie op dat vlak… Maar het bewijst dat ik het deed.) Iemand al eens iets gelijkaardigs meegemaakt?

Facebook Hack via Mobistar

Facebook Hack via Mobistar

Facebook Hack via Mobistar

Facebook Hack via Mobistar

Facebook Hack via Mobistar

Facebook Hack via Mobistar

   

Bert Rijken.be

Vriesenhof 22 bus 7
3000 Leuven, Belgium
M.: +32 (0) 486 983 115
twitter profile
facebook profile
Netlog Profile
LinkedIn profile
Plaxo profile
BRB - Bert Rijken Blogt
Delicious profile
PDF version CV
Online CV in Prezi
<>div>