Dilemma

Enkele dagen geleden hadden  we een ‘reunie’ met vroegere kotgenoten. (gewoonweg een verjaardagsfeestje, maar zo een dingen vormen wel ongeveer de enige momenten van nog eens samenkomen. Terugdenken. Bijpraten en gewoon plezier maken zoals vroeger.)

Een goede vriendin en ook Kazou’er (dankzij mij) wist te zeggen dat er een moniplaats vrij was op haar kamp. Hongarije, Zsigmond. 15 jarigen die wat plezier en ontspanning zoeken tijdens een luilekkervakantie. En hoewel ik meer ben voor actie, avontuur en bezig zijn op kamp, begin ik toch te twijfelen. Ik heb tijd. Heb niet veel anders om handen. Doe het graag. Kortom, ik zie zoiets zeker zitten.

Gisteren zochten we (Ine en ikzelf) op de site naar een vermelding van deze vrije plaats. Tevergeefs. Geen moniplaats vrij. Wel een VV plaats. Voor Zsigmond. Heel vreemd, maar Nele (die ex-kotgenoot/kazou-genoot) kon zich vergist hebben. Toevallig komen we elkaar tegen gisteren en wat horen we: het is effectief een moni die niet mee gaat EN dus blijkbaar ook de VV (vakantie-verantwoordelijke, voor zij die niet weten wat dit betekent) 2 plaatsen vrij op 1 kamp. Een serieuze dobber, wetende dat zij 1 augustus (zaterdagavond) zullen vertrekken.

Ook Ine wil nog wel een kampje doen, dus wie weet stappen we zaterdag weer samen op de bus en gaan een kampje tegemoet. Deze keer de iets ouderen, ook iets langer. Enige minpunt: Ine is 18 en mag in theorie niet mee met 15 jarigen.  (zie de twitter conversatie tussen @pitr, @IneLemmens, @philles en @bertrijken of gewoonweg deze tweet.) En ze is bovendien enkel kampen gewoon met kinderen tot 12 jaar. Een nieuwe uitdaging zou dus voor de deur staan.

In elk geval; indien ik haar zowel als mezelf overtuigd krijg, zie ik ons nog wel richting Hongarije vertrekken zaterdag. Wie weet. I’ll keep you posted.

Versla je kamp

Terug. Niet meer tussen geroep en getier van 35 op hol geslagen kinderen. Eindelijk rust. Stilte. Ontspannen. Maar toch mis je het. Mijn eerste ochtend terug thuis schoot ik om 9 uur  wakker; “de kinderen moesten al gewekt zijn”.

Dat is dan ook de moraal van een hele week skoebiedoekamp bij Kazou: Je staat er mee op en gaat er mee slapen. 24 uur per dag ben je bezig. Zorgen voor hun activiteiten, veiligheid, plezier,… Een zware taak, dat heb ik geweten. Het was mijn eerste kamp met 8 tot 10 jarigen. De jongste categorie binnen Kazou. En nog nooit was ik zo uitgeput bij terugkomst.

Maar het was leuk. Ieder kind ging met een glimlach naar mama en papa toe na de laatste busrit. Verhalen over het bakkerijmuseum, Plopsaland, zwemmen, het strand, fruit verzamelen, koekjes bakken, koude komkommersoep en ‘mopfsselpfs’ (insider, sorry) werden met veel armgezwaai  uit de doeken gedaan.

Voor ‘mijn’ vijf vrouwen niets dan lovende woorden. Ze moesten een hele week naar de enige man in de buurt luisteren en naar zijn (mijn) pijpen dansen. En met glans geslaagd. 3 basiscursisten hebben hun vuurdoop doorstaan, twee ervaren moni’s staan weer heel wat sterker in hun schoenen, klaar voor een volgende uitdaging (hint hint Ine). En ook ikzelf ben weer een nieuwe ervaring rijker, weet weer enkele groeipunten voor de toekomst en kan me weer beter inleven in een nieuwe leeftijdscategorie.

De voorbeelden van stoute kinderen zullen me trouwens ook weer hoeden bij de latere opvoeding van mijn kinderen. Want hoe stout sommige kinderen van 8 – 10 jaar kunnen zijn, hield ik voorheen niet voor mogelijk. Bij deze sta ik weer even op mijn plaats. Een goede opvoeding voorzien, het is niet voor iedereen weggelegd. Het voordeel is: voor mij zijn die kinderen maar een weekje mijn verantwoordelijkheid. Die ouders krijgen het loon dat ze verdienen: slecht opgevoede kinderen zijn een dagelijkse straf in huis.

Kortom: een geslaagde vakantie die mijn aanbeveling zeker zal krijgen, hoewel de profilering naar volgend jaar toe wel wat werk verdient. Maar dat komt goed, daarin vertrouw ik de dienst ten volle.

Voorbereidingen van een vakantie

De zomerperiode is de tijd bij uitstek voor iedereen om op vakantie te vertrekken. Jong en oud zoekt zon en strand op, anderen kiezen voor avontuur in de bergen. Waar het vooral om gaat: Ontspannen, de werkstress vergeten, loskomen uit de dagelijkse sleur.

Ook voor mij geldt deze regel. (voor wie niet?) Maar toch zoek ik iets anders dan anderen. Geen cliché vakantie met de rug op het strand voor mij, en dit zelfs ondanks de bestemming die dit jaar op het programma staat. Niet ver, niet wauw, vlak bij het strand en in het binnenland: De Haan. De saaie belgische kust. En zelfs ondanks dit vrij platte idee van een binnenlandse vakantie, zal het toch een uitdaging worden.

Het wordt mijn eerste ‘skoebiedoevakantie’ binnen Kazou. Kazou is de jeugddienst van CM. (de vakanties die vroeger de stempel droegen: ‘met de ziekenkas’) En ‘Skoebiedoe’ staat voor de 8 tot 10 jarige kinderen die in een groep van leeftijdsgenoten mee op vakantie willen. Voor velen zijn de zogenaamde profileringen dé reden om mee te komen. Avontuur, zeilen, watervakantie, piraten, … je kan het zo gek niet bedenken of kinderen/jongeren zijn er zot van.

Vorige jaren waren mijn vakanties meer gericht op avontuur: Wandelen in Maloja, Zwitserland (4 keer op rij), 1 rustige vakantie in Castillon, Pont Du Gare, 2 keer richting de Ardennen voor een adventure vakantie met 13-jarigen en in 2008 had ik het geluk om de Tour Du Mont Blanc te doen met een kleine groep 16-jarigen. Backpacking, slapen in tenten en eten in de open lucht. Een zeer zware inspanning die ik met plezier heb geleverd.

Voor De Haan 2009 staat iets nieuws op het menu: Een kookvakantie. Zelf eten klaarmaken, de  keuken verkennen, activiteiten rond voeding, … Al jaren binnen andere verbonden (dit zijn de afdelingen van Kazou, zoals Limburg, Leuven, Turnhout, …) in het aanbod, maar nu dus voor de eerste keer in Limburg aanwezig. Nieuwe profileringen vergen extra tijd en werk. Zoeken naar leuke bezigheden, uitstappen in thema en aangepaste activiteiten.

Na een tijd van voorbereiden gaat het nu in een laatste spurt naar die ene dag: Zaterdag 18 juli vertrekken we (35 kinderen, 5 kookploeg en 6 monitoren) richting De Haan. Ikzelf als vakantie verantwoordelijke, de monitoren staan in voor de activiteiten, de kookploeg voorziet spijs en drank en de kinderen? Die mogen spelen. Plezier maken. Genieten. Zich uitleven. En op 24 juli, 7 dagen later, komen ze dan thuis met een grote stapel aan verhalen voor mama, papa, broer en zus.

En wij? Wij kruipen dan meteen ons bed in. Moe maar voldaan, omdat 35 kinderen weer een ervaring rijker zijn. Een rugzak vol verhalen klaar hebben voor hun ouders, vriendjes en familie. Maar vooral omdat we weten dat het goed was. Dat we weer een glimlach hebben geschonken aan die kinderen. En daar doen we het allemaal toch weer voor elk jaar.