producent

Farmville in real life

Het verhaal begon ongeveer 5 jaar geleden. Mijn broer Erik maakte een einde aan zijn studententijd in Geel en moest op zoek naar een job. De richting was duidelijk: naar de toekomst toe het melkveebedrijf van mijn vader overnemen. Dus de keuzes lagen binnen het veld van landbouw. Veevoeders, maïsteelt, KI, … allemaal onderdelen die mogelijk waren. Net op dat moment stopt echter mijn nonkel met zijn melkveebedrijf. De boerderij, nog opgericht door mijn grootouders, trekt meteen zijn aandacht en na enkele gesprekken met de bank, mijn nonkel en ook mijn ouders hakt hij de knoop door: de rest van zijn leven staat zijn beroep in het teken van landbouw.

5 jaar lang rijdt hij heen en weer tussen de Gerkenberg en Beek, twee delen van Bree. De wet legt immers op dat hij 5 jaar lang op de aangekochte plek de koeien melkt, alvorens het bedrijf van mijn nonkel samen te voegen met dat van mijn vader. Na enkele jaren verandert (zoals wel vaker gebeurt in ons belgenlandje) de wetgeving en verhuizen kan ook eerder. Aangezien de twee bestaande stallen van mijn vader niet meer voldoende blijken, leggen ze plannen op tafel voor een nieuwe stal, nu ongeveer een jaar geleden. Een helse tijd van hard labeur later staat de stal er in zijn pracht en praal. De foto’s tonen de weg die mijn ouders en broer samen aflegden om zoveel mogelijk zelf van deze stal op poten te zetten.

1. Zandbak voor grote mensen: De graafwerken.

P1010820.JPG

2. Beton storten, omdat een goed fundament belangrijk is.

P1010903.JPG

3. Na het fundament volgen de muren. 4 weken lang, 3 keer per week, telkens opnieuw het volgende scenario: Platen zetten, beton storten, beton laten drogen, platen losmaken.

P1010929.JPGP1010934.JPGP1010971.JPG

4. Na de muren volgen de vloerplaten. Met of zonder gaatjes?

P1020047.JPGP1020091.JPG

5. We geraken bovengronds: De eerste gebinten staan recht.

P1020105.JPGP1020110.JPGP1020138.JPG

6. 11 meter hoog. En daarop dient dan  het dak te komen.

P1020513.JPGP1020514.JPG

7. Een dak tegen de regen van boven. Enkele muren & netten tegen de wind van opzij.

P1020549.JPGP1020552.JPGP1020745.JPGP1030381.JPG

8. De binnenafwerking: Kleine muurtjes, matten, ligboxen, drinkbakken, de voergangen storten,…

P1030213.JPGP1030310.JPG

9. En het (voorlopige) eindresultaat mag er zijn:

P1030411.JPGP1030538.JPG

10. Na de stal zelf, volgt er in de toekomst ook nog een aanliggende ruimte om de koeien te melken.

Enkele trivia: Het hele gebouw meet ongeveer 40 op 60 meter, is 11 meter hoog in de nok en biedt plaats aan 116 dieren. De graafwerken begonnen begin februari, momenteel bevolken 76 dieren dit gebouw. Er komen er dus nog enkelen bij in de toekomst. ;)

De tuin, onze kerktoren?

De TV stond zonet op Eén. Het programma: ‘De aarde vanuit de Hemel’. Een boeiende titel met een nog veel boeiender onderwerp: de invloed die de mens heeft op de aarde, zijn leefomgeving en zijn eigen toekomst.

Een onderwerp dat me enorm boeit, zeker omdat de vraag me soms besluipt, hoe mijn (toekomstige) kinderen later zullen leven en opgroeien. Kan onze aarde die bijna 7 miljard inwoners nog lang voeden? Wat gebeurt er als dit niet meer kan? Staat er ons een derde wereldoorlog om voedsel te wachten? Allemaal vragen waar tot nu toe niemand een kant en klaar antwoord voor heeft.

Wat we wel weten, zijn de feiten. Grote bedrijven ontwikkelen genetisch gemanipuleerde gewassen, zodat deze weerstaan aan insecten, sneller groeien en/of beter bestand zijn tegen extremere weersomstandigheden. Dit gewas planten de boeren op duizenden hectarengrond, zonder diversiteit. Enkele stoffen verdwijnen volledig uit de bodem, terwijl andere voedingsstoffen overdreven aanwezig blijven in de grond. Het evenwicht gaat verloren, zowel voor de planten alsook voor de vele bodemdieren.

In Frankrijk bestaat AMAP (Associations pour le maintien d’une agriculture paysanne),  een netwerk van landbouwers die lokaal producten aan bieden aan de consumenten. Geen dure vervoerskosten om een afstand van 1500 km te overbruggen, geen uitstoot van uitlaatgassen en de teler kent zijn klanten die als het ware ‘op bestelling’ groenten laten kweken persoonlijk. Maar ook: groenten zijn er volledig seizoensgebonden. Geen tomaten in hartje winter. Alle groenten komen en gaan zoals de seizoenen hen toelaten te groeien.

Meteen dacht ik terug aan de woorden van Ian Pearson op The Future Summit 2 maanden geleden. Hij stelt de toekomst voor in de vorm van woongebieden die elk zelf instaan voor de eigen behoeften, een proces dat door deze Franse organisatie al aan een opmars bezig is. AMAP gaat alleen nog verder door ook nog eens de genetische manipulatie af te zweren.

Is dit onze toekomst dan werkelijk? Kunnen we afstand nemen van de luxepositie waar we ons de laatste jaren in genesteld hebben? Het verwacht van ons in elk geval veel inspanningen.

Landbouwers werken terug aan de diversiteit in gewassen. Ze dienen zich niet meer toe te leggen op slechts een of enkele gewassen. Bemestingen vallen weg. Het weer en de natuur krijgt terug meer controle over de opbrengsten van onze gewassen. Wij, als consumenten, eten niet langer groenten naar keuze, waar en wanneer we dat willen, maar dienen genoegen te nemen met hetgeen voorradig is in de natuur. En misschien moeten we zelfs onze wereldkeuken opgeven, aangezien we in de toekomst geen gebruik meer kunnen/zullen maken van gewassen die enkel duizenden kilometers verderop groeien?

De wereld geen  dorp meer. Terug naar onze kerktorens. Of wordt de tuin en de natuur de nieuwe kerk?

Boeren krijgen slaag thuis

Het stond gisteren in de krant onder een iets andere titel. De Standaard wist te melden dat de boeren hun slag hadden thuisgehaald. Jammer genoeg stond dit op een krant van een mede-busreiziger tegenover me en kon ik het artikel dus niet meteen lezen.

Eens terug thuis informeerde ik me verder.’Het ‘heuglijke’ nieuws dat mijn moeder me vertelde: er komt 2 cent bij op de melkprijs, waardoor we (zowel mijn ouders als broer hebben elk een melkveebedrijf) uitkomen op een prijs van 19 cent per liter. 19 cent!!!!!!

Rekenen we een jaar terug, dan is dit nog steeds minder dan de helft. Toen werd er tot 42 cent per liter betaald. Bekijk dan bovendien de kostprijs die een producent betaalt voor 1 liter melk (ongeveer 32 cent) dan zal iedereen snel beseffen dat er voor de hevige reacties van de landbouwers wel een duidelijke reden was.

Ook Test Aankoop weet de betrokken landbouwers hierin gelijk te geven. (lees: http://www.test-aankoop.be/melk-is-goed-voor-elk-s592473.htm) Zij onderzochten de prijzen van zuivel van de voorbije jaren en kwamen tot frappante conclusies. De kostprijs van een liter melk zou voor een consument niet ver af liggen van die voor een liter water. Normaal? Niet als je het mij vraagt. Melk bevat immers een bron aan natuurlijke elementen die ons lichaam ten goede komen. Maar in tegenstelling tot water vinden we dit niet zomaar in de grond. En net als bij water zijn er enkele processen om dit voedsel te zuiveren van alle schadelijke stoffen. Dus daar kan ook geen verschil zitten.

De grootste boosdoenders van deze prijzen zijn uiteraard de tussenschakels. Eisen stellen op gebied van kwaliteit aan de producent, deze kwaliteitsnormen zoveel mogelijk doorrekenen aan de consument maar ondertussen de winstmarge groot houden door de aankoopprijs zo laag mogelijk te houden.

Enkele weken geleden kreeg ik tijdens een gesprek een zeer vreemde maar uiteindelijk wel correcte insteek uitgelegd. De persoon in kwestie vermeed winkels als Aldi en Lidl zo veel mogelijk. Waarom? Omdat deze winkels de prijs nog eens extra laag houden. Te laag om nog een fair bedrag te kunnen vragen aan de persoon aan het begin van de keten: de producent. En als je nadenkt, is het ook zo. We willen wel dat de producent eerlijk betaald wordt (denk aan de buitenlandse fair trade producten) maar producten uit ons eigen landje kopen we liefst tegen dumpprijzen in.

Ook als consument kunnen we dus voor een bijdrage zorgen die de landbouwers een hart onder de riem kunnen steken. Of wil je helemaal helpen? Ga eens langs bij een melkveehouder in je buurt. Misschien verkoopt hij je ook wel eens een verse liter melk. Ik ben er in elk geval aan verkocht. Voor meer dan die oh zo nodige 32 cent, maar nog steeds aan een betaalbaar bedrag zonder de woekerwinst eisende tussenschakels.

Just my 2 cent…

   

Bert Rijken.be

Vriesenhof 22 bus 7
3000 Leuven, Belgium
M.: +32 (0) 486 983 115
twitter profile
facebook profile
Netlog Profile
LinkedIn profile
Plaxo profile
BRB - Bert Rijken Blogt
Delicious profile
PDF version CV
Online CV in Prezi
<>div>