Zonet ging ik even door mijn feedreader heen. Ik stond toch bijna 200 berichten achter. Een hele vrijdag bezig zijn doet wat met je up to date blijven. En ondanks dat ik nog niet aan het einde van de lijst ben, valt er een bericht wel extra op. (er zijn nog wel meer berichten die ik gewillig lees en in me opneem hoor) Maar het bericht in kwestie komt van ZDNet en draagt de titel: ‘Helft bloggers vindt zichzelf journalist’.

Ook al ben ik geen doorwinterde blogger zoals er wel een heel aantal bestaan: mensen die dagelijks zorgen voor nieuws en weetjes en hun feed op zeer regelmatige basis weten vullen, voel ik me dankzij deze half-time blog toch een echte blogger. Maar ben ik een journalist? Behoor ik tot de meerderheid van 52% die zo over zichzelf denkt? Ik vermoed het niet. Ook mede omdat ik niet de ambitie heb om de hele wereld te voorzien van dat unieke nieuws dat de hele aarde op zijn grondvesten doet daveren. Ik vertel vanuit mezelf. Ik ben niet meer journalist dan een journalist van mijn eigen leven. En daar verdien ik nu eenmaal niets aan buiten enkele volgers.

Wat me echter veel meer opviel, is het cijfer van recyclage dat in de blogosfeer omgaat. meer dan 90% haalt zijn mosterd en andere nieuwtjes op blogs. Kijk ik even terug in mijn blogarchief, dan zie ik een ander beeld: mijn blogs zijn grotendeels gebaseerd op eigen inbreng, offline bronnen en slechts hier en daar gebruikte ik online informatie om mijn verhaal te starten. Of dit daarom ook voldoende boeiend is voor eventuele volgers weet ik niet. Reacties zijn altijd welkom.

Maar waarom schrijven veel bloggers dan bestaande informatie opnieuw uit? Is het om een populair item nog verder te verspreiden? Verschilt hun mening toch steeds van die ene zijn idee (en ook dat van tien anderen) over dat onderwerp? Of komt het eerder door het feit dat enkel de blogs die we volgen onze aandacht trekken en dit kopiëren en herschrijven de enige manier is om de hele blogosfeer dat laatste nieuws te laten weten?

Wie krijgt dan echter de eer van dit schrijven? Vaak zie je wel op blogs staan waar blogger X zijn inspiratie opdeed (Via Y) en zorgt een trackback als dankwoordje voor een link onder het originele artikel. Maar tien stappen verder in dit proces, zie  je toch nog steeds alleen de laatste een vermelding krijgen. Ik klik echt niet tien sites door om de originele blogger te ontdekken. Daar staat de Retweet functie van Twitter toch een stuk meer dankbaar tegenover de originele poster van bepaalde informatie.

Maar van de andere kant: als we dan toch voor meer dan de helft als zelfverklaarde journalist door het leven gaan, eisen we toch steeds graag zelf de verdienste op. Geen enkel artikel in de krant of interview op TV eindigt toch met expliciete dankwoorden aan getuige X of Y die alle informatie bezorgden. Elke reporter vertelt toch steeds alsof hij/zij al voor het feit aanwezig was en vanuit alle hoeken de gebeurtenis kon gadeslaan. Laten we dus gewoon ons dankwoord zeggen waar nodig (dankjewel ZDNet voor de aanzet van deze post) en genieten van de schrijfsels van collega bloggers, of deze nu volledig origineel zijn of een eigen interpretatie van reeds gepubliceerde feiten.

Het waren helse maanden. Na mijn vertrek bij iVOX dacht ik snel een nieuwe job te vinden. Mijn profiel van TI en CC leek me een unieke combinatie waarnaar veel bedrijven naarstig op zoek zijn. De werkelijkheid? Een heel ander verhaal.

Zoals een of ander fictioneel karakter ooit zo mooi zei (of toch ongeveer): These are the voyages of the applicant, Bert Rijken.

De kickoff loopt goed. Op dag 1 ‘tussen jobs’ staan al enkelen te popelen om een gesprek met me aan te knopen of mijn CV te bemachtigen, de ontnuchtering komt snel. Of het betreft een ‘ik kijk eens of we iets met jouw profiel kunnen doen’ of het blijkt een ‘ik heb af en toe werk voor je als freelancer’ te zijn. Op zich zeker niet slecht, en ik ben blij voor hun snelle reactie, maar het levert nog geen full time job op.

CV’s uitsturen, aanmelden op al-ler-han-de jobsites en telkens je volledige profiel stap voor stap invullen, ik begrijp waarom men solliciteren een voltijdse bezigheid noemt. Tussen het zoeken en sturen door nog even naar de VDAB rennen en bij het ACV alle papieren in orde brengen voor een uitkering. Een hele rompslomp die in mijn ogen zeker eenvoudiger kan.

Er volgen hier en daar nog meer gesprekken. Een aantal inclusief testen. Testen waar ik steeds hoog op scoor. Plannen, analytisch denken, details opmerken, een nieuwe (programmeer)taal leren, … Op de Gausscurve van 1 tot 9 scoor ik cijfers van 7 tot 9, ‘een zeer hoge score meneer‘. Maar wat ben je met hoge scores op tests, zonder dat er een job uit komt? En zo eindigen voor lange tijd toch alle verhalen: ‘we hebben geen werk voor u‘, ‘we vonden iemand die net beter was‘, ‘u heeft geen ervaring‘ tot zelfs de (in mijn ogen) zeer onwaarschijnlijke uitspraak: ‘u bent niet zelfstandig genoeg‘. *HEY, ik draag al jaren een belangrijke verantwoordelijkheid binnen jeugdwerk, sta al 9 jaar zo goed als op eigen benen (ok, de was doe ik thuis nog) en weet echt wel mijn plan te trekken op de werkvloer!*… Ahum, sorry… Maar geen job dus.

Mijn blik draait richting overheid. Een trouwe werkgever, geen ongeoorloofde overuren en in de kantlijn staat soms zelfs het woord ‘statutair‘. Een nieuwe energy boost straalt door mijn lichaam. Mijn CV vliegt weer extra hard de deur uit. Maar ondanks alle inspanningen heb ik na 4 maanden solliciteren nog steeds geen vooruitzicht op een job.

Eind augustus, begin september komt alles in een stroomversnelling. Een aantal gesprekken op heel korte tijd. En vooral: het gaat over leuke jobs bij (b/gr)oeiende bedrijven! In die periode neemt ook JobCare contact met me op. Een vriendelijke jongedame vond mijn CV via de VDAB en wil me op 1 september in Peer (Limburg) ontmoeten voor een reeks testen en een gesprek. Weer hetzelfde verhaal: heel goede testen en een unieke combinatie van opleidingen. De functie? Technisch commerciële binnendienst. De taken? Offertes opmaken naar klanten, mailings, communicatie voor het bedrijf zelf alsook enkele partners, de website onderhouden/verbeteren, … Een uitgebreid pakket.

3 gesprekken later, op woensdag 16 september, komen we een deal overeen. Maandag starten mijn officiële taken bij InterLight in Lommel. Om meteen goed kennis te maken met de sector van hard- en software, krijg ik voor donderdag 17 september al meteen een ticket voor Meet-IT in mijn handen gestopt. Het werken begint weer. No more being lazy, hard work is comming. Mij hoor je echter niet klagen. Terug een bezigheid, niet langer een parasiet  van de maatschappij en ook (en toch ook wel belangrijk) opnieuw een deftig inkomen, met auto deze keer.

Een oprechte dank naar iedereen die me steunde de voorbije maanden. #hirefriday op twitter, alle bedrijven die mij antwoord gaven op mijn CV, gesprekken die ik mocht doen, mensen die me jobkansen doorstuurden en vooral Ine en haar ouders. Zij motiveerden me steeds opnieuw na negatieve antwoorden, bij dipjes of gewoon om me nog harder te laten zoeken naar een nieuwe uitdaging. En natuurlijk ook Roos en Martine van JobCare, want hun naam hebben ze niet gestolen: they care. Zij waren enorm begaan met het verloop van de gesprekken bij InterLight. Fijne mails, telefoontjes en gesprekken en een oprechte proficiat op het einde van het traject.

Thank you all!

De kredietcrisis heeft haar slag thuisgehaald. Veel vergoedingen blijken ondermaats (zoals de melkprijs die landbouwers tegenwoordig krijgen) en de kleine spaarders kijken met argusogen naar de banken die hun spaarcentjes beheren. De economie kreeg zware klappen en iedereen zat met vrees in zijn zeteltje thuis. Maar gelukkig viert een aloude gewoonte terug hoogtij: Ruilhandel.

Vóór de munteenheid was ‘voor een appel en een ei’ meer dan een gezegde en de eerste munten waren ook nog een vorm van ruilhandel aangezien de waarde van het metaal nog ‘waarde’ had. De komst van papieren geld en tegenwoordig zelfs de digitale transacties laten ruilhandel tot een ver verleden horen, of dat dacht ik. Tot ik vandaag volgend artikel las:

Italië – Geen goud… maar kaas in de kluizen

In de kluizen van de Italiaanse bank Credito Emiliano liggen 440.000 kaasbollen, samen 17 miljoen kg zwaar. De bank wil zo de noodlijdende kaasmakers helpen en aanvaardt de Parmezaanse kazen als onderpand voor leningen. De Noord-Italiaanse kaasmakers worstelen zich door de wzaarste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog. De bank beschikt voor de opslag over twee gekoelde loodsen waar de kazen met een gezamelijke waarde van 132 miljoen euro verder kunnen rijpen. Credito Emiliano aanvaardt al sinds 1953 kaas als onderpand. Denk twee keer na als u ze wilt stelen: elke bol, circa 300 euro waard, heeft een serienummer. In februari groeven dieven een tunnel en graaiden 570 kaasbollen mee. Ze werden echter opgepakt en alle kazen werden teruggevonden voor we vermalen waren.

Bron: Melkveebedrijf / nr.8 / September 2009 / p10

Niet meteen ‘ruilhandel’ pur sang, maar toch nog een manier om iets met waarde in te ruilen.

Andere voorbeelden vinden we ook dichter bij huis. Neem bijvoorbeeld BizCamp dat binnenkort plaatsvindt. Een zogenaamde unconference.  De deelnemers zijn meteen ook de sprekers. Wie komt om zelf iets bij te leren, geeft meteen ook een deel van zijn eigen kennis door aan de rest. Dit concept, in dit geval specifiek gericht op ondernemers, vloeide voort uit de Barcamps die ontstonden in de US met workshops allerhande. Ook  België kende reeds enkele Barcamps. Geen dure prijzen om binnen te mogen, ook geen hoge bedragen waarmee organisatoren de beste sprekers ter plaatse lokken. Wel gebaseerd op het principe dat ieder van ons heeft een heleboel kennis vergaard binnen zijn eigen gebied van interesse. Een Barcamp betekent dan ook de collectieve kennis aan elkaar aanbieden en verder verspreiden.

Verlaten we het pad van de intellectuele kennis of ruilhandel in de Italiaanse banksector en zoeken we de Gentse streken op, dan komen we uit bij de allereerste Botellon die ons land kende. Breng je eigen drank mee, eventueel wat muziek en vooral zin om een babbel te slaan met een heleboel jongeren. Jij drinkt mijn drank, ik die van jou en de overschot ruilen we met onze buurman voor wat chips en nootjes.

Voor mij allemaal voorbeelden dat zaken doen ook kan zonder het rekenmachine naast ons. Wie zei er dat geld de absolute heerser is van deze wereld? Laat de toekomst ons toe om deze nieuwe oude manier van handel verder uit te breiden? Of blijft de drang naar geld toch ons grootste doel?

Social media is hip. Het gaat snel. Krijgt veel goede commentaar. En wordt door heel veel mensen gebruikt. Maar op 1 vlak zitten veel van deze platformen met de handen in het haar: Hoe halen we er voldoende geld uit.Vooral Twitter krijgt harde klappen de laatste tijd. Regelmatig ligt de service uit. Naast een DDOS attack ligt dit grotendeels aan de grote toestroom van gebruikers. Meer traffic vraagt meer servers. Meer servers kosten dan weer meer geld. En daar knelt het schoentje. Met te weinig inkomsten staat Twitter op een kantelmoment. Ontdekken ze dat ideale business model? Of komt een nieuwe speler op de markt die hen voorbij steekt door een sterk verhaal?

Een van de kandidaten voor de troon is ongetwijfeld Facebook. Waar Twitter de mainstream nog maar net aanspreekt (in België nog minder als bijvoorbeeld de Verenigde Staten) staat Facebook al rotsvast in het dagelijkse leven van velen. Vrienden maken, updates doorsturen, elkaar uitnodigen voor evenementen, foto’s delen, anderen taggen, … Noem maar op. Het binnenhalen van FriendFeed was de eerste (openbare) stap van Facebook om op het terrein van microblogging in te stappen. De geruchtenmolen deed al eerder zijn melding van Facebook Lite, wat vandaag dus een feit is.

Facebook Lite Profiel

Je eigen profiel op facebook. Minder ‘clutter’ op de pagina zorgt voor een beter overzicht. Enkele aanpassingen in Lite: de afwezigheid van avatars voor reacties, persoonlijke info beperkt zich tot echte persoonlijke info zoals werk, school, hobby’s en contactinfo, fanpagina’s en dergelijke staan in een apart tabblad onder ‘vrienden’, net als uiteraard… je vrienden. Voor foto’s en video’s vormt Facebook Lite zelfs een (kleine) verbetering (maar mede ook een stap achterwaarts) op de gewone Facebook. Pluspunt: video’s waarin vrienden jou taggen, komen in een aparte lijst. Minpunt: je kan niet meer ‘bladeren’ doorheen albums. (zie bij onderstaande screenshot hou dit bij de foto’s bovenaan wel kan) In mijn ogen een functie die ook na toevoegen het geheel nog ‘Lite’ houdt.

Verder natuurlijk de publieke timeline. Ook die werd onder handen genomen. Niet zozeer op vlak van wat je te zien krijgt, wel waar je het ziet. Neem nu de verjaardagen. Waar Facebook deze een beetje verloren rechts onderaan zet, staan de verjaardagen van vandaag (!!) bovenaan de timeline.

Facebook Lite Onafgewerkt

In elk geval staat Facebook Lite wel nog steeds ads toe, hetgeen Twitter pertinent weigert te doen. Dit, gecombineerd met de grote  user base die Facebook bezit, betekent misschien snel de ondergang van Twitter. De toekomst zal dit allemaal uitwijzen. En tot dan blijf ik trouw en met veel plezier Twitter gebruiken voor microblogging.

* EDIT *
Facebook Lite staat momenteel nog maar in Beta schoenen. Ik leg me daarom neer bij de onvolledigheid van de applicatie. Bij een full release gok ik op een volledige versie als eindresultaat.

We behoren allemaal tot een en dezelfde groep: mensen die moeten werken voor hun geld, nodig voor ons dagelijkse eten en onderdak, onszelf in de watten leggen, plezier ritten of vakantieplannen en gewoon ons eigen plezier en geluk. We kloppen elke dag onze uren, gebruiken het weekend om even te ontspannen en ontladen of bezoeken familie en vrienden voor wat plezier en vertier.

Er bestaat echter een groep mensen die meer zoekt dan dat. Mensen die hun eigen geluk afstemmen op dat van anderen, die zich goed voelen dankzij de glimlach van een ander, die niet op zoek zijn naar geld om plezier te beleven. Het gaat over de vrijwilligers, zij die een echte ‘Free Willie’ zijn.

En we zijn met veel. Dat zag ik dit weekend in de Limburghal in Genk. Honderden vrijwilligers stonden er klaar om KazouKuren tot in de puntjes te verzorgen. 60 jaar Kazou Limburg, 60 jaar vrijwilligers die elk jaar meer dan 5000 jongeren de vakantie van hun leven bezorgen. De ‘ziekenkas vakanties’ zijn na al die tijd nog steeds populair.

Maar het zijn niet enkel de vakanties die hun succes halen uit de meer dan 800 vrijwillige armen en evenveel benen. (en het kunnen er nog veel meer zijn) 2 jaar sleutelde een kerngroep aan dit evenement. Vele uren, dagen en weken vrije tijd sneuvelden. Partners bleven alleen thuis, slapeloze nachten vormden meer regel dan uitzondering en zeker de laatste week met klaarzetten, shiften draaien en opruimen betekende veel energie.

Energie die ook bij de beroepskrachten knabbelde aan hun vrije tijd. Jan, Isabelle, Brecht, Vital en Koen verdienen hier zeker een vermelding. Hun vrije tijd werd opgeslorpt als geen ander. Vergaderingen, papierwerk, telefonische afspraken, vrijwilligers motiveren, de handen uit de mouwen steken en zeer weinig slaap, de perfecte ingrediënten voor een geslaagd evenement. En wees gerust, het was allemaal aanwezig.

Er zijn uiteraard meer namen te noemen, maar die zijn onder 1 noemer te vatten: Free Willie. Van toiletbandjes verkopen tot toezicht houden op springkastelen, vaten omslepen en met de kinderen meespelen op de 100′en standen. Ze deden het allemaal met een glimlach.

Het beeld dat je tegemoetkomt bij het binnenkomen van de zaal verbluft je: allemaal gelukkige kinderen die van de ene activiteit naar de andere hollen met daar middenin al even blije monitoren die het beste van zichzelf geven. Een rilling gaat je over de rug tot in je kleine teen. Enkele sfeerbeelden toont TVL in deze reportage.

Daar doen we het voor; het gevoel van iemand gelukkig maken is onbetaalbaar.

First a few words to my (first few) regular readers: this time I’m writing in English, and with a reason. Today my tiny little blog, just a newborn in this world, gets some realy good attention. Somewhere last week, somebody from Flanders Today contacted me, asking about an earlier blogpost of mine: ‘Teach me Something‘.

I already asked for your cooperation a few times. Now the real stuff is going to happen. Readers of the independent weekly newspaper about Flanders can read about it as well. Not just the online world, not just the people that follow me on twitter, facebook or just stumble upon my blog.

Short and simple: I am, according to Flanders Today, the ‘Face of Flanders’ for this week. You can find a link to the article on the homepage of ‘Flanders Today‘, the article itself is here.

Aangezien de functie ‘werkzoekende’ niet veel nieuwe kennis bijbrengt, surfen op het internet eerder doelloos gebeurt en stilstaan gelijk staat aan achteruit gaan, zoek ik naar een nuttigere invulling van mijn weken tot ik effectief aan de slag ga.

Het idee komt dankzij een van de laatste woorden van mijn vorige werkgever; mijn contract daar sleepte ik in de wacht omwille van mijn ‘witte raaf’-gehalte. De combinatie van de twee opleidingen, Toegepaste Informatica en Commerciële Communicatie, vormen in de huidige internetwereld een goed huwelijk. Ondanks deze gecombineerde kwaliteiten vormt het vinden van werk geen evidentie.

Om mijn troeven nog wat verder uit te bouwen en me nuttig bezig te houden, begin ik vanaf 24 augustus met ‘Teach me something’.

Wat houdt het in? Elke week staat in het teken van bijleren.Van maandag tot zaterdag leer ik iets nieuws bij rond één bepaald thema. In tegenstelling tot ‘witte raven’ op TV, leer ik graag iets bij dat binnen mijn richting valt, zodat het voor mij extra voordelen biedt bij werk vinden of op zijn minst een persoonlijke verrijking biedt. Een onderdeel van communicatie, marketing, internet, IT,… biedt het meeste mogelijkheden hiertoe, maar denk jij andere nuttige zaken bij te kunnen brengen, laat dit dan zeker weten.

Om er een extra uitdaging in te steken, ga ik niet zelf op zoek naar eender wat. Wat ik bijleer, hangt van jullie af. Wat mogen jullie me vragen?
- Heb je zelf kennis die je mij zeker aanraadt? Ask me.
- Werkt jouw bedrijf in een niche en zie je graag hoe goed ik me hierin kan verdiepen? Voorstellen die handel!
Het enige wat ik nodig heb: een doelstelling die op 1 week tijd haalbaar is.

Meerdere voorstellen doen, kan geen kwaad. Elke week selecteer ik zelf een (haalbare) uitdaging eruit. Aan het einde van de week kunnen jullie uiteraard een verslagje verwachten van mijn ervaringen. (en ondertussen nieuwe uitdagingen uitzoeken en bij de comments plaatsen)

Zo vul ik de tijd tussen de sollicitaties, wachtend op een bevestigende ‘ja’ op het einde van de sollicitatieprocedures, op een degelijke manier in. Laat die comments dus maar komen.

Geen stortbui, geen plensregen of een douche nemen in de open lucht. Neen, het gaat over regen die enkel ‘s nachts te zien is, enkele keren per jaar: een meteorenregen of vallende sterren. Niet 1 of 2 toevallige verschijningen aan de nachtelijke hemel, maar wel een zwerm meteoren die de atmosfeer van onze aarde binnendringen.

Google toont er sinds gisteren ook zijn eigen afbeelding van. Het gaat dus meer bepaald om de Perseïden, een wolk van stof waar onze aarde elk jaar doorheen komt rond 12 augustus. De nachten van 11 op 12 en 12 op 13 augustus zie je tussen 23 uur en 5 uur ‘s morgens dus een heleboel vallende sterren, voornamelijk in het sterrenbeeld Perseus, vanwaar de naam is afgeleid. Het stof is afkomstig van een komeet, Swift-Tuttle, die in 130 jaar een baan maakt rond de zon. In 1992 toonde deze komeet zich trouwens nog eens, de volgende keer zullen wij allen niet meer meemaken.

De mensen die het dan wel meemaken, zitten volgens voorspellingen zelfs op de eerste rij. Er is namelijk sprake van dat de komeet op 14 augustus 2126 onze aarde zal raken. Laten we hopen dat Bruce Willis dan nog leeft om ons te redden.

Als kind interesseerde ik me in het heelal, sterren, planeten,… en dus ook voor vallende sterren of voorbij komende kometen. In het 5e leerjaar (ondertussen 16 jaar geleden) gaf ik een spreekbeurt waarin de komeet Swift-Tuttle ook vermeld werd, alsook de meteorenregen. Tijdens mijn opzoekingswerk ontstond de hoop deze vallende sterren zelf te zien. Ondertussen zoveel jaar later, genoot ik voorbije nacht voor de eerste keer van een blik op deze sterrenval.

Waarom het zo lang op zich liet wachten, is mezelf ook een groot vraagteken. Vergeten? Geen tijd? Bewolking? Gisteren was er in elk geval geen reden om niet te kijken. Op zich is het niet vele bijzonder natuurlijk. Enkele lichtflitsen aan de donkere hemel, niet langer dan een fractie van een seconde elk. Het langdurend verlangen dit te zien, maakt van dit alles toch iets speciaal. Buiten op een dekentje, ver van bewoond gebied, starend naar de donkere hemel en wachtend op die vallende sterren. En we (@IneLemmens en ikzelf) zagen er voldoende. De hele nacht hebben we het niet volgehouden, daarvoor was het iets te koud. Maar op een uurtje buiten liggen kan je al enkele  tientallen vallende sterren zien.

Wie gisteren  het spektakel miste, heeft deze nacht nog een kans. Wie vanavond niet kan, maar geen jaar meer wil wachten: tussen 13 en 17 november in het sterrenbeeld Leeuw zijn de Leoniden waar te nemen.

Of dat denken toch al die wegpiraten, zondagsrijders, kontrijders, snelheidsduivels en ander straatgeweld van zichzelf. Ze rijden perfect. Hebben de wagen constant onder controle en de ongelukken worden door iedereen gemaakt, behalve door hen.

De voorbije dagen was ik redelijk veel op de baan, wat voor mij eerder uitzonderlijk is. Autostrades, grote baan, binnenweg en nog net verharde wegen door bos en wei. Mijn reis door half Belgie brengt me wel eens ergens. En overal, maar echt overal, kom je dus dat gespuis tegen op de weg.

Ik heb spiegels niet nodig en rij gewoon opeens naar een ander rijvak. Eerst duw ik je vooruit en als je dan niet doet wat ik zeg, duw ik je wel even opzij van de baan af. Ze komen voor in alle maten en vormen, maar ze hebben een ding gemeen: hun erbarmelijk slechte rijstijl.

En net vandaag lees ik over de nieuwe rijbewijzen. De titel spreekt me aan: elke 15 jaar vernieuwen. Het artikel zelf iets minder. Er zijn geen proeven nodig, het rijexamen wordt niet herhaald en onbenul op de baan krijgt opnieuw zijn  papiertje, of in de toekomst dan ‘bankkaartje’ en kan verder de weg onveilig maken voor vriend en vijand.

Mijn mening? Vernieuwen van het kaartje brengt een examen met zich mee. Theorie mag, praktijk moet! En ik spreek ondertussen uit ervaring. Na 8 jaar mijn rijbewijs te hebben, geef ik tegenwoordig rijles aan mijn vriendin. Alle regels terug leren kennen (of gewoon oprakelen), meer opletten bij de juiste manier van rijden en gewoon veiliger omgaan met het verkeer. En dat vormt een hemelsbreed verschil met de rijstijl die  me in de voorbije 8 jaar eigen werd.

Ik ken een aantal mensen die wel eens wat nieuwe rijlessen kunnen gebruiken, kwam al menig chauffeur tegen waar ik niet zonder schrik voorbij durfde rijden of vloek nog steeds vaak op de ‘oudjes’ die tegen een slakkentempo de straat als hun oefenterrein gebruiken met hun rijbewijs van bij de Dash.

Vermijd probleemrijders, zorg voor een regelmatige controle op het al dan niet in orde zijn van  hun ‘recht om auto te rijden’. Het is meer dan nodig bij een groot deel van onze medemensen.

Sla de juiste weg in Europa, verplicht meer dan een nieuwe foto met dat rijbewijs.

Eindelijk geboren.
Met schuifelende voetjes de grote wereld tegemoet.
Bang om me heen kijkend.
Blozend bij elke blik die op mij valt.

Maar toch, hier sta ik dan.
In een nieuw kleedje.
Nog niet veel verteld.
Met een heleboel op het puntje van de tong.

Klaar om te groeien.
Groot te worden.
Mezelf te zijn.
Te laten zien wie ik ben.

Lees.
Reageer.
En vooral:
kom vaak terug.