Avatar: thumbnail of visueel meesterwerk?

Vorige week bereikte een uitnodiging van HP onze mailbox op Interlight. Twintig jaar ProLiant vieren zij graag met hun resellers aan de hand van de film Avatar. Locatie? Kinepolis Brussel. De filmavond begint (volgens de officiele planning) met een glaasje in de foyer naast zaal 8, de IMAX zaal. Mijn collega en ik passen hiervoor, na het werk stoppen we onderweg eerst voor een hapje, kwestie van de film niet te verstoren met onze grommende magen.

We komen net op tijd aan in Kinepolis Brussel voor Avatar. James Cameron ondertekent de film. Meteen springt Titanic me voor de geest. Een lange, melige film uit een tijdperk waarvan nog weinig levenden het relaas navertellen. Niet meteen de beste referentie voor een film die qua trailer in een totaal ander genre past.

Sigourney Weaver, die tekende voor de rol van Grace Augustine, roept dan wel weer de goede herinneringen op met haar overbekende rol in Alien. De startscene van Avatar gelijkt dan ook meteen op die van Alien. Een ruimteschip dat aankomt bij een planeet ver weg in de ruimte. De tijdsbepaling zal ook hier ongeveer kloppen.

De film vormt een mix van fantasy, science fiction, actie en avontuur. En de belangrijkste mix? Computeranimaties lopen vloeiend over uit de gefilmde verhaalstukken. En geen enkel moment breken deze overgangen het verhaal. Prachtige graphics tot in detail uitgewerkt. En de creatieve breinen achter de uitwerking van de omgevingen, planten en wezens verdienen een absolute vermelding. Originele dieren, planten en zelfs bergen geven deze buitenaardse wereld een uniek karakter. En niet alleen op vlak van details maar ook de kleuren springen eruit. Donkere delen in het verhaal krijgen idem dito sfeer mee via de kleuren (of net het gebrek eraan), hetzelfde geldt voor de opgewekte stukken in het verhaal.

En ook al noem ik mezelf geen nature freak, de hele film door draait het toch ook over hoe de natuur een belangrijke rol speelt in het dagelijkse leven van de ‘aliens’, ook wel Na’vi genaamd. Iets wat wij als mensen hier op aarde al jaren, of beter gezegd eeuwen lang, uit het oog verloren.

En hoewel deze film een waterval aan woorden verdient, bestaat er eigenlijk maar een raad op vlak van deze film: de film gewoon gaan kijken! Ik zag de digitale versie van de film, wie wil kan ook gaan kijken naar de 3D film. Reacties over de 3D uitgave verwacht ik bij de comments.

En wie ik niet kon overtuigen met woorden, volgt hier de trailer:

De tuin, onze kerktoren?

De TV stond zonet op Eén. Het programma: ‘De aarde vanuit de Hemel’. Een boeiende titel met een nog veel boeiender onderwerp: de invloed die de mens heeft op de aarde, zijn leefomgeving en zijn eigen toekomst.

Een onderwerp dat me enorm boeit, zeker omdat de vraag me soms besluipt, hoe mijn (toekomstige) kinderen later zullen leven en opgroeien. Kan onze aarde die bijna 7 miljard inwoners nog lang voeden? Wat gebeurt er als dit niet meer kan? Staat er ons een derde wereldoorlog om voedsel te wachten? Allemaal vragen waar tot nu toe niemand een kant en klaar antwoord voor heeft.

Wat we wel weten, zijn de feiten. Grote bedrijven ontwikkelen genetisch gemanipuleerde gewassen, zodat deze weerstaan aan insecten, sneller groeien en/of beter bestand zijn tegen extremere weersomstandigheden. Dit gewas planten de boeren op duizenden hectarengrond, zonder diversiteit. Enkele stoffen verdwijnen volledig uit de bodem, terwijl andere voedingsstoffen overdreven aanwezig blijven in de grond. Het evenwicht gaat verloren, zowel voor de planten alsook voor de vele bodemdieren.

In Frankrijk bestaat AMAP (Associations pour le maintien d’une agriculture paysanne),  een netwerk van landbouwers die lokaal producten aan bieden aan de consumenten. Geen dure vervoerskosten om een afstand van 1500 km te overbruggen, geen uitstoot van uitlaatgassen en de teler kent zijn klanten die als het ware ‘op bestelling’ groenten laten kweken persoonlijk. Maar ook: groenten zijn er volledig seizoensgebonden. Geen tomaten in hartje winter. Alle groenten komen en gaan zoals de seizoenen hen toelaten te groeien.

Meteen dacht ik terug aan de woorden van Ian Pearson op The Future Summit 2 maanden geleden. Hij stelt de toekomst voor in de vorm van woongebieden die elk zelf instaan voor de eigen behoeften, een proces dat door deze Franse organisatie al aan een opmars bezig is. AMAP gaat alleen nog verder door ook nog eens de genetische manipulatie af te zweren.

Is dit onze toekomst dan werkelijk? Kunnen we afstand nemen van de luxepositie waar we ons de laatste jaren in genesteld hebben? Het verwacht van ons in elk geval veel inspanningen.

Landbouwers werken terug aan de diversiteit in gewassen. Ze dienen zich niet meer toe te leggen op slechts een of enkele gewassen. Bemestingen vallen weg. Het weer en de natuur krijgt terug meer controle over de opbrengsten van onze gewassen. Wij, als consumenten, eten niet langer groenten naar keuze, waar en wanneer we dat willen, maar dienen genoegen te nemen met hetgeen voorradig is in de natuur. En misschien moeten we zelfs onze wereldkeuken opgeven, aangezien we in de toekomst geen gebruik meer kunnen/zullen maken van gewassen die enkel duizenden kilometers verderop groeien?

De wereld geen  dorp meer. Terug naar onze kerktorens. Of wordt de tuin en de natuur de nieuwe kerk?