muziek

Een weekend vol muziek

Zaterdagavond op het programma: DJ Tiësto met zijn wereldtournee Kaleidoscope in het Antwerpse Sportpaleis. Een vriendin van Ine kreeg dankzij KBC 4 VIP tickets voor dit event. En wie zegt er nu neen op zoiets? (ok, buiten iedereen die Tiësto niet kan horen of zien natuurlijk, de muziek een beetje smaken behoort uiteraard ook tot een van de voorwaarden)

VIP betekent in dit geval: gratis toegang en drank met hapjes, free parking en een beetje hoger staan zodat er een goed zicht is van achter in de zaal tot aan de draaitafels. Dat je, om iets duidelijk te zien, een verrekijker nodig hebt, laten we buiten beschouwing. Het zicht vanuit de loge biedt volgens mij zelfs meer voordelen dan dat ene minpuntje dat er tegenover staat. Een goed overzicht, geen overdreven grote ruimte die het middenplein wel is, zodat je geen half uur op zoek moet gaan naar je vrienden en bovendien een toog op minder dan 2 meter. Wat wil een mens nog meer?

Dada Life

Een uitzicht op de PA installatie kregen we er trouwens nog gratis bovenop. En daar stond een geweldig scherm me toe te lachen: eentje met daarop het aantal dB’s dat de DJ’s vooraan de zaal in knallen. Om iets over 10 begint de avond met een optreden van Dada Life. Meteen het moment om dat specifieke scherm in het oog te houden. Met een gemiddelde van 97 dB blijft het volume net onder de schadelijke grens die in veel discotheken schering en inslag zijn. Na een boodschap op twitter kwam ik te weten dat er in het Sportpaleis sinds enige tijd oorstopjes beschikbaar zijn. En na een korte zoektocht zijn Ine haar oortjes veilig gesteld.

Het voorprogramma is voor mij zeer geslaagd. De muziek is zeker de moeite waard en je ziet ook (zelfs van op afstand) hoe de twee mannen van Dada Life zich absoluut amuseren achter hun platenspelers. Het gros van het volk denkt daar niet meteen hetzelfde over en enkel bij de bekendere nummers die de twee Zweden draaien durft het middenplein eens wat in beweging te komen.

Voor wie wat sfeer wil opsnuiven van de mannen van Dada Life, onderstaand filmpje werd tijdens een vorige stopplaats van deze wereldtournee opgenomen:

DJ Tiësto

Om half 1 begint de heer en meester van de avond met zijn DJ set:

Rond dezelfde tijd begint de VIP loge ook zonder bepaalde drank (fruitsap, mijn drankje als BOB) te vallen. Een half uur later kunnen ze ook de Eristof niet meer aanvullen en het water geraakt niet meer gekoeld. Het is duidelijk dat de loge gevuld zit met winnaars van 25 keer 4 vrijkaarten in plaats van eigen personeel of belangrijke klanten. Of was hun budget door de crisis toch iets minder? Of lag het aan het groepje chichi madammekes dat regelmatig enkele blikjes over de rand van de loge naar beneden toe doorgaf?

Het optreden van Tiësto zelf laat in mijn ogen niets speciaals zien. De limiet aan de PA-tafel werd verhoogd naar gemiddeld 103 dB, iets te hoog dus. Vanaf half 1, het moment dat  Tiësto start, schakelt de LJ pas de ledwall en ook de lasers, confetti kanonnen en andere effecten in. Waar Dada Life het moest hebben van enkele scans en basis lichteffecten en natuurlijk hun muziekkeuze en overgangen, werd de gastheer zelf bijgestaan door het meest uitgebreide arsenaal, waardoor de muziek en het mixen zelf nog maar bijzaak lijken. Hij is in mijn ogen dan ook enkel overweldigend daardoor, maar op muzikaal vlak plaatst hij niet de meest hoogstaande performance. Diezelfde technische ondersteuning had  die avond van Dada Life een veel groter succes gemaakt dan de 41 jarige Tijs Verwest uit Nederland.

Na 5 uur in donkere, bedampte ruimte (het rookverbod voor aan de deur en ook in de zaal telt blijkbaar niet op zulke evenementen) hebben we het allemaal gehad en rijden we terug naar onze Limburgse contreien.

Creep

In het Limburgse Zutendaal staat op zondag Wiemesmeer Kermis op het programma.

En van oudsher hoort er bij  kermis vlaai in Limburg, waarvoor de grootouders zorgen. Met succes! Tussen koffietijd en avondeten gaan de mannen traditioneel richting de kermis voor pintjes. Ik ga met plezier mee, hoewel het bier iets minder meevalt: Martens Pils. In de tent daar, die ongeveer 1 vijfde van de kermis vormt, treed coverband Creep op. (meer info op www.creep.eu) en men zegt wel eens: onbekend is onbemind. Ook hier klopt die uitdrukking compleet. Best gewoon even naar volgend nummertje kijken, dat zegt meer dan woorden: (sorry voor de slechte kwaliteit, meer vond ik niet op hun website)

En zo zie je maar, dat je voor goede muziek niet altijd massa’s geld moet neertellen. Ook in de straat vlakbij vind je het nodige muzikale talent om je dag of avond te entertainen!

I Loved The 90′s Party, part of it

Gisteren ging voor het derde jaar op rij I Love The 90′s door in de Ethias Arena. En omdat het ook de vorige twee jaren garant stond voor succes, zorgden we ook dit jaar tijdig voor enkele tickets naar dit mega-event in organisatie van Jim, Q-Music, Red Bull en Het Belang van Limburg (en misschien nog wat anderen, maar dat zijn de namen die me vooral bijbleven).

I Love The 90′s staat nu eenmaal garant voor muziek uit mijn eerste jaren op stap en betekent dus veel nostalgie. Retro, trance, eurodance, hier en daar wat hardcore maar ook Nirvana, K’s Choice en vele andere blijvers uit de rockwereld krijgen de stempel 90′s verdiend toegewezen. I Love The 90′s geeft bij de meeste nummers die aan bod komen dan ook een ‘oeh yeah’ of ‘wow, dat was een goeie plaat’ gevoel. Terecht ook. Mijn muziekcollectie bevat veel muziek uit die tijd, maar DJ Ward en vooral Regi bezitten een zulke uitgebreide collectie platen uit die tijd dat het van negen uur tot ongeveer half vijf genieten was.

Behalve… de groepen die kwamen optreden. ..

Modo, die wel enkele bekendere (en zeker niet slechte) nummers maakte in de jaren 90, bleek op het podium toch al wat jaartjes gepakt te hebben, inclusief rimpels en grijze haren. De act zelf bevatte ook al redelijk wat sleet. De mannelijke helft van Double Vision speelde de zaal onderuit op zijn niet aangesloten keyboard (sorry, dat past echt niet volgens mij, ik let op zulke zaken EN stoor me daaraan) en Def Dames Dope had net als Modo last van leeftijd, niet zozeer op vlak van grijze haren maar vooral wel qua kilo’s. Hun eenmalige reünie bezorgde hen meer plezier dan het publiek. Gelukkig zongen zij wel live en de condooms die ze op het einde van een van hun bekende liedjes uitdeelden, werden toch nog goed ontvangen. Hetzelfde gold voor de wegwerpcamera’s waar zij foto’s van zichzelf op maakten in de coulissen.

In mijn ogen de betere optredens waren voor rekening van Rednex (Veel actie op het podium en gewoon leuke opzwepende muziek die live werd gezongen) en de D-Devils. Deze laatsten maakten de show compleet met goed vuurwerk, knappe danseresjes in leuke pakjes en het confetti kanon wat altijd wel voor wat sfeer zorgt.

Headliner MC Hammer, een legende uit de jaren 90 met de nummers… euhm… het nummer : Stop… Hammertime viel in mijn ogen ENORM tegen. Ok, zijn bekende nummer zorgde voor wat sfeer in de zaal, maar die two minutes of fame werden vooraf gegaan door bijna 10 minuten waarin de hele zaal van meer dan 20.000 man ongeveer stil stond. Er waren goede dansers bij, dat apprecieer ik natuurlijk altijd omwille van mijn 14 jaar dansen, maar het was niet van het kaliber dat het de doorsnee bezoeker van I Love The 90′s van zijn sokken blaast.

Regi lijkt bij het begin van zijn optreden pas de echte headliner te zijn: een hele zaal die op zijn grondvesten trilt als hij nog maar 1 keer in zijn handen klapt, je moet het maar doen. En hij kan het ook, dat opzwepen van de zaal. En toch… DJ Ward verblufte me op een bepaald moment echt wel: Hij liet de crossfader een minuut lang van de ene naar de andere kant springen. Een techniek waarvan ik ooit de basis mocht leren en wat best wel lastig is, zeker als het volk daar niets van merkt. DJ Ward, you did great!

En het volk. Tja, dat is niet altijd allemaal even 90′s zoals je zou verwachten. Je hebt de mensen geboren in de jaren 80 of eind jaren 70, de echte kenners van al die 90′s muziek. Dan de jongeren die mee op de kar springen van de huidige revival van de jaren 90 muziek, een deel daarvan dat zich op voorhand volgiet met sterke dranken waardoor ze midden in de zaal hun maaginhoud even ten toon spreiden. En dan is er nog de derde categorie: de ouderen die denken dat 90′s  op hun leeftijd slaat. Een heel gevarieerd publiek dus.

De prijzen van zulke events zijn jammer genoeg niet om mee te lachen: 30 euro entree, geen ‘vestiair’ maar wel lockers van 20 op 25 op 40 cm die je voor 10 euro (inclusief 5 euro waarborg) een avondje kan huren, een toiletbeurt die  2 euro kost en drank die je vanaf 2,5 euro verkrijgt en een overvolle parking aan 4 euro: geen avondje om zo eens elke week te doen.

Maar ook al waren de optredens niet dit of dat en was het duur, voor mij was het een leuke avond vol nostalgie. Stop… Hammertime!

Het eerste voornemen in vervulling

Zondag is het zo ver, dan werk ik aan het in vervulling brengen van een van mijn voornemens: terug stijldansen. Tot een jaar geleden volgde ik al danslessen, eerst met mijn voormalige vriendin, daarna een goed half jaar met mijn zus An. De nieuwe lessen volgen Ine en ik bij dansclub Gerdak in Bree (waar ik ook voorheen de lessen volgde en anderhalf jaar deel uitmaakte van het bestuur van de club) en we beginnen overmorgen met de eerste les.

Nuja, eerste les is niet helemaal juist. Aangezien ik tot het derde jaar al lessen mee volgde, was vanaf les 1 beginnen een beetje onnodig. Ook Ine kreeg al enkele lessen in het stijldansen, waardoor we bij les 1 van jaar 1 ons meer vervelen dan bijleren, en we sluiten dus aan bij het tweede jaar. Die begonnen in september al, maar 10 lessen vormen geen onmogelijkheid om te overbruggen.

De gebreken die er toch zijn, leren we zondagvoormiddag bij. Mijn zus werkt in bijberoep als assistente van onze dansleraar Geert in Bree, dus alle dansen van het eerste, tweede, derde, vierde… vormen voor haar geen probleem. We krijgen dus een of twee uurtjes bijles om de gebreken bij te schaven. En na onze voormiddag bijles, springen we ‘s avonds bij in de groep van het tweede jaar om vanaf dan daar onze danspasjes bij te leren.

Ik weet al dat de Chacha in de ‘eerste’ les op het programma staat. Maar waar ik vooral naar uit kijk, is toch wel de Engelse Wals. Een prachtige dans waarin je vol gevoel en elegantie over de dansvloer zweeft.Voeg daar dan nog eens een prachtig nummer bij zoals “Nocturne” van Secret Garden bij en met dit resultaat verbluf je me helemaal:

Dit niveau valt nog lang niet binnen ons kunnen, maar ook met minder complexe danspassen geniet ik al ten volle van deze dans. Nu nog afwachten of Ine hetzelfde erover denkt, want dansen doe je nu eenmaal met twee. ;-)

decibels aan de macht

Iedereen kent wel het gevoel. Muziek die te hard staat om elkaar nog goed te verstaan. De beats vliegen uit de boxen, het gezang klinkt schril in het gehoor. Maar elkaar verstaan tijdens een gesprek, dat zit er zeker niet meer in.

Dit gebeurt niet enkel tijdens jeugdfuiven of in discotheken; ook op familiefeesten breidt het kwaad zich langzaam maar zeker uit. Zit je op een bruiloft vol jongere mensen of gaat het om een huwelijksverjaardag met een publiek dat voornamelijk boven de 40 levensjaren telt, de muziek staat steeds te luid.

De wettelijke limiet ligt op 90 db, de realiteit? Ver erboven. Op menige plaatsen registreert men via wettelijke metingen hoog boven de 100 db. Om even aan te tonen wat db metingen precies inhouden : http://trace.wisc.edu/docs/2004-About-dB/. En 100 db is dus niet gelijk aan een klein beetje meer dan 90 db. De curve groeit snel aan tot volumes die gehoorschade veroorzaken.

Veel jongeren zoeken deze lawaaierige ruimtes net op. Sommigen voor de muziek (of hoe luid deze muziek staat) maar het merendeel om contact te zoeken met leeftijdsgenoten. Een reden die opgaat voor zowel tienerfuiven als 30+  – evenementen. En toch staat de muziek steeds luider dan een ‘converseerbaar’ niveau.

Familiefeesten verbieden nonkels en tantes bij te praten na elkaar maanden/jaren niet meer gezien te hebben. Enkel de zatte nonkels/tantes vinden het achteraf een geslaagd feest aangezien ze constant op de dansvloer stonden. De verliefde koppeltjes staan voor de boxen innig te zoenen, niet beseffend dat de muziek loeihard in hun oren tuit.

Een mentaliteitsverandering dringt zich met hard gebonk aan op de deur des levens. Wie zijn gehoor wil sparen, gaat niet uit of draagt oordopjes.

Gelukkig groeit die laatste categorie langzaam maar zeker verder aan. Jongeren beseffen vaker dat luide fuifmuziek of discotheken het gehoor beschadigen en gaan op stap met oordopjes in hun oren.

Dat kop- of oortelefoons evenveel of soms zelfs meer schade berokkenen, beseft de meerderheid van de bevolking jammer genoeg nog niet helemaal. Het openbaar vervoer of wandelingen in de winkelstraat tonen meer dan eens mensen die elk hun eigen muziek luisteren, jongeren die graag de hele buurt laten meegenieten of zelfs volwassenen die zich dankzij muziek even willen afzonderen van de wereld.

Oortelefoontjes hebben trouwens meer nadelen: Ze werken asociaal gedrag in de hand door het steeds afzonderen van zichzelf, brengen ernstige gehoorschade toe,  zorgen voor frustratie bij omstanders, verhogen de druk op de oren, …

En dan heb ik me nog niet uitgelaten over grote fuiven die hun muziek tientallen kilometers ver laten weerklinken. Ondanks dat ik op het platteland woon, komt er regelmatig muziek door mijn raam naar binnen. Voornamelijk zo rond 12 – 4 uur ‘s nachts. Soms zo hard dat ik elk woord in het lied kan meekwelen.

Ik ben een zeer vaste slaper, maar besef dat niet iedereen dat geluk geniet. Nachtrust is te respecteren voor iedereen, zonder uitzondering, tussen 10 uur ‘s avonds en 6 uur ‘s morgens. Want een minimum van 8 uur slaap is de gemiddelde mens toch zeker gegeven. En ondanks mijn nood aan een vrij korte nachtrust (lees gemiddeld 5 uur), droom ik toch van een rustig nachtmoment zonder storende factoren.

   

Bert Rijken.be

Vriesenhof 22 bus 7
3000 Leuven, Belgium
M.: +32 (0) 486 983 115
twitter profile
facebook profile
Netlog Profile
LinkedIn profile
Plaxo profile
BRB - Bert Rijken Blogt
Delicious profile
PDF version CV
Online CV in Prezi
<>div>