Farmville in real life

Het verhaal begon ongeveer 5 jaar geleden. Mijn broer Erik maakte een einde aan zijn studententijd in Geel en moest op zoek naar een job. De richting was duidelijk: naar de toekomst toe het melkveebedrijf van mijn vader overnemen. Dus de keuzes lagen binnen het veld van landbouw. Veevoeders, maïsteelt, KI, … allemaal onderdelen die mogelijk waren. Net op dat moment stopt echter mijn nonkel met zijn melkveebedrijf. De boerderij, nog opgericht door mijn grootouders, trekt meteen zijn aandacht en na enkele gesprekken met de bank, mijn nonkel en ook mijn ouders hakt hij de knoop door: de rest van zijn leven staat zijn beroep in het teken van landbouw.

5 jaar lang rijdt hij heen en weer tussen de Gerkenberg en Beek, twee delen van Bree. De wet legt immers op dat hij 5 jaar lang op de aangekochte plek de koeien melkt, alvorens het bedrijf van mijn nonkel samen te voegen met dat van mijn vader. Na enkele jaren verandert (zoals wel vaker gebeurt in ons belgenlandje) de wetgeving en verhuizen kan ook eerder. Aangezien de twee bestaande stallen van mijn vader niet meer voldoende blijken, leggen ze plannen op tafel voor een nieuwe stal, nu ongeveer een jaar geleden. Een helse tijd van hard labeur later staat de stal er in zijn pracht en praal. De foto’s tonen de weg die mijn ouders en broer samen aflegden om zoveel mogelijk zelf van deze stal op poten te zetten.

1. Zandbak voor grote mensen: De graafwerken.

2. Beton storten, omdat een goed fundament belangrijk is.

3. Na het fundament volgen de muren. 4 weken lang, 3 keer per week, telkens opnieuw het volgende scenario: Platen zetten, beton storten, beton laten drogen, platen losmaken.

4. Na de muren volgen de vloerplaten. Met of zonder gaatjes?

5. We geraken bovengronds: De eerste gebinten staan recht.

6. 11 meter hoog. En daarop dient dan  het dak te komen.

7. Een dak tegen de regen van boven. Enkele muren & netten tegen de wind van opzij.

8. De binnenafwerking: Kleine muurtjes, matten, ligboxen, drinkbakken, de voergangen storten,…

9. En het (voorlopige) eindresultaat mag er zijn:

10. Na de stal zelf, volgt er in de toekomst ook nog een aanliggende ruimte om de koeien te melken.

Enkele trivia: Het hele gebouw meet ongeveer 40 op 60 meter, is 11 meter hoog in de nok en biedt plaats aan 116 dieren. De graafwerken begonnen begin februari, momenteel bevolken 76 dieren dit gebouw. Er komen er dus nog enkelen bij in de toekomst.

Face of Flanders

First a few words to my (first few) regular readers: this time I’m writing in English, and with a reason. Today my tiny little blog, just a newborn in this world, gets some realy good attention. Somewhere last week, somebody from Flanders Today contacted me, asking about an earlier blogpost of mine: ‘Teach me Something‘.

I already asked for your cooperation a few times. Now the real stuff is going to happen. Readers of the independent weekly newspaper about Flanders can read about it as well. Not just the online world, not just the people that follow me on twitter, facebook or just stumble upon my blog.

Short and simple: I am, according to Flanders Today, the ‘Face of Flanders’ for this week. You can find a link to the article on the homepage of ‘Flanders Today‘, the article itself is here.

De tuin, onze kerktoren?

De TV stond zonet op Eén. Het programma: ‘De aarde vanuit de Hemel’. Een boeiende titel met een nog veel boeiender onderwerp: de invloed die de mens heeft op de aarde, zijn leefomgeving en zijn eigen toekomst.

Een onderwerp dat me enorm boeit, zeker omdat de vraag me soms besluipt, hoe mijn (toekomstige) kinderen later zullen leven en opgroeien. Kan onze aarde die bijna 7 miljard inwoners nog lang voeden? Wat gebeurt er als dit niet meer kan? Staat er ons een derde wereldoorlog om voedsel te wachten? Allemaal vragen waar tot nu toe niemand een kant en klaar antwoord voor heeft.

Wat we wel weten, zijn de feiten. Grote bedrijven ontwikkelen genetisch gemanipuleerde gewassen, zodat deze weerstaan aan insecten, sneller groeien en/of beter bestand zijn tegen extremere weersomstandigheden. Dit gewas planten de boeren op duizenden hectarengrond, zonder diversiteit. Enkele stoffen verdwijnen volledig uit de bodem, terwijl andere voedingsstoffen overdreven aanwezig blijven in de grond. Het evenwicht gaat verloren, zowel voor de planten alsook voor de vele bodemdieren.

In Frankrijk bestaat AMAP (Associations pour le maintien d’une agriculture paysanne),  een netwerk van landbouwers die lokaal producten aan bieden aan de consumenten. Geen dure vervoerskosten om een afstand van 1500 km te overbruggen, geen uitstoot van uitlaatgassen en de teler kent zijn klanten die als het ware ‘op bestelling’ groenten laten kweken persoonlijk. Maar ook: groenten zijn er volledig seizoensgebonden. Geen tomaten in hartje winter. Alle groenten komen en gaan zoals de seizoenen hen toelaten te groeien.

Meteen dacht ik terug aan de woorden van Ian Pearson op The Future Summit 2 maanden geleden. Hij stelt de toekomst voor in de vorm van woongebieden die elk zelf instaan voor de eigen behoeften, een proces dat door deze Franse organisatie al aan een opmars bezig is. AMAP gaat alleen nog verder door ook nog eens de genetische manipulatie af te zweren.

Is dit onze toekomst dan werkelijk? Kunnen we afstand nemen van de luxepositie waar we ons de laatste jaren in genesteld hebben? Het verwacht van ons in elk geval veel inspanningen.

Landbouwers werken terug aan de diversiteit in gewassen. Ze dienen zich niet meer toe te leggen op slechts een of enkele gewassen. Bemestingen vallen weg. Het weer en de natuur krijgt terug meer controle over de opbrengsten van onze gewassen. Wij, als consumenten, eten niet langer groenten naar keuze, waar en wanneer we dat willen, maar dienen genoegen te nemen met hetgeen voorradig is in de natuur. En misschien moeten we zelfs onze wereldkeuken opgeven, aangezien we in de toekomst geen gebruik meer kunnen/zullen maken van gewassen die enkel duizenden kilometers verderop groeien?

De wereld geen  dorp meer. Terug naar onze kerktorens. Of wordt de tuin en de natuur de nieuwe kerk?

Teach me Something

Aangezien de functie ‘werkzoekende’ niet veel nieuwe kennis bijbrengt, surfen op het internet eerder doelloos gebeurt en stilstaan gelijk staat aan achteruit gaan, zoek ik naar een nuttigere invulling van mijn weken tot ik effectief aan de slag ga.

Het idee komt dankzij een van de laatste woorden van mijn vorige werkgever; mijn contract daar sleepte ik in de wacht omwille van mijn ‘witte raaf’-gehalte. De combinatie van de twee opleidingen, Toegepaste Informatica en Commerciële Communicatie, vormen in de huidige internetwereld een goed huwelijk. Ondanks deze gecombineerde kwaliteiten vormt het vinden van werk geen evidentie.

Om mijn troeven nog wat verder uit te bouwen en me nuttig bezig te houden, begin ik vanaf 24 augustus met ‘Teach me something’.

Wat houdt het in? Elke week staat in het teken van bijleren.Van maandag tot zaterdag leer ik iets nieuws bij rond één bepaald thema. In tegenstelling tot ‘witte raven’ op TV, leer ik graag iets bij dat binnen mijn richting valt, zodat het voor mij extra voordelen biedt bij werk vinden of op zijn minst een persoonlijke verrijking biedt. Een onderdeel van communicatie, marketing, internet, IT,… biedt het meeste mogelijkheden hiertoe, maar denk jij andere nuttige zaken bij te kunnen brengen, laat dit dan zeker weten.

Om er een extra uitdaging in te steken, ga ik niet zelf op zoek naar eender wat. Wat ik bijleer, hangt van jullie af. Wat mogen jullie me vragen?
- Heb je zelf kennis die je mij zeker aanraadt? Ask me.
- Werkt jouw bedrijf in een niche en zie je graag hoe goed ik me hierin kan verdiepen? Voorstellen die handel!
Het enige wat ik nodig heb: een doelstelling die op 1 week tijd haalbaar is.

Meerdere voorstellen doen, kan geen kwaad. Elke week selecteer ik zelf een (haalbare) uitdaging eruit. Aan het einde van de week kunnen jullie uiteraard een verslagje verwachten van mijn ervaringen. (en ondertussen nieuwe uitdagingen uitzoeken en bij de comments plaatsen)

Zo vul ik de tijd tussen de sollicitaties, wachtend op een bevestigende ‘ja’ op het einde van de sollicitatieprocedures, op een degelijke manier in. Laat die comments dus maar komen.

Dilemma

Enkele dagen geleden hadden  we een ‘reunie’ met vroegere kotgenoten. (gewoonweg een verjaardagsfeestje, maar zo een dingen vormen wel ongeveer de enige momenten van nog eens samenkomen. Terugdenken. Bijpraten en gewoon plezier maken zoals vroeger.)

Een goede vriendin en ook Kazou’er (dankzij mij) wist te zeggen dat er een moniplaats vrij was op haar kamp. Hongarije, Zsigmond. 15 jarigen die wat plezier en ontspanning zoeken tijdens een luilekkervakantie. En hoewel ik meer ben voor actie, avontuur en bezig zijn op kamp, begin ik toch te twijfelen. Ik heb tijd. Heb niet veel anders om handen. Doe het graag. Kortom, ik zie zoiets zeker zitten.

Gisteren zochten we (Ine en ikzelf) op de site naar een vermelding van deze vrije plaats. Tevergeefs. Geen moniplaats vrij. Wel een VV plaats. Voor Zsigmond. Heel vreemd, maar Nele (die ex-kotgenoot/kazou-genoot) kon zich vergist hebben. Toevallig komen we elkaar tegen gisteren en wat horen we: het is effectief een moni die niet mee gaat EN dus blijkbaar ook de VV (vakantie-verantwoordelijke, voor zij die niet weten wat dit betekent) 2 plaatsen vrij op 1 kamp. Een serieuze dobber, wetende dat zij 1 augustus (zaterdagavond) zullen vertrekken.

Ook Ine wil nog wel een kampje doen, dus wie weet stappen we zaterdag weer samen op de bus en gaan een kampje tegemoet. Deze keer de iets ouderen, ook iets langer. Enige minpunt: Ine is 18 en mag in theorie niet mee met 15 jarigen.  (zie de twitter conversatie tussen @pitr, @IneLemmens, @philles en @bertrijken of gewoonweg deze tweet.) En ze is bovendien enkel kampen gewoon met kinderen tot 12 jaar. Een nieuwe uitdaging zou dus voor de deur staan.

In elk geval; indien ik haar zowel als mezelf overtuigd krijg, zie ik ons nog wel richting Hongarije vertrekken zaterdag. Wie weet. I’ll keep you posted.