Voor de tweede keer neem ik dit jaar deel aan de instroomcursus, een cursus voor nieuwe monitoren binnen Kazou. Vorig jaar in maart ging ik de eerste keer en dat viel zo goed mee, dat ik nog eens ga. Neen, ik ben niet zo slecht dat ik twee keer dezelfde cursus dien te doorlopen. Waarom dan wel een bisnummertje? Omdat de cursus eerst en vooral gewoon geweldig tof is. En eigenlijk ook omdat ik mee de cursus geef als instructeur, en dus niet als cursist aanwezig ben. En ja hoor, zelfs als instructeur steek je nog wel het een en ander op bij zo een cursus.

Volgend weekend is het dan zo ver. Cursisten uit de BAL-groep (voor de niet-insiders: Kazou werkt in verbonden, ingedeeld op provinciaal niveau of soms nog lokaler. BAL staat voor de samenwerking uit de verbonden van de provincies Limburg, Antwerpen en (Vlaams-)Brabant.) komen dan allen naar Herentals, the place to be voor nieuwbakken Kazou-ers. De meesten hebben pedagogische achtergrond of (beperkte) ervaring bij een andere jeugdbeweging. Aan ons om ze in kleine groepjes (ons leefgroepje bestaat uit 14 cursisten en 2 instructeurs) om te vormen tot volwaardige Kazou monitoren. En ondanks dat het merendeel van de cursisten uit mijn eigen verbond Limburg komt en ik de enige instructeur uit Limburg ben, blijkt slechts de helft van mijn leefgroep zijn roots in Limburg te hebben. Ik verdenk Wouter van Kazou Nationaal dan ook meteen van een opdeling met voorbedachte rade.

Dit weekend nemen we de laatste stappen tot voorbereiding, verdeel ik met mijn mede-instructeur de cursusblokken, zorgen we voor decoratie en de afstemming met de andere groepjes. De grootste uitdaging echter? Hen zo veel mogelijk meegeven op een weekend tijd. In 48 uur dienen we hen een volledig pakket aan blokken bij te brengen, dat voor de standaard basiscursus (voor cursisten zonder enige achtergrond van begeleiding of pedagogisch opleiding) gespreid wordt over een volledige week. Een zware opdracht dus. Hier en daar wat inkorten, sneller gaan en hopen dat ze allemaal meteen mee zijn in het verhaal en dan geraken we er wel, want geef toe, wat ontspanning moet toch ook nog ertussen kunnen.

En zoals elke cursus of vakantie bij Kazou werken we ook dit jaar weer in een thema. Waar het vorig jaar over koud en warm ging (de Sahara en de Noordpool, maar dan in andere volgorde) geven we dit jaar ons overkoepelend thema een online tintje: feesboek. Nu maar hopen dat er niet al te veel defrienden plaatsvindt, farmville populair zal blijken, er een leuke sfeer heerst in de groups en de pages gevuld worden met alle nodige informatie. Over een goede week kunnen jullie in elk geval een verslagje verwachten van de Feesboek-instroom-cursus-van-de-BAL-groep-van-Kazou.

De kerstperiode staat altijd garant voor  kerstmarkten over het hele land. En over het algemeen zoek ik niet verder dan mijn eigen stad of omliggende gemeentes voor wat gezellige kerstsfeer op straat en een paar leuke koopjes (lees: prulletjes?).

Dit jaar liet ik me verleiden tot een georganiseerde kerstmarkt, deze van Brugge. Samen met nog een 45-tal mede Kazou-ers stonden we rond half negen te trippelen van de kou aan Hasselt station. Een vroeg uur om te vertrekken, maar ons Belgisch openbaar vervoer doet er toch nog altijd twee en half uur over om de afstand te overbruggen. Maar bon, met een ‘Hop & Shop’ ticket overbruggen we de afstand tegen een zeer redelijke prijs.

Om ons iets meer te tonen van Brugge dan enkel de kraampjes van de kerstmarkt, nemen we in groep deel aan ‘Choc Around The Clock’. Deze gegidste chocoladewandeling brengt ons doorheen de binnenstad en laat ons enkele historische plaatsen zien terwijl we proeven van de heerlijke chocolade.

S-wan, de vereniging waartoe de gidsen behoren, zet meteen de juiste toon met volgende quote: 9 op 10 mensen houden van chocolade, de tiende liegt altijd. En ondanks de bijtende kou en nog ijzigere wind, volgen we graag in de voetsporen van onze toch wel, euhm… kleine gids. (en met klein bedoelen we ongeveer een kop kleiner dan Ine, haar hakken er niet afgeteld)

Op het einde van de wandeling stoppen we aan het Sint-Jansplein met op de hoek Choco-Story, ook wel bekend als het chocolademuseum. Daar zorgt de beroepskracht van Kazou voor opwarmertjes in drie verschillende kleuren: geel, rood en groen. Beter bekend als citroen-, bloedappelsien- en cactusjenever. Van binnen uit warmen we terug op, klaar voor een laatste stukje door de kou richting een Chinees restaurant. Daar warmen we volledig op om richting de kerstmarkt te gaan, waar we voor kwamen in eerste instantie.

Na een uurtje rondsnuisteren, hier en daar wat kopen en voor de rest veel ‘koppenlopen’ begeven we ons richting het station, een bezige dag in een prachtige stad. Mijn eerste ontmoeting met Brugge, maar zeker niet de laatste. I loved it!

En om de titel nog een beetje in de verf te zetten:

…hij komt, die goede lieve sint. En omdat de sint alleen niet veel pakjes kan dragen, vraagt hij graag hulp aan zijn zwarte pieten. Niet altijd even trouw en gemakkelijk te vinden. Ook als de sint bij de werknemers van CM op visite komt, gaat hij op zoek naar een viertal pieten die hem tijdens de namiddag helpen bij de animatie van een veertigtal kinderen.

Gelukkig heeft CM een jeugdafdeling (Kazou) in huis waar ze zonder problemen vrijwilligers vinden die zich een dagje in de kleren (en vooral schmink) van een echte zwarte piet stoppen en het entertainment op zich nemen van die bende kinderen tussen 1 en 12 jaar oud.

Ondergetekende ging dit jaar voor de tweede keer mee. De kostuums, schmink en al het nodige materiaal, daar zorgt Philip voor. Van ons verwachten ze de aanwezigheid, de moed om ons hele gezicht in een zwarte tint te steken en het spontaan omgaan met de kinderen zodat ze zich niet vervelen.

En omdat men op Twitter zo vaak zegt: POIDH (Pics or it didn’t happen), hier het bewijs:

Na zo een hele namiddag in een veel te warme zaal in Kuringen, met nog warmere kleren aan en met schmink in je gezicht, ben je blij als je even zit. Eén nadeel: je gezicht achteraf proper krijgen is een hele opgave. Oren, neus, hals, haarlijn, … Overal blijven wel wat restjes hangen waar je niet meteen bij uitkomt. Plezier verzekerd, ook voor de volgende dagen.

En dan kom je na een namiddag tussen allemaal kinderen terug thuis en bedenk je je opeens… dat je voor je petekind van (bijna) 4 nog steeds geen geschenkje weet voor sinterklaas. Waarom vroeg ik niet gewoon even aan die kinderen wat zij vragen aan de sint? De zoektocht naar een leuk geschenk van de sint loopt dus nog steeds… Iemand tips voor een meisje van net geen 4 jaar?

We behoren allemaal tot een en dezelfde groep: mensen die moeten werken voor hun geld, nodig voor ons dagelijkse eten en onderdak, onszelf in de watten leggen, plezier ritten of vakantieplannen en gewoon ons eigen plezier en geluk. We kloppen elke dag onze uren, gebruiken het weekend om even te ontspannen en ontladen of bezoeken familie en vrienden voor wat plezier en vertier.

Er bestaat echter een groep mensen die meer zoekt dan dat. Mensen die hun eigen geluk afstemmen op dat van anderen, die zich goed voelen dankzij de glimlach van een ander, die niet op zoek zijn naar geld om plezier te beleven. Het gaat over de vrijwilligers, zij die een echte ‘Free Willie’ zijn.

En we zijn met veel. Dat zag ik dit weekend in de Limburghal in Genk. Honderden vrijwilligers stonden er klaar om KazouKuren tot in de puntjes te verzorgen. 60 jaar Kazou Limburg, 60 jaar vrijwilligers die elk jaar meer dan 5000 jongeren de vakantie van hun leven bezorgen. De ‘ziekenkas vakanties’ zijn na al die tijd nog steeds populair.

Maar het zijn niet enkel de vakanties die hun succes halen uit de meer dan 800 vrijwillige armen en evenveel benen. (en het kunnen er nog veel meer zijn) 2 jaar sleutelde een kerngroep aan dit evenement. Vele uren, dagen en weken vrije tijd sneuvelden. Partners bleven alleen thuis, slapeloze nachten vormden meer regel dan uitzondering en zeker de laatste week met klaarzetten, shiften draaien en opruimen betekende veel energie.

Energie die ook bij de beroepskrachten knabbelde aan hun vrije tijd. Jan, Isabelle, Brecht, Vital en Koen verdienen hier zeker een vermelding. Hun vrije tijd werd opgeslorpt als geen ander. Vergaderingen, papierwerk, telefonische afspraken, vrijwilligers motiveren, de handen uit de mouwen steken en zeer weinig slaap, de perfecte ingrediënten voor een geslaagd evenement. En wees gerust, het was allemaal aanwezig.

Er zijn uiteraard meer namen te noemen, maar die zijn onder 1 noemer te vatten: Free Willie. Van toiletbandjes verkopen tot toezicht houden op springkastelen, vaten omslepen en met de kinderen meespelen op de 100′en standen. Ze deden het allemaal met een glimlach.

Het beeld dat je tegemoetkomt bij het binnenkomen van de zaal verbluft je: allemaal gelukkige kinderen die van de ene activiteit naar de andere hollen met daar middenin al even blije monitoren die het beste van zichzelf geven. Een rilling gaat je over de rug tot in je kleine teen. Enkele sfeerbeelden toont TVL in deze reportage.

Daar doen we het voor; het gevoel van iemand gelukkig maken is onbetaalbaar.

Enkele dagen geleden hadden  we een ‘reunie’ met vroegere kotgenoten. (gewoonweg een verjaardagsfeestje, maar zo een dingen vormen wel ongeveer de enige momenten van nog eens samenkomen. Terugdenken. Bijpraten en gewoon plezier maken zoals vroeger.)

Een goede vriendin en ook Kazou’er (dankzij mij) wist te zeggen dat er een moniplaats vrij was op haar kamp. Hongarije, Zsigmond. 15 jarigen die wat plezier en ontspanning zoeken tijdens een luilekkervakantie. En hoewel ik meer ben voor actie, avontuur en bezig zijn op kamp, begin ik toch te twijfelen. Ik heb tijd. Heb niet veel anders om handen. Doe het graag. Kortom, ik zie zoiets zeker zitten.

Gisteren zochten we (Ine en ikzelf) op de site naar een vermelding van deze vrije plaats. Tevergeefs. Geen moniplaats vrij. Wel een VV plaats. Voor Zsigmond. Heel vreemd, maar Nele (die ex-kotgenoot/kazou-genoot) kon zich vergist hebben. Toevallig komen we elkaar tegen gisteren en wat horen we: het is effectief een moni die niet mee gaat EN dus blijkbaar ook de VV (vakantie-verantwoordelijke, voor zij die niet weten wat dit betekent) 2 plaatsen vrij op 1 kamp. Een serieuze dobber, wetende dat zij 1 augustus (zaterdagavond) zullen vertrekken.

Ook Ine wil nog wel een kampje doen, dus wie weet stappen we zaterdag weer samen op de bus en gaan een kampje tegemoet. Deze keer de iets ouderen, ook iets langer. Enige minpunt: Ine is 18 en mag in theorie niet mee met 15 jarigen.  (zie de twitter conversatie tussen @pitr, @IneLemmens, @philles en @bertrijken of gewoonweg deze tweet.) En ze is bovendien enkel kampen gewoon met kinderen tot 12 jaar. Een nieuwe uitdaging zou dus voor de deur staan.

In elk geval; indien ik haar zowel als mezelf overtuigd krijg, zie ik ons nog wel richting Hongarije vertrekken zaterdag. Wie weet. I’ll keep you posted.

Terug. Niet meer tussen geroep en getier van 35 op hol geslagen kinderen. Eindelijk rust. Stilte. Ontspannen. Maar toch mis je het. Mijn eerste ochtend terug thuis schoot ik om 9 uur  wakker; “de kinderen moesten al gewekt zijn”.

Dat is dan ook de moraal van een hele week skoebiedoekamp bij Kazou: Je staat er mee op en gaat er mee slapen. 24 uur per dag ben je bezig. Zorgen voor hun activiteiten, veiligheid, plezier,… Een zware taak, dat heb ik geweten. Het was mijn eerste kamp met 8 tot 10 jarigen. De jongste categorie binnen Kazou. En nog nooit was ik zo uitgeput bij terugkomst.

Maar het was leuk. Ieder kind ging met een glimlach naar mama en papa toe na de laatste busrit. Verhalen over het bakkerijmuseum, Plopsaland, zwemmen, het strand, fruit verzamelen, koekjes bakken, koude komkommersoep en ‘mopfsselpfs’ (insider, sorry) werden met veel armgezwaai  uit de doeken gedaan.

Voor ‘mijn’ vijf vrouwen niets dan lovende woorden. Ze moesten een hele week naar de enige man in de buurt luisteren en naar zijn (mijn) pijpen dansen. En met glans geslaagd. 3 basiscursisten hebben hun vuurdoop doorstaan, twee ervaren moni’s staan weer heel wat sterker in hun schoenen, klaar voor een volgende uitdaging (hint hint Ine). En ook ikzelf ben weer een nieuwe ervaring rijker, weet weer enkele groeipunten voor de toekomst en kan me weer beter inleven in een nieuwe leeftijdscategorie.

De voorbeelden van stoute kinderen zullen me trouwens ook weer hoeden bij de latere opvoeding van mijn kinderen. Want hoe stout sommige kinderen van 8 – 10 jaar kunnen zijn, hield ik voorheen niet voor mogelijk. Bij deze sta ik weer even op mijn plaats. Een goede opvoeding voorzien, het is niet voor iedereen weggelegd. Het voordeel is: voor mij zijn die kinderen maar een weekje mijn verantwoordelijkheid. Die ouders krijgen het loon dat ze verdienen: slecht opgevoede kinderen zijn een dagelijkse straf in huis.

Kortom: een geslaagde vakantie die mijn aanbeveling zeker zal krijgen, hoewel de profilering naar volgend jaar toe wel wat werk verdient. Maar dat komt goed, daarin vertrouw ik de dienst ten volle.

De zomerperiode is de tijd bij uitstek voor iedereen om op vakantie te vertrekken. Jong en oud zoekt zon en strand op, anderen kiezen voor avontuur in de bergen. Waar het vooral om gaat: Ontspannen, de werkstress vergeten, loskomen uit de dagelijkse sleur.

Ook voor mij geldt deze regel. (voor wie niet?) Maar toch zoek ik iets anders dan anderen. Geen cliché vakantie met de rug op het strand voor mij, en dit zelfs ondanks de bestemming die dit jaar op het programma staat. Niet ver, niet wauw, vlak bij het strand en in het binnenland: De Haan. De saaie belgische kust. En zelfs ondanks dit vrij platte idee van een binnenlandse vakantie, zal het toch een uitdaging worden.

Het wordt mijn eerste ‘skoebiedoevakantie’ binnen Kazou. Kazou is de jeugddienst van CM. (de vakanties die vroeger de stempel droegen: ‘met de ziekenkas’) En ‘Skoebiedoe’ staat voor de 8 tot 10 jarige kinderen die in een groep van leeftijdsgenoten mee op vakantie willen. Voor velen zijn de zogenaamde profileringen dé reden om mee te komen. Avontuur, zeilen, watervakantie, piraten, … je kan het zo gek niet bedenken of kinderen/jongeren zijn er zot van.

Vorige jaren waren mijn vakanties meer gericht op avontuur: Wandelen in Maloja, Zwitserland (4 keer op rij), 1 rustige vakantie in Castillon, Pont Du Gare, 2 keer richting de Ardennen voor een adventure vakantie met 13-jarigen en in 2008 had ik het geluk om de Tour Du Mont Blanc te doen met een kleine groep 16-jarigen. Backpacking, slapen in tenten en eten in de open lucht. Een zeer zware inspanning die ik met plezier heb geleverd.

Voor De Haan 2009 staat iets nieuws op het menu: Een kookvakantie. Zelf eten klaarmaken, de  keuken verkennen, activiteiten rond voeding, … Al jaren binnen andere verbonden (dit zijn de afdelingen van Kazou, zoals Limburg, Leuven, Turnhout, …) in het aanbod, maar nu dus voor de eerste keer in Limburg aanwezig. Nieuwe profileringen vergen extra tijd en werk. Zoeken naar leuke bezigheden, uitstappen in thema en aangepaste activiteiten.

Na een tijd van voorbereiden gaat het nu in een laatste spurt naar die ene dag: Zaterdag 18 juli vertrekken we (35 kinderen, 5 kookploeg en 6 monitoren) richting De Haan. Ikzelf als vakantie verantwoordelijke, de monitoren staan in voor de activiteiten, de kookploeg voorziet spijs en drank en de kinderen? Die mogen spelen. Plezier maken. Genieten. Zich uitleven. En op 24 juli, 7 dagen later, komen ze dan thuis met een grote stapel aan verhalen voor mama, papa, broer en zus.

En wij? Wij kruipen dan meteen ons bed in. Moe maar voldaan, omdat 35 kinderen weer een ervaring rijker zijn. Een rugzak vol verhalen klaar hebben voor hun ouders, vriendjes en familie. Maar vooral omdat we weten dat het goed was. Dat we weer een glimlach hebben geschonken aan die kinderen. En daar doen we het allemaal toch weer voor elk jaar.