kamp

Bedankt ‘Free Willie’

We behoren allemaal tot een en dezelfde groep: mensen die moeten werken voor hun geld, nodig voor ons dagelijkse eten en onderdak, onszelf in de watten leggen, plezier ritten of vakantieplannen en gewoon ons eigen plezier en geluk. We kloppen elke dag onze uren, gebruiken het weekend om even te ontspannen en ontladen of bezoeken familie en vrienden voor wat plezier en vertier.

Er bestaat echter een groep mensen die meer zoekt dan dat. Mensen die hun eigen geluk afstemmen op dat van anderen, die zich goed voelen dankzij de glimlach van een ander, die niet op zoek zijn naar geld om plezier te beleven. Het gaat over de vrijwilligers, zij die een echte ‘Free Willie’ zijn.

En we zijn met veel. Dat zag ik dit weekend in de Limburghal in Genk. Honderden vrijwilligers stonden er klaar om KazouKuren tot in de puntjes te verzorgen. 60 jaar Kazou Limburg, 60 jaar vrijwilligers die elk jaar meer dan 5000 jongeren de vakantie van hun leven bezorgen. De ‘ziekenkas vakanties’ zijn na al die tijd nog steeds populair.

Maar het zijn niet enkel de vakanties die hun succes halen uit de meer dan 800 vrijwillige armen en evenveel benen. (en het kunnen er nog veel meer zijn) 2 jaar sleutelde een kerngroep aan dit evenement. Vele uren, dagen en weken vrije tijd sneuvelden. Partners bleven alleen thuis, slapeloze nachten vormden meer regel dan uitzondering en zeker de laatste week met klaarzetten, shiften draaien en opruimen betekende veel energie.

Energie die ook bij de beroepskrachten knabbelde aan hun vrije tijd. Jan, Isabelle, Brecht, Vital en Koen verdienen hier zeker een vermelding. Hun vrije tijd werd opgeslorpt als geen ander. Vergaderingen, papierwerk, telefonische afspraken, vrijwilligers motiveren, de handen uit de mouwen steken en zeer weinig slaap, de perfecte ingrediënten voor een geslaagd evenement. En wees gerust, het was allemaal aanwezig.

Er zijn uiteraard meer namen te noemen, maar die zijn onder 1 noemer te vatten: Free Willie. Van toiletbandjes verkopen tot toezicht houden op springkastelen, vaten omslepen en met de kinderen meespelen op de 100′en standen. Ze deden het allemaal met een glimlach.

Het beeld dat je tegemoetkomt bij het binnenkomen van de zaal verbluft je: allemaal gelukkige kinderen die van de ene activiteit naar de andere hollen met daar middenin al even blije monitoren die het beste van zichzelf geven. Een rilling gaat je over de rug tot in je kleine teen. Enkele sfeerbeelden toont TVL in deze reportage.

Daar doen we het voor; het gevoel van iemand gelukkig maken is onbetaalbaar.

Dilemma

Enkele dagen geleden hadden  we een ‘reunie’ met vroegere kotgenoten. (gewoonweg een verjaardagsfeestje, maar zo een dingen vormen wel ongeveer de enige momenten van nog eens samenkomen. Terugdenken. Bijpraten en gewoon plezier maken zoals vroeger.)

Een goede vriendin en ook Kazou’er (dankzij mij) wist te zeggen dat er een moniplaats vrij was op haar kamp. Hongarije, Zsigmond. 15 jarigen die wat plezier en ontspanning zoeken tijdens een luilekkervakantie. En hoewel ik meer ben voor actie, avontuur en bezig zijn op kamp, begin ik toch te twijfelen. Ik heb tijd. Heb niet veel anders om handen. Doe het graag. Kortom, ik zie zoiets zeker zitten.

Gisteren zochten we (Ine en ikzelf) op de site naar een vermelding van deze vrije plaats. Tevergeefs. Geen moniplaats vrij. Wel een VV plaats. Voor Zsigmond. Heel vreemd, maar Nele (die ex-kotgenoot/kazou-genoot) kon zich vergist hebben. Toevallig komen we elkaar tegen gisteren en wat horen we: het is effectief een moni die niet mee gaat EN dus blijkbaar ook de VV (vakantie-verantwoordelijke, voor zij die niet weten wat dit betekent) 2 plaatsen vrij op 1 kamp. Een serieuze dobber, wetende dat zij 1 augustus (zaterdagavond) zullen vertrekken.

Ook Ine wil nog wel een kampje doen, dus wie weet stappen we zaterdag weer samen op de bus en gaan een kampje tegemoet. Deze keer de iets ouderen, ook iets langer. Enige minpunt: Ine is 18 en mag in theorie niet mee met 15 jarigen.  (zie de twitter conversatie tussen @pitr, @IneLemmens, @philles en @bertrijken of gewoonweg deze tweet.) En ze is bovendien enkel kampen gewoon met kinderen tot 12 jaar. Een nieuwe uitdaging zou dus voor de deur staan.

In elk geval; indien ik haar zowel als mezelf overtuigd krijg, zie ik ons nog wel richting Hongarije vertrekken zaterdag. Wie weet. I’ll keep you posted.

   

Bert Rijken.be

Vriesenhof 22 bus 7
3000 Leuven, Belgium
M.: +32 (0) 486 983 115
twitter profile
facebook profile
Netlog Profile
LinkedIn profile
Plaxo profile
BRB - Bert Rijken Blogt
Delicious profile
PDF version CV
Online CV in Prezi
<>div>