Ik heb een zwak voor…

… rampenfilms.

Ik geef het open een bloot toe. Zorg voor een goede trailer van een rampenfilm en ik MOET en ZAL deze gaan kijken. En vanavond kreeg ik weer de kans. ’2012′ kwam woensdag uit en deze avond zag ik voor het eerst kans om richting cinema te trekken. Een zakje snoep of twee, frisdrank en dan samen met de vriendin richting dat grote witte doek kijken. I love it.

En ik kan van geluk spreken, de hele film vormde een leuke ervaring. Het verhaal: nog steeds dat algemene cliché: de wereld vergaat en iedereen is gedoemd te sterven, behalve de hoofdpersonages. En zonder veel te verraden, kan ik ook bij ’2012′ bevestigen dat de verwachtingen kloppen:

• Wereld vergaat
• Hoofdpersonage heeft persoonlijke problemen
• Hoofdpersonage overleeft einde van de wereld
• Hoofdpersonage blijkt ineens ook de held te zijn
• Persoonlijke problemen geraken opgelost
• Happy end
• they lived happily ever after

De meningen over zulke films blijven ook altijd zeer verdeeld, met enerzijds de absolute liefhebbers van films als deze (zoals ik uiteraard) en aan de andere kant de mensen die van begin tot einde kritisch de hele film afbreken omwille van onwerkelijke gebeurtenissen, onlogische situaties, extreem toeval en uiteraard het absolute melige gehalte waarmee men deze films steeds weer weet te doorweven.

Soms kijken we beter eens naar zulke films. Want hoewel Hollywood draait om geld maken en ‘the American Dream’ verkopen, zie ik de laatste tijd meer en meer ‘the black man’, de underdog of de ‘vreemdeling’ naar voor treden als de held en morele stem. Komt het door Obama? Beseffen de filmproducenten (en hopelijk ook wij) eindelijk dat ook andere ‘rassen’ mensen zijn zoals jij en ik? Of verkoopt deze molen momenteel beter dan de andere van weleer?

Hoe naïef het waarschijnlijk ook is, ik geloof dat zulke films nog altijd zo fantastisch zijn omwille van die ene boodschap: elke mens draagt zijn steentje bij aan een verdraagzame wereld, een wereld van goed zijn en goed doen. Die boodschap krijg ik uit zulke films toch steeds mee, een verhaal van zelfopoffering in functie van anderen.

Kortom, ik zie die rampenfilms niet alleen graag om hun meeslepend verhaal, vaak (jammer genoeg niet  altijd) toch wel zeer geslaagde effecten of heldhaftige daden, maar vooral ook om de boodschap die ze steeds weer met zich meedragen. In de ergste situaties staan er gelukkig altijd een aantal mensen klaar om die diepe goedheid van de mens naar boven te laten komen. De perfectie zelve ben ik niet, maar die droom van goed doen voor anderen, ik streef ze wel na. Wie doet mee?