De tuin, onze kerktoren?

De TV stond zonet op Eén. Het programma: ‘De aarde vanuit de Hemel’. Een boeiende titel met een nog veel boeiender onderwerp: de invloed die de mens heeft op de aarde, zijn leefomgeving en zijn eigen toekomst.

Een onderwerp dat me enorm boeit, zeker omdat de vraag me soms besluipt, hoe mijn (toekomstige) kinderen later zullen leven en opgroeien. Kan onze aarde die bijna 7 miljard inwoners nog lang voeden? Wat gebeurt er als dit niet meer kan? Staat er ons een derde wereldoorlog om voedsel te wachten? Allemaal vragen waar tot nu toe niemand een kant en klaar antwoord voor heeft.

Wat we wel weten, zijn de feiten. Grote bedrijven ontwikkelen genetisch gemanipuleerde gewassen, zodat deze weerstaan aan insecten, sneller groeien en/of beter bestand zijn tegen extremere weersomstandigheden. Dit gewas planten de boeren op duizenden hectarengrond, zonder diversiteit. Enkele stoffen verdwijnen volledig uit de bodem, terwijl andere voedingsstoffen overdreven aanwezig blijven in de grond. Het evenwicht gaat verloren, zowel voor de planten alsook voor de vele bodemdieren.

In Frankrijk bestaat AMAP (Associations pour le maintien d’une agriculture paysanne),  een netwerk van landbouwers die lokaal producten aan bieden aan de consumenten. Geen dure vervoerskosten om een afstand van 1500 km te overbruggen, geen uitstoot van uitlaatgassen en de teler kent zijn klanten die als het ware ‘op bestelling’ groenten laten kweken persoonlijk. Maar ook: groenten zijn er volledig seizoensgebonden. Geen tomaten in hartje winter. Alle groenten komen en gaan zoals de seizoenen hen toelaten te groeien.

Meteen dacht ik terug aan de woorden van Ian Pearson op The Future Summit 2 maanden geleden. Hij stelt de toekomst voor in de vorm van woongebieden die elk zelf instaan voor de eigen behoeften, een proces dat door deze Franse organisatie al aan een opmars bezig is. AMAP gaat alleen nog verder door ook nog eens de genetische manipulatie af te zweren.

Is dit onze toekomst dan werkelijk? Kunnen we afstand nemen van de luxepositie waar we ons de laatste jaren in genesteld hebben? Het verwacht van ons in elk geval veel inspanningen.

Landbouwers werken terug aan de diversiteit in gewassen. Ze dienen zich niet meer toe te leggen op slechts een of enkele gewassen. Bemestingen vallen weg. Het weer en de natuur krijgt terug meer controle over de opbrengsten van onze gewassen. Wij, als consumenten, eten niet langer groenten naar keuze, waar en wanneer we dat willen, maar dienen genoegen te nemen met hetgeen voorradig is in de natuur. En misschien moeten we zelfs onze wereldkeuken opgeven, aangezien we in de toekomst geen gebruik meer kunnen/zullen maken van gewassen die enkel duizenden kilometers verderop groeien?

De wereld geen  dorp meer. Terug naar onze kerktorens. Of wordt de tuin en de natuur de nieuwe kerk?