Facebook, met kilometers voorsprong het meest gebruikte social media kanaal, brengt binnenkort Places tot in de huiskamer. Enkelen weten het al, de grote meerderheid kan binnenkort weer niet volgen met ‘al die geweldige ideeën’ die facebook maar uit zijn mouw blijft schudden. Voor wie het in Keulen hoort donderen: binnenkort biedt Facebook de mogelijkheid om je locatie in real time door te geven. “Ik sta op de bovenste bol van het Atomium” of “Net uit het station van Schaerbeek gezet wegens een bommelding” zijn dan beide Facebook updates, gekoppeld aan een kaartje met een exacte aanduiding waar je dit precies zei. In twee woorden: Facebook Places.

Vernieuwend? De twitteraars weten al beter: Foursquare,  Brightkite en Gowalla zijn al oude rotten op dat vlak. Vele twitteratie laten iedereen weten waar ze zijn, op welke plaats de beste ijsjes verkocht worden of waar je best nu naartoe komt voor een lekker biertje met wat onbekend volk dat graag nieuwe mensen leert kennen.

Niet zo echt nieuw dus die Facebook Places. Maar wel veel gevaarlijker dan die oude rotten in het vak. Waarom?

Gebruikers van Foursquare of Gowalla (of andere gelijkaardige tools) zijn vaak (ik zeg vaak, niet altijd) ook meer bekend met online media, hoe ze te gebruiken en vooral het inschatten van de risico’s. Inschrijven op deze tools doen zij bewust en met voorbedachte rade. Facebook Places werkt anders. Vanaf het moment dat Facebook beslist de update uit te rollen, worden er 500 miljoen mensen ingeschreven op deze dienst en linkt Facebook zo vaak het kan een locatie aan een update.

Waar twitterati dus bewust kiezen voor het vrijgeven van hun locatie, stelt een half miljard mensen plots zijn privacy (nog meer?) ten prooi aan al hun vrienden of in het ergste geval zelfs de hele wereld. Uitkijken geblazen dus!

Maar hoe kan je die risico’s beperken? Of hoe zorg je ervoor dat je niet ongewild je locatie doorgeeft? (je vriend(in) moest maar eens ontdekken dat je vreemdgaat in hartje Antwerpen terwijl zij denkt dat je vanuit Gent op je werk je status update) Hier komen de geweldige privacy settings van Facebook weer tevoorschijn. Niet voor iedereen even simpel om via die weg korte metten te maken met vreemden die toegang krijgen tot je profiel gegevens, je baas die elke zucht tijdens de werkuren meeleest of je ouders (of kinderen) die net facebook ontdekken en daar zaken zien die niet voor hun ogen bestemd zijn.

En hoewel facebook een helebool zaken standaard aanbiedt, blijft het een open platform en is persoonlijk tweaken nog steeds aangewezen. Lang leve de custom settings om je privacy toch een beetje te vrijwaren. (tenzij je dit niet zo heel erg nodig vindt)

Facebook privacy settings

Voor wie dus niet zeker is welke zaken een risico betekenen  en welke niet, kiest er best voor om alles te blokkeren, in het bijzonder dus Facebook Places.

Want de impact die twitter, Foursquare of foto gegevens bij mobiele uploads reeds konden betekenen voor het vrijgeven van je locatie (waar je dus bent, of nog meer: waar je niet bent, zoals bijvoorbeeld ver weg van huis), verdwijnt in het niets zodra een heleboel Facebook gebruikers zonder het te weten hun exacte locatie te grabbel gooien. Dieven: ga jullie gang, Facebook is jullie vriend.

Gisteren toonde Canvas de derde en voorlaatste aflevering van The Virtual Revolution, een documentaire van de BBC die gaat over de invloed van internet op ons leven. Hoe past internet tegenwoordig in ons leven? Hoe evolueerde deze band tussen mens en online zich tot op heden? En meer nog: hoe gaat het in de toekomst verder? En hoewel er tot op heden vooral ‘Geeks’ de afleveringen volgen, lijkt het me beter, of zelfs belangrijker, dat de gemiddelde internetgebruiker, de nog maar net ontgroeide digibeet of iedereen die geen idee heeft wat internet eigenlijk precies betekent in ons leven, deze afleveringen bekijkt en goed in zich opneemt. (ze zijn online te (her)bekijken op www.canvas.be/thevirtualrevolution) Vooral de aflevering van gisteren over privacy raakt ons allen op een gevoelige plek.

Want privacy, dat is toch nog steeds iets waar we allemaal op staan. Of het nu gaat over rustig in onze tuin zitten zonder pottenkijkers, de privacy van ons lichaam en intimiteit, onze bankrekening of gewoon wat er zich in ons hoofd afspeelt. Maar hoe privé zijn al die dingen werkelijk? En wat is die privacy eigenlijk nog waard? Hoort het wegebben van onze privacy niet gewoon tot de evolutie van onze maatschappij? Een noodzakelijk en onvermijdelijk kwaad?

Al decennia lang zien artiesten, filmsterren of andere bekende personen hun hele leven uitgesmeerd staan in de roddelpers. En niet enkel op internet, maar ook via de gedrukte pers staat hun doen en laten op een schaaltje te koop. Niemand die daar nog stil bij staat. Deze mensen hun dagelijkse bezigheden vormen een normale wetenschap en zelfs vaak (gewild of niet) voer voor een gesprek tussen u en mij. Maar naast die rol van onderwerp, vormen zij ook steeds een voorbeeld voor enorm veel jongeren op vlak van kleding, uiterlijk, gedrag en zelfs volledige levenswijze. Iedereen draagt een drang in zich mee om te zijn zoals hen, te leven zoals hen en succes te hebben zoals hen.

Bekend zijn, roem en eer voor wat je doet, aandacht krijgen: het brengt ook zijn consequenties mee. Privacy afgeven. Hoeveel mensen tonen op facebook, youtube, twitter, netlog of eender welk ander online kanaal wat ze doen, denken, kopen, graag zien of horen en noem maar op? En dit aan iedereen om het te zien, interpreteren en eventueel zelfs op in te spelen. We staan graag in de belangstelling. We kijken graag wat bekende (of minder bekende) personen allemaal doen en reageren er met plezier ook nog eens op. Maar het liefst van al ontvangen we nog eens feedback van anderen op wat we zelf vertellen. En dus, hoe meer we uitsturen, hoe meer reacties we krijgen en bijgevolg hoe beter we ons voelen, want we zijn populair.

En is dat allemaal een slecht verhaal? In het online debat, volgend op de uitzending van The Virtual Revolution, spreken Patrick Van Eecke (advocaat, professor aan de Universiteit Antwerpen en specialist inzake privacy) en Lorenz Bogaert (CEO & mede-oprichter Netlog) over hoe wij als gebruiker (wel of niet) met onze online privacy omgaan, maar ook hoe bedrijven en overheden deze privacy steeds op de eerste plaats (moeten) stellen en mede verantwoordelijk zijn om gebruikers te beschermen. Zij zijn beide overtuigd dat de huidige privacywetgeving onvoldoende is. Bedrijven zoals Netlog doen vele inspanningen om hun gebruikers de nodige privacy te gunnen en waarborgen die Europa verwacht, nu of in de nabije toekomst.

Steken we echter de oceaan over dan verandert dit verhaal meteen. De Amerikaanse wetgeving is veel vrijer, bedrijven daar ontwikkelen nog steeds de meerderheid aan applicaties en online tools en dienen minder rekening te houden met privacy issues. Dus de mogelijkheden zijn: Europese internetgebruikers nemen enkel nog Europese tools onder de arm (zeer onwaarschijnlijk en het ruikt een beetje naar de Chinese manieren van werken), Amerikaanse en internationale wetgevingen leggen meer restricties op aan deze internetbedrijven (ook weer een onwaarschijnlijke zaak) of we laten deze verminderde privacy gewoon deel uitmaken van ons leven.

En met dat laatste heb ik op zich niet zo veel problemen. Het klopt, het is niet ideaal als er zatte foto’s online verschijnen na een decadente avond en altijd doorsturen waar je bent, biedt dieven de mogelijkheid om je huis leeg te halen als je op vakantie bent. Maar ook zonder internet kan de dief die dat wil jouw straat in het oog houden, zien dat je je koffers meeneemt en de volgende dag dus aan de slag gaan.

We kunnen natuurlijk alle jongeren (en ook ouderen) in speciale opleidingen aanleren hoe ze online hun eigen gegevens privé zetten, maar anderen kunnen nog steeds foto’s of video’s over jou op het net zetten, al dan niet schadelijk voor jouw (online) reputatie. Denk bijvoorbeeld maar aan de filmpjes van de Skin Party’s, Amerikaanse Spring Break video’s, videochats die de persoon aan de andere kant van de lijn opneemt of gewoon al ‘sexy’ foto’s die je naar iemand doorstuurt. Deze harde bewijzen kunnen toch nog steeds hun weg vinden naar het grote publiek, ook al staan je persoonlijke profielen afgeschermd.

Beter is het om jongeren bewust te maken van dit gebrek aan privacy en hen hier mee leren leven (ook in de offline wereld). Uiteraard met de duidelijke mededeling dat over 30 jaar hun jeugdige escapades ook nog hun weg kunnen vinden naar mogelijke werkgevers, familie of gewoon eender wie, met alle mogelijke nare gevolgen.

Minder privacy online kan ook positieve gevolgen hebben. Je leert iemand soms gewoon beter kennen door ook zijn online leven mee in rekening te nemen, net omdat het internet niets vergeet. Fundamentele verschillen die je anders zo niet gemakkelijk te weten komt, ontdek je misschien al goed op voorhand bij je (mogelijke) partner, zodat je problemen preventief voorkomt. Ook eerlijkheid geeft vaker een goede indruk. Wie weet wat het afgesloten profiel van persoon X allemaal (moet) verbergen? Wees zelf degene die, naast de goede kantjes, ook je eigen negatieve punten naar buiten brengt, eventueel zelfs met duiding. Je komt zo meteen heel anders over dan dat een enkele foto uitlekt en een verzonnen verhaal wordt opgehangen aan die momentopname.

Het ontbreken van privacy online kan er volgens mij ook voor zorgen dat we allemaal bewuster omgaan met onze manier van leven en onze vrije tijd en voornamelijk meer rekening houden met onszelf en onze medemensen die door ons online leven beïnvloed worden. Een veel nauwer samenhangende maatschappij die meer respect toont dan momenteel het geval is. (World peace it is!) I’ll pay with my privacy for that one.

De laatste maanden duiken in Bree en omstreken kleine witte bordjes op van ongeveer 50 cm op 50 cm. Eerst waren ze blanco en slechts her en der verspreid. De enige vermelding in rode letters op die bordjes: www.stick-it.be. En omdat surfen aan het stuur niet altijd even veilig is, duurde het even voordat ik effectief een kijkje nam op de website in kwestie. Het kwam uiteraard ook wel deels in een stroomversnelling omdat de hoeveelheid bordjes drastisch steeg en ze niet meer gewoon wit blijven, maar ondertussen gevuld worden door het logo van meubelen Heylen.

En bij het bezoek aan de website blijkt: stick-it betekent een reclamebord (van 50 cm op 50 cm) in je voortuin plaatsen voor een vast bedrag per jaar. Zij plakken er een logo van een bedrijf op. En na een jaar krijg je dan een vergoeding van 360 euro voor deze versiering die je 365 dagen liet staan, of dit bedrag lees je toch rechtstreeks op de website. Het pdf-document met de overeenkomst spreekt van drie types van locaties, waarbij het laagst uitbetaalde bedrag al maar 240 euro per jaar is, afhankelijk van het aantal voorbijgangers. (hun gemiddelde ligt op +/- 5000 per dag per locatie)

U verdient dus ongeveer tussen de 1  euro en 75 cent per dag. Valt het om, vernielen derden het bord of is het door andere (externe) oorzaken niet meer zichtbaar, dan dient dit binnen de 48 uur gemeld te worden of 1 maand wordt sowieso niet uitbetaald. In elk geval: voor 1 euro per dag zo een bord in mijn voortuin, zelf verantwoordelijk zijn voor het op exact dezelfde plaats recht blijven staan van het bordje en Stick-It die bepaalt of ze een bepaalde maand wel of niet uitbetalen ‘omdat je niet voldoende de planten snoeide‘ zonder enige waarschuwing, vind ik niet echt rechtmatig. (Waarschuwingen geven of dergelijke kan niet? Het staat  in elk geval niet in de afspraken.)

Lezen we  dan iets verder op het B2B gedeelte van hun website, dan is het bordje opeens al een stuk groter: 50×70 cm. Grootste (of toch in elk geval eerste en op het eerste zicht zelfs enige) businessklant is Meubelen Heylen. Teken je nu in, dan weet je al wat er je te wachten staat: een bordje zoals onderstaand in je voortuin:

stick-it in je (winterse) voortuin

Deze blogpost stond al enige tijd in de background als een work in progress, en ze mogen van geluk spreken dat ik deze post niet eerder afwerkte. Waarom? Dan kon ik iedereen tonen welke grote fouten er op vlak van copy ook nog eens op hun website stonden. Het ging over schrijffouten die me deden huiveren van boven tot beneden. Een grondige update van hun website was dus net op tijd (en in hun voordeel).

Ik vraag me af of dit bedrijf in de toekomst ook in andere delen van ons land navolging krijgt. Wie zou zijn voortuin (en eigenlijk ook gewoon het hele straatbeeld) ontsieren door zulk een bord voor een miezerig bedrag van 240 tot 360 euro op jaarbasis? (of je auto, dat doen ze trouwens ook) Ik ben het aantal  borden dat er (al dan niet legaal) in het straatbeeld staat voor fuiven, feesten en evenementen al grondig beu. Maar wie ben ik.

Af en toe maak ik wel eens gebruik van mijn mobiel internet. Niet dat op mijn netbook (of jawel, natuurlijk ook), maar in dit geval bedoel ik via mijn gsm. De mobiele versie van Yahoo, Twitter, Google Maps, deze blog en Facebook staan bij mijn favorieten op mijn gsm. Twitter vooral om ook buiten bereik van mijn PC iedereen wat op de hoogte te brengen van mijn bezigheden, Google Maps om mijn locatie in Brussel centrum te bepalen en op de juiste plek terecht te komen, Yahoo om mijn mails via dat emailadres te controleren en Facebook, wel, als tijdverdrijf vooral.

Via de mobiele versie dien ik vaak nog bij elk bezoek opnieuw in te loggen, het ingelogd blijven wil om bepaalde redenen soms wel eens moeilijk doen of in uitzonderlijke gevallen helemaal niet werken. Maar wat ik bij mijn laatste mobiele bezoek aan m.facebook.com meemaakte, was nieuw voor mij. Na het openen van de mobiele site (voor een keer zonder dat ik mijn login diende te bevestigen) stond Facebook in het Frans. En hoewel de loginpagina soms (bepaalde woorden, er is degelijk nog werk aan de mobiele site van Facebook) in het Frans wordt weergegeven, krijg ik eens ingelogd altijd de Engelstalige versie. De reden van mijn verbazing: ik stond niet onder mijn naam ingelogd, maar als ‘Xavier Warzée‘.

Degelijk iets mis dus bij die mobiele versie van Facebook. Ik kon zonder problemen een status update uitvoeren (which I did), vrienden toevoegen of verwijderen (ik deed dit even met mezelf om de nodige screenshots te maken) en zag al zijn persoonlijke berichten als ik wou. Vraag is natuurlijk hoe dit probleem zich kon voordoen. Waarom logde ik opeens in via een vreemd account? (we hebben geen enkele vrienden gemeen) Ik ben in elk geval benieuwd of er ook mensen ooit op mijn account geraken zonder dat ze (of beter nog: ik) het beseffen. De enige link die ik tussen hem en mij ‘eventueel’ kan leggen: hij heeft schijnbaar een gsm-nummer met een voorvoegsel dat van Mobistar afkomt (0494 *** ***). Zijn profiel toont in elk geval activiteit via de mobiele bezoeken aan de Facebook webpagina. Dus er kan iets misgelopen zijn bij Mobistar bij het versturen van de logingegevens. Dan krijg ik opeens toch een ander beeld over de veiligheid van mobiel surfen, zowel via mijn gsm alsook via mijn Internet Everywhere van Mobistar.

Voor wie de jongeman in kwestie graag toevoegt, vindt hem via het hotmail-(.com) adres met voorvoegsel ‘xouxou_8′. De screenshotsvan mijn ‘hack-moment’ staat hieronder, samen met de bijhorende status updates die ik doorvoerde. (“Now you see me, now you don’t” & “Tweet, tweet“. Ik weet het, weinig inspiratie op dat vlak… Maar het bewijst dat ik het deed.) Iemand al eens iets gelijkaardigs meegemaakt?

Facebook Hack via Mobistar

Facebook Hack via Mobistar

Facebook Hack via Mobistar

De kracht van alle sociale media tools is dat je jouw status overal gelijktijdig aanpast: een bericht op Twitter verschijnt vanzelf op Plaxo, Facebook, LinkedIn, Netlog, FriendFeed en noem maar op. Schrijf je een blogbericht zoals dit, dan kan ook dat heel eenvoudig verschijnen bij je Notes op Facebook waarbij reacties ook weer terug te voeren zijn naar je blog zelf, je feed importeer je zonder moeite in Plaxo die zelfs de reacties mee overneemt op al die blogberichten, mijn video- en muziekkeuze maak ik bekend waar ik wil en hetzelfde geldt voor mijn favoriete links en nog zo veel meer.

Al je online pagina’s groeien zo mee met wat jij op dat moment denkt en doet, volledig simultaan. Heel eenvoudig om personen die andere online tools verkiezen/gebruiken ook mee op de hoogte te houden. De goede oude mails zorgen er wel voor dat je reacties op door jou niet zo frequent gebruikte social media sites zeker niet mist en binnen toch zeer korte tijd in discussie kan treden met hen op hun platform naar keuze. Eenvoudig dus, met 1 klik en een aantal goed ingestelde verbindingen breng je je hele vriendenkring op de hoogte, waar die je bericht ook (willen) lezen.

Allemaal goed en wel. Die gedachten overal meteen bekend maken, dat lukt heel goed. (lang leve Twitter toch voornamelijk) Maar een maand geleden kwam mijn (ex-)baas verontwaardigd af met het nieuws: “Jij zoekt actief een andere job terwijl je hier werkt?” En hoewel ik inderdaad al van dag 1 verder bleef zoeken naar een boeiende job en regelmatig verlof nam voor een sollicitatiegesprek, zorgde ik er wel steeds voor dat dit (zeker online) niet opviel. Maar ergens glipte er dus iets door de mazen van het net. En ik wist zelf van niets. Hij kende de link echter heel goed vanbuiten: www.friendfeed.com/bertrijken.

Hij bleek dus al een hele tijd mijn gedachten te volgen via FriendFeed. Op zich geen probleem, ware het niet dat mijn profiel info daar (op dat moment) dateerde van de dag dat ik mijn FriendFeed account aanmaakte & koppelde aan mijn Twitter stream. Dit was natuurlijk wel geleden van ergens in de lente van 2009, toen ik op zoek was naar werk en voor ik dus bij hem in dienst trad. FriendFiend was op dat moment zo geweldig om automatisch mijn profiel info mee over te nemen, maar na een update van mijn Twitter profiel liepen die twee dus niet meer gelijk.

Gisteren werkte ik opnieuw al mijn profielen bij, of toch de meest gebruikten alvast. Je werk informatie bijsturen, een korte beschrijving die toch ook weergeeft dat je op zoek bent naar een job, hier en daar wat herschrijven, … Het vormt over al die profielen heen toch een serieus werk. Er bestaan voldoende API’s om al die info op te halen, waarom ken ik dan geen website die me op een eenvoudige manier toelaat om met 1 klik (of laat het er al 4 zijn) al die profielen simultaan up to date te brengen?

Het mag zelfs verder gaan, Vacature.com, VDAB.be, Monster.be, … Ook zij mogen de moeite doen om een API te voorzien die jouw LinkedIn profiel inleest en zo alles mooi bijhoudt, want dat profiel hou ik (toch zo goed mogelijk) up to date op vlak van werkervaringen en historiek. Het zou voor mij heel wat moeite uitsparen en ik gebruik hun website dan eens zo graag! Win – win situatie als je het mij vraagt.

Voor de tweede keer neem ik dit jaar deel aan de instroomcursus, een cursus voor nieuwe monitoren binnen Kazou. Vorig jaar in maart ging ik de eerste keer en dat viel zo goed mee, dat ik nog eens ga. Neen, ik ben niet zo slecht dat ik twee keer dezelfde cursus dien te doorlopen. Waarom dan wel een bisnummertje? Omdat de cursus eerst en vooral gewoon geweldig tof is. En eigenlijk ook omdat ik mee de cursus geef als instructeur, en dus niet als cursist aanwezig ben. En ja hoor, zelfs als instructeur steek je nog wel het een en ander op bij zo een cursus.

Volgend weekend is het dan zo ver. Cursisten uit de BAL-groep (voor de niet-insiders: Kazou werkt in verbonden, ingedeeld op provinciaal niveau of soms nog lokaler. BAL staat voor de samenwerking uit de verbonden van de provincies Limburg, Antwerpen en (Vlaams-)Brabant.) komen dan allen naar Herentals, the place to be voor nieuwbakken Kazou-ers. De meesten hebben pedagogische achtergrond of (beperkte) ervaring bij een andere jeugdbeweging. Aan ons om ze in kleine groepjes (ons leefgroepje bestaat uit 14 cursisten en 2 instructeurs) om te vormen tot volwaardige Kazou monitoren. En ondanks dat het merendeel van de cursisten uit mijn eigen verbond Limburg komt en ik de enige instructeur uit Limburg ben, blijkt slechts de helft van mijn leefgroep zijn roots in Limburg te hebben. Ik verdenk Wouter van Kazou Nationaal dan ook meteen van een opdeling met voorbedachte rade.

Dit weekend nemen we de laatste stappen tot voorbereiding, verdeel ik met mijn mede-instructeur de cursusblokken, zorgen we voor decoratie en de afstemming met de andere groepjes. De grootste uitdaging echter? Hen zo veel mogelijk meegeven op een weekend tijd. In 48 uur dienen we hen een volledig pakket aan blokken bij te brengen, dat voor de standaard basiscursus (voor cursisten zonder enige achtergrond van begeleiding of pedagogisch opleiding) gespreid wordt over een volledige week. Een zware opdracht dus. Hier en daar wat inkorten, sneller gaan en hopen dat ze allemaal meteen mee zijn in het verhaal en dan geraken we er wel, want geef toe, wat ontspanning moet toch ook nog ertussen kunnen.

En zoals elke cursus of vakantie bij Kazou werken we ook dit jaar weer in een thema. Waar het vorig jaar over koud en warm ging (de Sahara en de Noordpool, maar dan in andere volgorde) geven we dit jaar ons overkoepelend thema een online tintje: feesboek. Nu maar hopen dat er niet al te veel defrienden plaatsvindt, farmville populair zal blijken, er een leuke sfeer heerst in de groups en de pages gevuld worden met alle nodige informatie. Over een goede week kunnen jullie in elk geval een verslagje verwachten van de Feesboek-instroom-cursus-van-de-BAL-groep-van-Kazou.

De laatste 3 weken werd het muisstil rondom mij. Ja, ik adem nog steeds. Ik loop ook nog kerngezond rond op deze aardbol en ohja, ik kom ook absoluut nog af en toe buiten.

Waar het wel stil werd? Online, op twitter, facebook, msn, mijn blog, …, ontstond er een bijna volledige windstilte. Geen blogbericht meer hier, mijn tweets bleven beperkt tot 5 per week, geen gevatte of minder gevatte opmerkingen meer op facebook en dat hele oude chatprogramma msn (of Windows Live Messenger, zoals Microsoft het nu laat noemen) komt niet meer op. En hoewel ik het ene al vaker gebruikte dan het andere, trekt de trend zich door over mijn hele online verhaal: stilte, stilte en nog eens stilte.

Wat er de laatste tijd dan allemaal met mij gebeurde? Veel. Ik begon 3 weken geleden op mijn nieuwe werkplaats, maakte enkele leuke weekendjes mee samen met Ine, ging naar Walibi en ook in de week durven mijn avonden nogal eens goed gevuld te zijn, onder andere met een #tweuven voorbije week dinsdag of een demo van Windows 7 bij Microsoft in Zaventem. Maar door die hele drukte bleef het online verhaal nogal op de achtergrond.

Mijn nieuwe voornemen? Terug wat meer actie online. De feed van mijn blog terug vullen. Mijn twitter contacten wat vaker terug vervoegen in conversaties (vooral ‘s avonds dan wel) en gewoon mezelf terug meer in die online wereld begeven, want daar hou ik nog steeds van. Het zal niet meer op het tempo zijn van voor ik begon te werken, maar mijn nieuwe leventje begint in zijn plooien te vallen, dus wordt het hoog tijd om online terug in die mix te gooien.

Tot zeer binnenkort mensen!!!

Social media is hip. Het gaat snel. Krijgt veel goede commentaar. En wordt door heel veel mensen gebruikt. Maar op 1 vlak zitten veel van deze platformen met de handen in het haar: Hoe halen we er voldoende geld uit.Vooral Twitter krijgt harde klappen de laatste tijd. Regelmatig ligt de service uit. Naast een DDOS attack ligt dit grotendeels aan de grote toestroom van gebruikers. Meer traffic vraagt meer servers. Meer servers kosten dan weer meer geld. En daar knelt het schoentje. Met te weinig inkomsten staat Twitter op een kantelmoment. Ontdekken ze dat ideale business model? Of komt een nieuwe speler op de markt die hen voorbij steekt door een sterk verhaal?

Een van de kandidaten voor de troon is ongetwijfeld Facebook. Waar Twitter de mainstream nog maar net aanspreekt (in België nog minder als bijvoorbeeld de Verenigde Staten) staat Facebook al rotsvast in het dagelijkse leven van velen. Vrienden maken, updates doorsturen, elkaar uitnodigen voor evenementen, foto’s delen, anderen taggen, … Noem maar op. Het binnenhalen van FriendFeed was de eerste (openbare) stap van Facebook om op het terrein van microblogging in te stappen. De geruchtenmolen deed al eerder zijn melding van Facebook Lite, wat vandaag dus een feit is.

Facebook Lite Profiel

Je eigen profiel op facebook. Minder ‘clutter’ op de pagina zorgt voor een beter overzicht. Enkele aanpassingen in Lite: de afwezigheid van avatars voor reacties, persoonlijke info beperkt zich tot echte persoonlijke info zoals werk, school, hobby’s en contactinfo, fanpagina’s en dergelijke staan in een apart tabblad onder ‘vrienden’, net als uiteraard… je vrienden. Voor foto’s en video’s vormt Facebook Lite zelfs een (kleine) verbetering (maar mede ook een stap achterwaarts) op de gewone Facebook. Pluspunt: video’s waarin vrienden jou taggen, komen in een aparte lijst. Minpunt: je kan niet meer ‘bladeren’ doorheen albums. (zie bij onderstaande screenshot hou dit bij de foto’s bovenaan wel kan) In mijn ogen een functie die ook na toevoegen het geheel nog ‘Lite’ houdt.

Verder natuurlijk de publieke timeline. Ook die werd onder handen genomen. Niet zozeer op vlak van wat je te zien krijgt, wel waar je het ziet. Neem nu de verjaardagen. Waar Facebook deze een beetje verloren rechts onderaan zet, staan de verjaardagen van vandaag (!!) bovenaan de timeline.

Facebook Lite Onafgewerkt

In elk geval staat Facebook Lite wel nog steeds ads toe, hetgeen Twitter pertinent weigert te doen. Dit, gecombineerd met de grote  user base die Facebook bezit, betekent misschien snel de ondergang van Twitter. De toekomst zal dit allemaal uitwijzen. En tot dan blijf ik trouw en met veel plezier Twitter gebruiken voor microblogging.

* EDIT *
Facebook Lite staat momenteel nog maar in Beta schoenen. Ik leg me daarom neer bij de onvolledigheid van de applicatie. Bij een full release gok ik op een volledige versie als eindresultaat.

Een leerkracht haar contract blijft uit omwille van Netlog, een vrouw wordt ontslagen via Facebook, een relatie eindigt over Facebook… Een jammerlijke lijst die nog dagelijks groeit. Netlog is gevaarlijk. Facebook is stom & Twitter belachelijk. Of dat denken de ‘offliners‘ toch bij het horen van zulke nieuwsberichten. We kennen allemaal de mogelijke gevolgen. Waarom blijven we dan massaal naar deze online media grijpen?

De mens is een sociaal wezen. Steeds zijn we op zoek naar contact, of dit nu op straat is of via het internet. Nieuwe mensen leren kennen, bijleren of gewoon een babbeltje slaan. Het grote verschil tussen ‘op straat’ en ‘online’? Op het web staat het zwart op wit. Geen weg terug. Iedereen komt het te weten, niet enkel diegene die vlakbij staat om het te horen. En daar wringt nu net het schoentje.

Krijg ik een mail van persoon X, dan google ik even (op naam en/of op emailadres) en ik bekijk eventueel de website bij een gepersonaliseerd emailadres. Xobni voor Outlook gaat zelf ook nog eens op zoek op Skype, Plaxo, LinkedIn, Facebook en Hoovers. Meteen weet ik al enkele zaken over persoon X. En dit zonder al te veel moeite.

Wat staat er over jou op het web? Veel. Heel veel. Hoe voorkom je dan dat er verkeerde info over jou te vinden is? Dit doe je via blogs, twitter, facebook, netlog en vele andere websites waarop jouw naam kan verschijnen. Ja inderdaad, net die websites die zo vaak in het nieuws komen met ‘slechte’ ervaringen van gebruikers.

Dit wil niet zeggen: al jouw feestfoto’s online gooien, de grootste onzin posten, anderen uitmaken via het web of eender welke andere activiteit die je online doet. Denk na. Plaats relevante info online, zet je naam enkel op ‘vertrouwde sites’ te grabbel. En denk je dan: oei, ik moet over elk woord 3 minuten nadenken, dan ben je mis. Act normal. Je vertelt een vreemde op straat toch ook niet hoe zat je gisteren was? Of welk meisje je verleidde in beschonken toestand? Gebruik altijd je gezond verstand en hou je manieren, op straat én online.

Wil je toch graag even dat feestje delen met je dichtste vrienden? Dan sluit je best bepaalde gegevens af voor een deel van je ‘online vrienden’. Voor facebook instellingen lees je dit bericht dan even door.  Ook Plaxo biedt de mogelijkheid om je contacten in 3 groepen in te delen: familie, vrienden en zakelijk; uiteraard met bijpassende instellingen. Vertrouw je iemand totaal niet? Laat deze dan gewoonweg niet toe in je vriendenlijst. Zo bepaal je zelf wie wat wel of niet ziet. Maar let toch nog even op hierbij. Search engines tonen in het kort misschien net wel info die je enkel toont aan je hechte vrienden, die luisteren vaak stiekem mee, net als een nieuwsgierige voorbijganger op straat. Schrik dus niet als dat feestje in google wel zichtbaar is.

Hou dus alle info die je online zet toch nog een beetje fatsoenlijk. Er kijken meer mensen mee dan je denkt. Zeker als je koppelingen legt tussen de verschillende tools. Tweets die op facebook en in plaxo verschijnen, je blogberichten die in je facebook opduiken, Last.fm die jouw favoriete muziek deelt via alle andere media, Youtube die exact hetzelfde doet met filmpjes, het lijstje en de onderlinge links zijn vrijwel onbeperkt. Gebruik ze, maar ook hier weer: doe het doordacht. Op het ene platform staan je contacten immers in groepen, maar staan die overal hetzelfde ingedeeld?

Nu hoor ik al reacties als: Maar ik zet niets online, dus ik hoef niet op te letten wat ik schrijf. Of: ik heb enkel facebook en gebruik dat nauwelijks. Juist. Maar wat dan met anderen die over jou schrijven? Ook online wordt er geroddeld. Over jou, wat je doet en ja, ook over dat feestje van vorige week. Die info hoeft niet altijd waar te zijn om er te staan. Vindbaar is ze. Maar door zelf voldoende info online te zetten, en dit op een regelmatige basis, blijven jouw eigen berichten steeds hoog op de lijst van google staan. Eenmalige vermeldingen op minder bekende sites blijven diep verborgen in de resultaten. Een plaats waar weinigen op zoek gaan naar info over jou. (behalve misschien recruiters of de privé-detective die je vriend(in) inhuurde, en dan hopelijk enkel die eerste)

Wees wijs, wees aanwezig online en hou zelf in de hand wat anderen over jou te weten komen.