decibels aan de macht

Iedereen kent wel het gevoel. Muziek die te hard staat om elkaar nog goed te verstaan. De beats vliegen uit de boxen, het gezang klinkt schril in het gehoor. Maar elkaar verstaan tijdens een gesprek, dat zit er zeker niet meer in.

Dit gebeurt niet enkel tijdens jeugdfuiven of in discotheken; ook op familiefeesten breidt het kwaad zich langzaam maar zeker uit. Zit je op een bruiloft vol jongere mensen of gaat het om een huwelijksverjaardag met een publiek dat voornamelijk boven de 40 levensjaren telt, de muziek staat steeds te luid.

De wettelijke limiet ligt op 90 db, de realiteit? Ver erboven. Op menige plaatsen registreert men via wettelijke metingen hoog boven de 100 db. Om even aan te tonen wat db metingen precies inhouden : http://trace.wisc.edu/docs/2004-About-dB/. En 100 db is dus niet gelijk aan een klein beetje meer dan 90 db. De curve groeit snel aan tot volumes die gehoorschade veroorzaken.

Veel jongeren zoeken deze lawaaierige ruimtes net op. Sommigen voor de muziek (of hoe luid deze muziek staat) maar het merendeel om contact te zoeken met leeftijdsgenoten. Een reden die opgaat voor zowel tienerfuiven als 30+  – evenementen. En toch staat de muziek steeds luider dan een ‘converseerbaar’ niveau.

Familiefeesten verbieden nonkels en tantes bij te praten na elkaar maanden/jaren niet meer gezien te hebben. Enkel de zatte nonkels/tantes vinden het achteraf een geslaagd feest aangezien ze constant op de dansvloer stonden. De verliefde koppeltjes staan voor de boxen innig te zoenen, niet beseffend dat de muziek loeihard in hun oren tuit.

Een mentaliteitsverandering dringt zich met hard gebonk aan op de deur des levens. Wie zijn gehoor wil sparen, gaat niet uit of draagt oordopjes.

Gelukkig groeit die laatste categorie langzaam maar zeker verder aan. Jongeren beseffen vaker dat luide fuifmuziek of discotheken het gehoor beschadigen en gaan op stap met oordopjes in hun oren.

Dat kop- of oortelefoons evenveel of soms zelfs meer schade berokkenen, beseft de meerderheid van de bevolking jammer genoeg nog niet helemaal. Het openbaar vervoer of wandelingen in de winkelstraat tonen meer dan eens mensen die elk hun eigen muziek luisteren, jongeren die graag de hele buurt laten meegenieten of zelfs volwassenen die zich dankzij muziek even willen afzonderen van de wereld.

Oortelefoontjes hebben trouwens meer nadelen: Ze werken asociaal gedrag in de hand door het steeds afzonderen van zichzelf, brengen ernstige gehoorschade toe,  zorgen voor frustratie bij omstanders, verhogen de druk op de oren, …

En dan heb ik me nog niet uitgelaten over grote fuiven die hun muziek tientallen kilometers ver laten weerklinken. Ondanks dat ik op het platteland woon, komt er regelmatig muziek door mijn raam naar binnen. Voornamelijk zo rond 12 – 4 uur ‘s nachts. Soms zo hard dat ik elk woord in het lied kan meekwelen.

Ik ben een zeer vaste slaper, maar besef dat niet iedereen dat geluk geniet. Nachtrust is te respecteren voor iedereen, zonder uitzondering, tussen 10 uur ‘s avonds en 6 uur ‘s morgens. Want een minimum van 8 uur slaap is de gemiddelde mens toch zeker gegeven. En ondanks mijn nood aan een vrij korte nachtrust (lees gemiddeld 5 uur), droom ik toch van een rustig nachtmoment zonder storende factoren.