Cultuur

Avatar: thumbnail of visueel meesterwerk?

Vorige week bereikte een uitnodiging van HP onze mailbox op Interlight. Twintig jaar ProLiant vieren zij graag met hun resellers aan de hand van de film Avatar. Locatie? Kinepolis Brussel. De filmavond begint (volgens de officiele planning) met een glaasje in de foyer naast zaal 8, de IMAX zaal. Mijn collega en ik passen hiervoor, na het werk stoppen we onderweg eerst voor een hapje, kwestie van de film niet te verstoren met onze grommende magen.

We komen net op tijd aan in Kinepolis Brussel voor Avatar. James Cameron ondertekent de film. Meteen springt Titanic me voor de geest. Een lange, melige film uit een tijdperk waarvan nog weinig levenden het relaas navertellen. Niet meteen de beste referentie voor een film die qua trailer in een totaal ander genre past.

Sigourney Weaver, die tekende voor de rol van Grace Augustine, roept dan wel weer de goede herinneringen op met haar overbekende rol in Alien. De startscene van Avatar gelijkt dan ook meteen op die van Alien. Een ruimteschip dat aankomt bij een planeet ver weg in de ruimte. De tijdsbepaling zal ook hier ongeveer kloppen.

De film vormt een mix van fantasy, science fiction, actie en avontuur. En de belangrijkste mix? Computeranimaties lopen vloeiend over uit de gefilmde verhaalstukken. En geen enkel moment breken deze overgangen het verhaal. Prachtige graphics tot in detail uitgewerkt. En de creatieve breinen achter de uitwerking van de omgevingen, planten en wezens verdienen een absolute vermelding. Originele dieren, planten en zelfs bergen geven deze buitenaardse wereld een uniek karakter. En niet alleen op vlak van details maar ook de kleuren springen eruit. Donkere delen in het verhaal krijgen idem dito sfeer mee via de kleuren (of net het gebrek eraan), hetzelfde geldt voor de opgewekte stukken in het verhaal.

En ook al noem ik mezelf geen nature freak, de hele film door draait het toch ook over hoe de natuur een belangrijke rol speelt in het dagelijkse leven van de ‘aliens’, ook wel Na’vi genaamd. Iets wat wij als mensen hier op aarde al jaren, of beter gezegd eeuwen lang, uit het oog verloren.

En hoewel deze film een waterval aan woorden verdient, bestaat er eigenlijk maar een raad op vlak van deze film: de film gewoon gaan kijken! Ik zag de digitale versie van de film, wie wil kan ook gaan kijken naar de 3D film. Reacties over de 3D uitgave verwacht ik bij de comments. ;-)

En wie ik niet kon overtuigen met woorden, volgt hier de trailer:

Choc Around The Clock

De kerstperiode staat altijd garant voor  kerstmarkten over het hele land. En over het algemeen zoek ik niet verder dan mijn eigen stad of omliggende gemeentes voor wat gezellige kerstsfeer op straat en een paar leuke koopjes (lees: prulletjes?).

Dit jaar liet ik me verleiden tot een georganiseerde kerstmarkt, deze van Brugge. Samen met nog een 45-tal mede Kazou-ers stonden we rond half negen te trippelen van de kou aan Hasselt station. Een vroeg uur om te vertrekken, maar ons Belgisch openbaar vervoer doet er toch nog altijd twee en half uur over om de afstand te overbruggen. Maar bon, met een ‘Hop & Shop’ ticket overbruggen we de afstand tegen een zeer redelijke prijs.

Om ons iets meer te tonen van Brugge dan enkel de kraampjes van de kerstmarkt, nemen we in groep deel aan ‘Choc Around The Clock’. Deze gegidste chocoladewandeling brengt ons doorheen de binnenstad en laat ons enkele historische plaatsen zien terwijl we proeven van de heerlijke chocolade.

S-wan, de vereniging waartoe de gidsen behoren, zet meteen de juiste toon met volgende quote: 9 op 10 mensen houden van chocolade, de tiende liegt altijd. En ondanks de bijtende kou en nog ijzigere wind, volgen we graag in de voetsporen van onze toch wel, euhm… kleine gids. (en met klein bedoelen we ongeveer een kop kleiner dan Ine, haar hakken er niet afgeteld)

Op het einde van de wandeling stoppen we aan het Sint-Jansplein met op de hoek Choco-Story, ook wel bekend als het chocolademuseum. Daar zorgt de beroepskracht van Kazou voor opwarmertjes in drie verschillende kleuren: geel, rood en groen. Beter bekend als citroen-, bloedappelsien- en cactusjenever. Van binnen uit warmen we terug op, klaar voor een laatste stukje door de kou richting een Chinees restaurant. Daar warmen we volledig op om richting de kerstmarkt te gaan, waar we voor kwamen in eerste instantie.

Na een uurtje rondsnuisteren, hier en daar wat kopen en voor de rest veel ‘koppenlopen’ begeven we ons richting het station, een bezige dag in een prachtige stad. Mijn eerste ontmoeting met Brugge, maar zeker niet de laatste. I loved it!

En om de titel nog een beetje in de verf te zetten:

Theater, op wieltjes en te voet

Dit weekend stond in het teken van kunst en cultuur. Zowel met een grote A als met een grote P.

Zaterdagavond was het tijd voor amateurtheater in Zutendaal. Vlaanderen Feest is voor velen een aanzet om te genieten van subsidies. Onder 1 vlag komen de culturele activiteiten als paddenstoelen uit de grond. Zo dus ook in mijn tweede thuis-gemeente (of het kan ook de derde zijn).

Vertrek om 7 uur ‘s avonds met vriendin, schoonouders en tante en nonkel van eerdergenoemde. De deelname biedt trouwens meer dan een culturele verrijking. Vanaf de start wordt iedereen voorzien van 3 drankbonnen en 3 eetbonnen. Meer motivatie heeft zelfs een doorwinterde cultuur-hater niet nodig om zijn portie alcohol, frieten en gezelligheid binnen te krijgen.

Na een verfrissende wandeling onder het groene gebladerte van ‘Het Groenste Snoepje van Vlaanderen’ komen we aan op een grasveldje met een primitieve podiumplaats waarvan ze bij StageCo in een ver verleden zelfs al het schaamrood op de wangen kregen. De Duits/Zutendaalse zelfgeschreven tekst was om te gieren.

Etappe twee doorheen het bosrijke gebied voert ons naar het tweede ‘podium’ waar een ballonnenman zijn kunstjes toont. Natuurlijk wordt onderstaande uitgekozen uit de groep als ‘sterke man’ om enkele ballonnen mee op te blazen. Nu weet ik wel dat er een techniek hiervoor is, maar daarmee houdt mijn kennis (tot op heden) toch op. Een cowboyhoed, een megagroot geweer en een skelet in plooiballonnen later kunnen we na enkele niet op foto vastgelegde hilarische momenten de tocht verderzetten.

De derde stop geeft ons tijd om verfrissing te zoeken in een koude pint bij een filmpje. Geen Holly- of Bollywood kaskraker, maar puur Zutendaalse hilariteit, gecombineerd met nog meer koeterwaals Duits om de verbroedering met Nettersheim in de verf te zetten.

Last stop: De Kuip, wat gelijk staat aan muziek, veel Duitsers, bier, frieten en ‘bratwursten’. Een gezellige avond die voor enkelen nog tot in de vroege uurtjes duurt. Ik kruip iets vroeger mijn bedje in.

Ook zondag zou in het teken staan van cultuur. Professionelen staan verspreid over vijf locaties in Bree en met de fiets geraak je van optreden 1 tot 5 over een afstand van 22 km. Het warme weer beslist anders. We (ikzelf, vriendin, zus met vriend en moeder) laten de fiets op stal, wandelen naar de dichtstbijzijnde post (anderhalve kilometer van thuis uit), installeren ons op een terras,  nemen een blondje ter hand (Leffe) en keuvelen wat in de schaduw. Een minder geslaagd optreden aldaar doet me nog maar eens besluiten dat amateurs toch nog steeds veel te bieden hebben.

Kunst met een hoofdletter A. Ik hou ervan.

   

Bert Rijken.be

Vriesenhof 22 bus 7
3000 Leuven, Belgium
M.: +32 (0) 486 983 115
twitter profile
facebook profile
Netlog Profile
LinkedIn profile
Plaxo profile
BRB - Bert Rijken Blogt
Delicious profile
PDF version CV
Online CV in Prezi
<>div>