Zaterdag 26 maart vindt de 8ste editie plaats van Back On Stage. Begonnen als een klein evenement voor de nostalgischen van aard. Nostalgisch naar groepen als Queen, CCR of Joe Cocker uit hun gloriejaren. Omdat het niet altijd even evident is om zo een grote namen op een podium in Bree te strikken, vond de organisatie de ideale oplossing: covergroepen.

Na wat goed zoekwerk vind je immers altijd wel geslaagd namaak materiaal. En ze hoefden zelfs niet in China te gaan zoeken deze keer. En als ik de bevooroordeelde organisatie mag geloven, zit hun programma zeer sterk in mekaar. Daarom dan ook dat ik deze editie zeker een kijkje ga nemen. Wie wil afkomen, allen welkom.

Een overzicht van wat ze op programma zetten:

Het Waalse Midnight Groove doet dat op zijn Joe Cocker’s. En als ik hun website goed begrijp, moet ge rap zijn, want het concert van zaterdag is het laatste van de hele rij. Het kan natuurlijk zijn omdat Joe zelf nog steeds in leven is en hij meer gevraagd wordt dan hen. Ik zal de organisatie aanraden het geluid beter af te stellen dan op onderstaande video, maar dat zal waarschijnlijk sowieso wel het geval zijn:

SISSI-A (met wat verbeelding zie je CCR meteen in de naam doorklinken) brengt een ode aan de welkbekende Amerikaanse rockband. Een werkelijke reünie van deze mannen zal je nergens ter wereld vinden door het overlijden van Tom Fogerty, maar deze fake versie uit Duitsland laat duidelijk zien dat hun muziek nog levend en wel is:

En voor de derde groep uit het verleden (en het recente heden ook nog) ging de organisatie ook de mosterd halen in Duitsland. Van Bohemian Rhapsody weten ze in elk geval een geslaagd optreden te verzekeren:

Ik ben in elk geval benieuwd naar zaterdagavond. En wie denkt dat het zomaar optredens zijn, vergist zich. Net als vorig jaar gaat ook dit jaar de opbrengst naar een goed doel. Vraag me alleen niet meer welk het juist was… Hun website is het ook vergeten, maar in de boekjes die in het weekend in handen had, stond het zwart op wit gedrukt. Ge kunt er dus zeker van zijn dat uw geld goed besteed is.

Zondag 22 augustus vindt al de derde editie van de pikdorsercross in Bree plaats. Vergeet alle clichés over ‘boeren’ maar. De jonge landbouwers van de Groene Kring van Bree weten heel goed van aanpakken, en dat tonen ze ook dit jaar weer eens. Onder de naam ‘combineraces’ vinden er in Nederland echte kampioenschappen plaats met omgebouwde pikdorsers. Na een blik over de grens, nu meer dan vier jaar geleden, probeerden ze deze wedstrijden vol sensatie en bulderend geweld ook in België (nieuw) leven in te blazen. Het resultaat: jaarlijks tientallen teams die in verschillende klasses strijden voor die felbegeerde eerste plaats. Qua volk slaan ze al vanaf de eerste editie de bal niet mis: duizenden bezoekers zakken af Bree.

Duizend zonnen maakte twee jaar geleden onderstaande reportage:
(rara, wie in het filmpje is familie van mij )

Wie het zware werk graag eens van dichtbij ziet en er twee of vier jaar geleden niet bij was (of alles gewoon graag voor de tweede of derde keer bijwoont) geef ik hier 2 keer 2 tickets weg.

Wat moet je doen?

1. Ga op zoek naar een pikdorser. (zoek in je playmobiel collectie, bouw er een uit lego, spreek je tekentalent aan of zoek een levensecht exemplaar)

2. Neem je fototoestel in de ene hand.

3. Steek je andere hand vooruit met de duim omhoog (en in beeld).

4. Zorg dat ook je pikdorser in beeld komt.

5. Klikken maar!

6. Zet je foto bij de comments of stuur een tweet met foto en hashtag #pikdorsercross2010 de wereld in. Mijn schuldige hand pikt er twee winnaars uit.

7. Doe dit alles ten laatste tot woensdagavond 18 augustus om 23u59.

Hoewel ik al ongeveer 2 jaren in Leuven verblijf, liggen mijn roots in Bree, meer bepaald de Gerkenberg, een onderdeel van deelgemeente Gerdingen. Ondanks het feit dat Bree een stad is die al meer dan 10 eeuwen bestaat, blijft het toch nog een heel stuk rustiger dan de Vlaams-Brabantse  hoofdstad. Rustiger in het centrum van de stad, maar meer nog in de regio er omheen. Ik groeide dan ook op het platteland op als oudste zoon in een landbouwersgezin. Een groen gebied van weides, akkers, bossen en hier en daar enkele boerderijen met wat huizen in de buurt.

Een heel aantal jaren geleden kreeg onze lokale burgervader het idee om een golfterrein in te planten op de Gerkenberg. En om het meteen ‘goed’ te doen, kiest hij voor een golfterrein van 18 holes. Onderstaande kaart toont binnen welk gebied het golfterrein van ongeveer 80 hectare komt. (het gaat hier over een ruwe aanduiding, niet alles binnen de lijnen dient plaats te ruimen maar ook buiten de lijnen vallen er nog enkele gebieden in het voorziene golfgebied)

Binnen de voorziene regio valt landbouwgrond van in totaal 18 lokale landbouwgezinnen, inclusief dit van mijn ouders en broer. En de lastige situatie waarin dit beroep zich tegenwoordig bevindt, maakt zo een beslissing vanuit het stadsbestuur dus niet aangenaam en dreigt heel wat inkomens (nog meer) te doen kelderen. Op het golfterrein voorziet het plan bovendienruimte voor  luxe villa’s die de omliggende bouwgrondprijzen nog eens de hoogte in jagen en een nieuwe weg recht door nog meer landbouwgrond leidt het verkeer van de huidige grote baan om, zodat golfers zonder problemen hun balletje kunnen slaan waar ze willen.

Om dit te vermijden, kondigden een aantal buurtbewoners (landbouwers maar ook gewone gezinnen), bijgestaan door een lokale politicus uit een partij uit de oppositie, een golfoorlog aan in Bree. In de eerste plaats om het verlies van inkomen te voorkomen voor 18 gezinnen en zelfs het verlies van hun woning voor een aantal anderen. Ten tweede proberen ze aan de hand van (ludieke) acties en petities de negatieve gevolgen van deze nieuwe verkeersader aan te tonen voor de direct en ook minder rechtstreeks betrokken inwoners van Bree.

Na een lange weg maakte de Vlaamse overheid onlangs de goede beslissing om geen nieuw golfterrein goed te keuren in Bree, maar meer focus te leggen op de uitbreiding van het golfterrein in Lummen van 9 naar 18 holes. En hoewel Jaak Gabriels van plan is  zijn eigen zinnetje toch door te drijven (en waarschijnlijk voornamelijk veel geld in zijn zakken verwacht bij het verwezenlijken van zijn droom of die van een goede sponsor), lijkt de weg voor onze lokale landbouwers hier toch eindelijk een goede richting in te slaan.

En omdat elk negatief verhaal ook een positief kantje kent, speelt een lokale vakantiehoeve (op het vlak van vakantiehoeve een beetje concurrentie met onze eigen vakantiehoeve Duxhof), Stukkenheidehof, meteen in op het verhaal van het golfterrein met hun eigen golfspel. Geen privaat golfterrein van 9 of meer holes in de plaats van hun akkers en weides en ook geen minigolf terrein in hun achtertuin. Zij nodigen sinds een jaar mensen uit voor een spelletje ‘Bezemgolf’. In twee teams, rood en blauw, speel je over weides, in een klein bosje en doorheen de kruidentuin. Met een bezem sla je de grote bal in een ingegraven bloempot. Onderweg wat ‘fleskepoepen’ en ‘hanengevecht’ zorgen voor wat afwisseling. Als afsluiter voorziet de gastvrouw Mariette in een drankje, een zelfgemaakte kruidencake en een gezellige babbel.

Vandaag kreeg ik de kans om deel te nemen aan deze teambuilding activiteit en het is zeker een aanrader. Plezier verzekerd.

De laatste maanden duiken in Bree en omstreken kleine witte bordjes op van ongeveer 50 cm op 50 cm. Eerst waren ze blanco en slechts her en der verspreid. De enige vermelding in rode letters op die bordjes: www.stick-it.be. En omdat surfen aan het stuur niet altijd even veilig is, duurde het even voordat ik effectief een kijkje nam op de website in kwestie. Het kwam uiteraard ook wel deels in een stroomversnelling omdat de hoeveelheid bordjes drastisch steeg en ze niet meer gewoon wit blijven, maar ondertussen gevuld worden door het logo van meubelen Heylen.

En bij het bezoek aan de website blijkt: stick-it betekent een reclamebord (van 50 cm op 50 cm) in je voortuin plaatsen voor een vast bedrag per jaar. Zij plakken er een logo van een bedrijf op. En na een jaar krijg je dan een vergoeding van 360 euro voor deze versiering die je 365 dagen liet staan, of dit bedrag lees je toch rechtstreeks op de website. Het pdf-document met de overeenkomst spreekt van drie types van locaties, waarbij het laagst uitbetaalde bedrag al maar 240 euro per jaar is, afhankelijk van het aantal voorbijgangers. (hun gemiddelde ligt op +/- 5000 per dag per locatie)

U verdient dus ongeveer tussen de 1  euro en 75 cent per dag. Valt het om, vernielen derden het bord of is het door andere (externe) oorzaken niet meer zichtbaar, dan dient dit binnen de 48 uur gemeld te worden of 1 maand wordt sowieso niet uitbetaald. In elk geval: voor 1 euro per dag zo een bord in mijn voortuin, zelf verantwoordelijk zijn voor het op exact dezelfde plaats recht blijven staan van het bordje en Stick-It die bepaalt of ze een bepaalde maand wel of niet uitbetalen ‘omdat je niet voldoende de planten snoeide‘ zonder enige waarschuwing, vind ik niet echt rechtmatig. (Waarschuwingen geven of dergelijke kan niet? Het staat  in elk geval niet in de afspraken.)

Lezen we  dan iets verder op het B2B gedeelte van hun website, dan is het bordje opeens al een stuk groter: 50×70 cm. Grootste (of toch in elk geval eerste en op het eerste zicht zelfs enige) businessklant is Meubelen Heylen. Teken je nu in, dan weet je al wat er je te wachten staat: een bordje zoals onderstaand in je voortuin:

stick-it in je (winterse) voortuin

Deze blogpost stond al enige tijd in de background als een work in progress, en ze mogen van geluk spreken dat ik deze post niet eerder afwerkte. Waarom? Dan kon ik iedereen tonen welke grote fouten er op vlak van copy ook nog eens op hun website stonden. Het ging over schrijffouten die me deden huiveren van boven tot beneden. Een grondige update van hun website was dus net op tijd (en in hun voordeel).

Ik vraag me af of dit bedrijf in de toekomst ook in andere delen van ons land navolging krijgt. Wie zou zijn voortuin (en eigenlijk ook gewoon het hele straatbeeld) ontsieren door zulk een bord voor een miezerig bedrag van 240 tot 360 euro op jaarbasis? (of je auto, dat doen ze trouwens ook) Ik ben het aantal  borden dat er (al dan niet legaal) in het straatbeeld staat voor fuiven, feesten en evenementen al grondig beu. Maar wie ben ik.

Zondag is het zo ver, dan werk ik aan het in vervulling brengen van een van mijn voornemens: terug stijldansen. Tot een jaar geleden volgde ik al danslessen, eerst met mijn voormalige vriendin, daarna een goed half jaar met mijn zus An. De nieuwe lessen volgen Ine en ik bij dansclub Gerdak in Bree (waar ik ook voorheen de lessen volgde en anderhalf jaar deel uitmaakte van het bestuur van de club) en we beginnen overmorgen met de eerste les.

Nuja, eerste les is niet helemaal juist. Aangezien ik tot het derde jaar al lessen mee volgde, was vanaf les 1 beginnen een beetje onnodig. Ook Ine kreeg al enkele lessen in het stijldansen, waardoor we bij les 1 van jaar 1 ons meer vervelen dan bijleren, en we sluiten dus aan bij het tweede jaar. Die begonnen in september al, maar 10 lessen vormen geen onmogelijkheid om te overbruggen.

De gebreken die er toch zijn, leren we zondagvoormiddag bij. Mijn zus werkt in bijberoep als assistente van onze dansleraar Geert in Bree, dus alle dansen van het eerste, tweede, derde, vierde… vormen voor haar geen probleem. We krijgen dus een of twee uurtjes bijles om de gebreken bij te schaven. En na onze voormiddag bijles, springen we ‘s avonds bij in de groep van het tweede jaar om vanaf dan daar onze danspasjes bij te leren.

Ik weet al dat de Chacha in de ‘eerste’ les op het programma staat. Maar waar ik vooral naar uit kijk, is toch wel de Engelse Wals. Een prachtige dans waarin je vol gevoel en elegantie over de dansvloer zweeft.Voeg daar dan nog eens een prachtig nummer bij zoals “Nocturne” van Secret Garden bij en met dit resultaat verbluf je me helemaal:

Dit niveau valt nog lang niet binnen ons kunnen, maar ook met minder complexe danspassen geniet ik al ten volle van deze dans. Nu nog afwachten of Ine hetzelfde erover denkt, want dansen doe je nu eenmaal met twee.

Wie kent ze niet. De gezelschapsspellen die we als kind speelden: Monopolie, Mens Erger Je Niet, Valkuil, Rummikub, … Ook ten huize Rijken stonden veel van deze spelletjes regelmatig op tafel. Ook de pakjes kaarten sneuvelden sneller dan onze schoenen die we droegen.

En dan krijg je de leeftijd dat deze spelletjes nog maar sporadisch op tafel komen, je je te ‘volwassen’ voelt om je bezig te houden met het spelen van gezelschapsspelen. Tot er uiteraard weer iemand zegt: spelen we nog eens Monopolie, dan zeggen we toch al sneller ja. Sinds een aantal jaar komt deze vraag weer vaker over de lippen. Meteen ook het startsein om de oude collectie van spellen te vernieuwen. En tegenwoordig staat een naam garant voor geslaagde gezelschapsspellen: 999 games.

Een van de eerste nieuwe spellen werden Goa en Kolonisten: Val van Rome. Spellen die enerzijds een stuk moeilijker zijn dan de oudere spellen van vroeger, maar anderzijds bieden ze natuurlijk ook meer niveaus aan waardoor spelen een stuk interessanter wordt. Het voordeel aan een groot huisgezin als ten huize Rijken is natuurlijk dat er altijd wel een of meer mensen tijd / zin hebben om mee te spelen.

Niet veel later ga je dan natuurlijk op zoek naar nieuwe uitdagingen, andere spellen en vooral ook afwisseling in de spelvormen. Carcassonne, Kolonisten van Catan, Agricola, Machiavelli en Weerwolven vervoegden dan ook in sneltempo de collectie en enkele van die spellen vulde ik vervolgens nog eens aan met uitbreidingen.

En ook nu staat weer een nieuw spel voor mijn neus te glimmen: Dominion. De inhoud van de doos? 500 kaarten. That’s it. Geen dobbelstenen, spelbord, blokjes of eender wat. Het voordeel van de vele kaarten? Je kiest zelf welke stapels je gebruikt om te spelen. Naast de basiskaarten kies je uit 25 stapels 10 sets uit waarmee je deze keer speelt. Elke keer speel je dus met nieuwe kaarten en zorg je voor voldoende afwisseling.

Standaard speelt men een gezelschapsspel (naar verluidt) ongeveer 6 keer, meer niet. Mijn bedoeling? Spellen ‘verzamelen’ die je beduidend vaker speelt zonder dat ze vervelen. Online valt op voorhand voldoende info te lezen over elk spel, de moeilijkheidsgraad, tips en gewoon de kwaliteit als spel. Ondanks de oerlelijke layout van de website, maar omdat de aangeboden functionaliteiten en database nu eenmaal zo goed up to date zijn, maakte ik mijn profiel aan op www.boardgamegeek.com. Om mijn collectie te raadplegen bezoeken jullie mijn profiel op deze site: http://boardgamegeek.com/collection/user/bertrijken

Tips voor leuke spellen? Tijd om eens een avondje te vullen met gezelschapsspelen? Let me know!

Het verhaal begon ongeveer 5 jaar geleden. Mijn broer Erik maakte een einde aan zijn studententijd in Geel en moest op zoek naar een job. De richting was duidelijk: naar de toekomst toe het melkveebedrijf van mijn vader overnemen. Dus de keuzes lagen binnen het veld van landbouw. Veevoeders, maïsteelt, KI, … allemaal onderdelen die mogelijk waren. Net op dat moment stopt echter mijn nonkel met zijn melkveebedrijf. De boerderij, nog opgericht door mijn grootouders, trekt meteen zijn aandacht en na enkele gesprekken met de bank, mijn nonkel en ook mijn ouders hakt hij de knoop door: de rest van zijn leven staat zijn beroep in het teken van landbouw.

5 jaar lang rijdt hij heen en weer tussen de Gerkenberg en Beek, twee delen van Bree. De wet legt immers op dat hij 5 jaar lang op de aangekochte plek de koeien melkt, alvorens het bedrijf van mijn nonkel samen te voegen met dat van mijn vader. Na enkele jaren verandert (zoals wel vaker gebeurt in ons belgenlandje) de wetgeving en verhuizen kan ook eerder. Aangezien de twee bestaande stallen van mijn vader niet meer voldoende blijken, leggen ze plannen op tafel voor een nieuwe stal, nu ongeveer een jaar geleden. Een helse tijd van hard labeur later staat de stal er in zijn pracht en praal. De foto’s tonen de weg die mijn ouders en broer samen aflegden om zoveel mogelijk zelf van deze stal op poten te zetten.

1. Zandbak voor grote mensen: De graafwerken.

2. Beton storten, omdat een goed fundament belangrijk is.

3. Na het fundament volgen de muren. 4 weken lang, 3 keer per week, telkens opnieuw het volgende scenario: Platen zetten, beton storten, beton laten drogen, platen losmaken.

4. Na de muren volgen de vloerplaten. Met of zonder gaatjes?

5. We geraken bovengronds: De eerste gebinten staan recht.

6. 11 meter hoog. En daarop dient dan  het dak te komen.

7. Een dak tegen de regen van boven. Enkele muren & netten tegen de wind van opzij.

8. De binnenafwerking: Kleine muurtjes, matten, ligboxen, drinkbakken, de voergangen storten,…

9. En het (voorlopige) eindresultaat mag er zijn:

10. Na de stal zelf, volgt er in de toekomst ook nog een aanliggende ruimte om de koeien te melken.

Enkele trivia: Het hele gebouw meet ongeveer 40 op 60 meter, is 11 meter hoog in de nok en biedt plaats aan 116 dieren. De graafwerken begonnen begin februari, momenteel bevolken 76 dieren dit gebouw. Er komen er dus nog enkelen bij in de toekomst.

Iedereen kent wel het gevoel. Muziek die te hard staat om elkaar nog goed te verstaan. De beats vliegen uit de boxen, het gezang klinkt schril in het gehoor. Maar elkaar verstaan tijdens een gesprek, dat zit er zeker niet meer in.

Dit gebeurt niet enkel tijdens jeugdfuiven of in discotheken; ook op familiefeesten breidt het kwaad zich langzaam maar zeker uit. Zit je op een bruiloft vol jongere mensen of gaat het om een huwelijksverjaardag met een publiek dat voornamelijk boven de 40 levensjaren telt, de muziek staat steeds te luid.

De wettelijke limiet ligt op 90 db, de realiteit? Ver erboven. Op menige plaatsen registreert men via wettelijke metingen hoog boven de 100 db. Om even aan te tonen wat db metingen precies inhouden : http://trace.wisc.edu/docs/2004-About-dB/. En 100 db is dus niet gelijk aan een klein beetje meer dan 90 db. De curve groeit snel aan tot volumes die gehoorschade veroorzaken.

Veel jongeren zoeken deze lawaaierige ruimtes net op. Sommigen voor de muziek (of hoe luid deze muziek staat) maar het merendeel om contact te zoeken met leeftijdsgenoten. Een reden die opgaat voor zowel tienerfuiven als 30+  – evenementen. En toch staat de muziek steeds luider dan een ‘converseerbaar’ niveau.

Familiefeesten verbieden nonkels en tantes bij te praten na elkaar maanden/jaren niet meer gezien te hebben. Enkel de zatte nonkels/tantes vinden het achteraf een geslaagd feest aangezien ze constant op de dansvloer stonden. De verliefde koppeltjes staan voor de boxen innig te zoenen, niet beseffend dat de muziek loeihard in hun oren tuit.

Een mentaliteitsverandering dringt zich met hard gebonk aan op de deur des levens. Wie zijn gehoor wil sparen, gaat niet uit of draagt oordopjes.

Gelukkig groeit die laatste categorie langzaam maar zeker verder aan. Jongeren beseffen vaker dat luide fuifmuziek of discotheken het gehoor beschadigen en gaan op stap met oordopjes in hun oren.

Dat kop- of oortelefoons evenveel of soms zelfs meer schade berokkenen, beseft de meerderheid van de bevolking jammer genoeg nog niet helemaal. Het openbaar vervoer of wandelingen in de winkelstraat tonen meer dan eens mensen die elk hun eigen muziek luisteren, jongeren die graag de hele buurt laten meegenieten of zelfs volwassenen die zich dankzij muziek even willen afzonderen van de wereld.

Oortelefoontjes hebben trouwens meer nadelen: Ze werken asociaal gedrag in de hand door het steeds afzonderen van zichzelf, brengen ernstige gehoorschade toe,  zorgen voor frustratie bij omstanders, verhogen de druk op de oren, …

En dan heb ik me nog niet uitgelaten over grote fuiven die hun muziek tientallen kilometers ver laten weerklinken. Ondanks dat ik op het platteland woon, komt er regelmatig muziek door mijn raam naar binnen. Voornamelijk zo rond 12 – 4 uur ‘s nachts. Soms zo hard dat ik elk woord in het lied kan meekwelen.

Ik ben een zeer vaste slaper, maar besef dat niet iedereen dat geluk geniet. Nachtrust is te respecteren voor iedereen, zonder uitzondering, tussen 10 uur ‘s avonds en 6 uur ‘s morgens. Want een minimum van 8 uur slaap is de gemiddelde mens toch zeker gegeven. En ondanks mijn nood aan een vrij korte nachtrust (lees gemiddeld 5 uur), droom ik toch van een rustig nachtmoment zonder storende factoren.

Het was een half jaar geleden dat ik mijn dansschoenen nog eens aandeed. Geen sportschoenen. Zeker geen ballerinaschoentjes. Wel leren schoenen met buffelleer onder. Geen breakdance dus, noch discodans of ballet. Wel stijldansen.

Drie jaar geleden begon ik mijn eerste stijldansles. Mijn allereerste danspassen gaan terug tot in 1996. Ik begon bij dansclub Gerdak als 14-jarige, toen al in een groep van overwegend meisjes, met freestyle. Een onduidelijke naam voor wat eigenlijk niet meer is dan dansen op hedendaagse muziek. Geen breakdance dus, zoals velen hierbij misschien denken. Zeker naar de laatste jaren toe, dunde de groep jongens uit. En ondanks de bijklank van dansen is gay, heb ik mijn hetero status nooit in de steek gelaten.

Na 10 jaar in de categorie ‘jeugd’ te dansen, waagde ik me voor het eerst aan ballroom en latin dance. En stijldans bleek een dansstijl te zijn die me wel ligt. Chacha, Rumba, Jive, Disco-jive, Tango en vele andere dansen; ik dans het allemaal. Mijn hart verloor ik echter vooral aan de Engelse Wals. Een rustige dans waar je alle gevoel in legt. Traag, vrij simpel maar oh zo leuk.

Een half jaar geleden stopte ik echter mijn lessen bij Gerdak. Vanuit Leuven elk weekend terugtrekken naar Bree is geen evidentie. Op avonden als vandaag, wanneer er een oefenavond plaatsvindt (de muziek speelt en je kiest zelf wanneer je de dansvloer betreedt, uitleg vragend wanneer nodig), neem ik toch even de kans om naar daar te gaan. Ine haar danspassen zijn momenteel nog beperkt, mijn dansen speelde zich grotendeels af van voor ik haar kende.

Maar ook al heeft Ine geen 13 jaren dansen achter de rug, de kriebels blijken haar, net als mij, goed te pakken te hebben. Vanaf volgend jaar gaan we daarom op zoek naar een goede dansschool om samen onze eerste passen op de houten dansvloer te zetten tijdens een dansles. Haar gevoel voor ritme door jaren muziekervaring speelt zeker in haar hand. De Disco-Jive kan ze al.  De andere dansen volgen in de toekomst nog wel. Het voordeel is dat een vrouw vooral dient te volgen op de dansvloer, de man leidt haar wel rond.

Want willen of niet: op de dansvloer heeft de man het voor het zeggen.

Een dossier dat al jaren aansleept. Vandaag komt het nog eens in het nieuws. Naast de algemene problemen die de landbouwsector in heel Europa al ondervindt (Boeren krijgen slaag thuis van 4 juli 2009) staat de landbouwer in Bree heel wat meer tegenslag te wachten als de droom van een zatlap uitkomt.

Het eerste nieuws kwam al in juni 2005. Nu, meer dan vier jaar later, staat het ‘geweldige’ plan van Breese burgemeeester Jaak Gabriels nog steeds om de hoek te loeren, klaar om in totaal 2% van de Breese landbouwgrond te doen verdwijnen voor een luxesport van slechts enkelen. Het plan? Een golfterrein in Bree. 80 hectare, waarvan 60 agrarisch gebied, wordt omgevormd tot 18 holes,  villa’s, hotels en andere luxueuze zaken.

TVL maakte een reportage van deze ‘grootse’ plannen van Jaak na een persconferentie van de Boerenbond.

Het is trouwens niet de eerste keer dat onze burgervader zotte plannen wil uitvoeren. Een vijftal jaar geleden kwam Kinepolis (volgens hem) met een nieuw cinemacomplex naar Bree. Hiermee haalde  hij meteen het nieuws in verschillende media. Het bericht van de dag erna, uitgestuurd door Kinepolis zelf, was echter minder opvallend maar verklaarde een heleboel.

De zogenaamde ‘afspraken’ die al liepen tussen Kinepolis en Bree, waren blijkbaar enkel bekend bij onze burgervader, niet bij Kinepolis. Geen nieuw bioscoopcomplex voor Bree dus. Daarna is hij (hoogst waarschijnlijk in een niet al te nuchtere bui, want dat is zijn levensvisie blijkbaar) op zoek gegaan naar een nieuw prestigeproject en hij is bereid over lijken te gaan. Deze keer dus die van de Breese landbouwers. En ten voordele van wie? Dat is de vraag.