Ruilhandel: back to basics

De kredietcrisis heeft haar slag thuisgehaald. Veel vergoedingen blijken ondermaats (zoals de melkprijs die landbouwers tegenwoordig krijgen) en de kleine spaarders kijken met argusogen naar de banken die hun spaarcentjes beheren. De economie kreeg zware klappen en iedereen zat met vrees in zijn zeteltje thuis. Maar gelukkig viert een aloude gewoonte terug hoogtij: Ruilhandel.

Vóór de munteenheid was ‘voor een appel en een ei’ meer dan een gezegde en de eerste munten waren ook nog een vorm van ruilhandel aangezien de waarde van het metaal nog ‘waarde’ had. De komst van papieren geld en tegenwoordig zelfs de digitale transacties laten ruilhandel tot een ver verleden horen, of dat dacht ik. Tot ik vandaag volgend artikel las:

Italië – Geen goud… maar kaas in de kluizen

In de kluizen van de Italiaanse bank Credito Emiliano liggen 440.000 kaasbollen, samen 17 miljoen kg zwaar. De bank wil zo de noodlijdende kaasmakers helpen en aanvaardt de Parmezaanse kazen als onderpand voor leningen. De Noord-Italiaanse kaasmakers worstelen zich door de wzaarste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog. De bank beschikt voor de opslag over twee gekoelde loodsen waar de kazen met een gezamelijke waarde van 132 miljoen euro verder kunnen rijpen. Credito Emiliano aanvaardt al sinds 1953 kaas als onderpand. Denk twee keer na als u ze wilt stelen: elke bol, circa 300 euro waard, heeft een serienummer. In februari groeven dieven een tunnel en graaiden 570 kaasbollen mee. Ze werden echter opgepakt en alle kazen werden teruggevonden voor we vermalen waren.

Bron: Melkveebedrijf / nr.8 / September 2009 / p10

Niet meteen ‘ruilhandel’ pur sang, maar toch nog een manier om iets met waarde in te ruilen.

Andere voorbeelden vinden we ook dichter bij huis. Neem bijvoorbeeld BizCamp dat binnenkort plaatsvindt. Een zogenaamde unconference.  De deelnemers zijn meteen ook de sprekers. Wie komt om zelf iets bij te leren, geeft meteen ook een deel van zijn eigen kennis door aan de rest. Dit concept, in dit geval specifiek gericht op ondernemers, vloeide voort uit de Barcamps die ontstonden in de US met workshops allerhande. Ook  België kende reeds enkele Barcamps. Geen dure prijzen om binnen te mogen, ook geen hoge bedragen waarmee organisatoren de beste sprekers ter plaatse lokken. Wel gebaseerd op het principe dat ieder van ons heeft een heleboel kennis vergaard binnen zijn eigen gebied van interesse. Een Barcamp betekent dan ook de collectieve kennis aan elkaar aanbieden en verder verspreiden.

Verlaten we het pad van de intellectuele kennis of ruilhandel in de Italiaanse banksector en zoeken we de Gentse streken op, dan komen we uit bij de allereerste Botellon die ons land kende. Breng je eigen drank mee, eventueel wat muziek en vooral zin om een babbel te slaan met een heleboel jongeren. Jij drinkt mijn drank, ik die van jou en de overschot ruilen we met onze buurman voor wat chips en nootjes.

Voor mij allemaal voorbeelden dat zaken doen ook kan zonder het rekenmachine naast ons. Wie zei er dat geld de absolute heerser is van deze wereld? Laat de toekomst ons toe om deze nieuwe oude manier van handel verder uit te breiden? Of blijft de drang naar geld toch ons grootste doel?