De eerste maand in de telecom sector

Half mei (ja, al zo lang liet ik niets meer van me horen) startte ik bij Mobistar als Back Office Technical voor ADSL en VOIP. Ondertussen zijn we weer een tijdje verder en voel ik me al meer ingeburgerd in het bedrijf. De reden waarom ik niet eerder iets schreef? De echte inburgering kon nog niet vanaf mijn eerste dag van start gaan. De coach genoot net tijdens mijn eerste twee weken binnen het bedrijf van 14 dagen verlof. 2 weken dus waarin ik met 2 korte opleidingen van elk een uur mijn weg diende te banen doorheen de tientallen tools, procedures en documenten of handleidingen. Geen eenvoudige opdracht, want in parainage bij een collega vliegen de vensters over het scherm, van het ene menu naar het andere en telefoontjes of mails naar en van techniekers, klanten of andere contactpersonen binnen en buiten het bedrijf.

Tijdens die twee eerste weken manoeuvreerde ik me dus tussen de beperkte theorie en de snelle praktijk die bij enkele jaren ervaring hoort. In die periode krijg ik wel een duidelijk beeld van de variatie die in de taken binnen deze dienst aan bod komen. En dan gaat het over het algemeen nog over collega’s die voor residentiële en professionele pakketten de problemen oplossen. De Telnet commando’s en de structuren die bij business klanten komen kijken, dat laten de meeste onder hen aan zich voorbij gaan. Mijn doel ligt echter wel in die hoek van onze afdeling. Grote bedrijven ondersteunen bij problemen met hun internetverbinding, VOIP centrale en alle andere value added services waarvan zij dankzij Mobistar genieten. Een zware uitdaging dus om mij tijdens de eerste zes maanden meester te maken van alle nodige tools, kennis en gebruiken die BOT FIX (Back Office Technical FIX, de dienst verantwoordelijk voor de technische troubleshoot voor vaste lijnen van Mobistar, ADSLen VOIP)  herbergt, en dat zijn er wat.

Begin vorige week keerde de coach terug en ook een nieuwe collega vervoegde het team. Tijd dus om met ons twee de trainingen aan te vatten die nodig zijn om de structuur van het Mobistar netwerk te begrijpen alsook de vele verschillende tools te leren. Elke dag wordt met de helft gevuld met opleidingen, voor de rest van de tijd zitten we naast een ervaren collega of werken we als test in de bestaande cases. Vooral dat laatste biedt voor mij het meeste soelaas, zelf de analyses uitvoeren, oplossingen noteren en afchecken met de resultaten die de ervaren mensen binnen het team eraan geven. En na een goede maand op de werkvloer moet ik toegeven dat ik mijn weg al helemaal vind in de wereld van ADSL en VOIP.

De opleidingen gaan zelfs op een (te) gematigd tempo voor mij en ik zoek dus snel mijn weg naar de value added services om deze door zelfstudie aan te leren, en met succes mag ik eraan toevoegen.

Naast het werk gedeelte zit het ook goed qua contact met de collega’s, coach en line manager. Een niet te onderschatten deel van de job, dat weet ik ondertussen wel na een zeer mislukte ervaring op dat vlak in mijn vorige job. Vorige week stond er meteen ook een receptie op het programma, op donderdag na de werkuren, meteen de beste dag om buiten een glaasje te drinken en van wat hapjes te genieten in de heerlijke buitenlucht.

De voorlopige eindafrekening: het bedrijf ligt me helemaal, de grote afwisselingen houden het boeiend en het traject van 6 maanden opleiding mag ik blijkbaar in twee en een halve maand afleggen, dus de uitdaging is er ook. Een pluspunt om u tegen te zeggen! Op naar de vijfde verdieping!

Love, Work, Play, …

Mobistar!

Love, Work, Play, Mobistar

Want ja, vandaag was het zover. Vandaag tekende ik mijn contract bij Mobistar. De weg naar Mobistar begon bijna 2 maanden geleden. Mijn vorige job kwam toen tot zijn einde. En na het online plaatsen van mijn CV op sites als Vacature, Jobat en Stepstone, wisten een aantal bedrijven al snel de weg naar mij te vinden. (ik vond via dezelfde weg ook een heel aantal bedrijven hoor, denk maar niet dat ik lui op mijn gat zat in die tjid )

Een van de ontvangen telefoontjes kwam van Elan IT, een rekruteringsbureau dat deel uitmaakt van Man Power. Yvonne vertelde me over een opportuniteit bij een van hun klanten. Een korte screening via de telefoon en ook een analyse van mijn CV later, nodigden ze me uit voor een gesprek op hun kantoor. En zo kwam ik terecht in Brussel op het kantoor van Elan IT. Opnieuw overlopen we mijn CV, mijn verwachtingen en nemen ze mijn talenkennis onder de loep. Elan IT blijft overtuigd van mijn profiel binnen de functionele helpdesk functie bij hun klant en op vlak van de functiebeschrijving ben ik dat ook. Het volgende gesprek bij de klant zelf doet me echter iets meer twijfelen. Vooruitgang in mijn carrière is voor mij een van de voorwaarden voor het aannemen van een job. Er wordt echter een vrij lang engagement binnen dezelfde functie verwacht, tot wel 10 jaar toe in een ideale situatie… Daarom stel ik een einde aan mijn kandidatuur voor de voorgestelde functie. Naast een leuke job blijft ook een goede toekomst voor mij van belang.

In de tussentijd vindt een collega van Yvonne mijn CV passen bij een functie binnen Mobistar. Opnieuw is het dus Elan IT dankzij wie ik op gesprek kan bij een mogelijke werkgever. Op mijn eerste gesprek bij de teamleader binnen Mobistar krijg ik vrij snel positieve feedback en volgt al snel een uitnodiging voor een tweede gesprek. Deze keer overloop ik samen met iemand van HR mijn CV, kwaliteiten en motivatie. Van beide kant zijn de meningen positief: ik pas bij Mobistar en Mobistar past bij mij. Tijd dus om een beslissing te nemen en de voorwaarden te overlopen waarmee onze samenwerking van start gaat.

Vandaag staan al die zaken op papier en tekende ik dus mijn contract. En opnieuw wist het bedrijf me positief te verbazen. Komende uit KMO omgevingen staat er niet veel op papier en zit het allemaal niet altijd even nauw met afspraken en afbakeningen. (niet dat het overal slecht moet lopen, maar ik ken wel een situatie waar het minder was) De buit van de dag: een volledige kaft met achtergrond informatie over het bedrijf, mijn taken en alle extra’s die Mobistar zijn werknemers (of teammembers, zoals het daar heet) aanbiedt.

Ik het nog wat leeswerk te goed dit weekend, maar tegen maandag ben ik er helemaal klaar voor om mijn job bij Mobistar te starten, na de introductiedag natuurlijk.

* EDIT*

Vanaf maandag werk ik als Back Office Technical. ADSL en VOIP worden mijn werkdomein waarover ik in de toekomst dus alles weet. Het gaat over de helpdesk in deze twee domeinen, 2e lijn support om meer precies te zijn. Wie het niet snapt: ook Mobistar biedt internet (ADSL) en vaste telefonie (VOIP, of Voice Over Internet Procotoc) aan. Mensen die met problemen zitten kunnen terecht bij een eerste ondersteunende lijn. Problemen die zij niet opgelost krijgen, komen op de 2e lijn terecht. Van daaruit worden de nodige acties ondernomen om hen zo snel mogelijk terug toegang te bieden tot de diensten die Mobistar biedt.

Alvast bedankt nog aan de bedrijven die me uitnodigden voor een (of meerdere) gesprekken, de mensen die me op jobs wezen of gewoon de motivaties tussendoor om die fulltimejob van solliciteren uiteindelijk tot een positief einde te brengen en terug te starten in een job waarin ik me met plezier zal vastbijten.

Love, Work, Play!

Golfen in Bree

Hoewel ik al ongeveer 2 jaren in Leuven verblijf, liggen mijn roots in Bree, meer bepaald de Gerkenberg, een onderdeel van deelgemeente Gerdingen. Ondanks het feit dat Bree een stad is die al meer dan 10 eeuwen bestaat, blijft het toch nog een heel stuk rustiger dan de Vlaams-Brabantse  hoofdstad. Rustiger in het centrum van de stad, maar meer nog in de regio er omheen. Ik groeide dan ook op het platteland op als oudste zoon in een landbouwersgezin. Een groen gebied van weides, akkers, bossen en hier en daar enkele boerderijen met wat huizen in de buurt.

Een heel aantal jaren geleden kreeg onze lokale burgervader het idee om een golfterrein in te planten op de Gerkenberg. En om het meteen ‘goed’ te doen, kiest hij voor een golfterrein van 18 holes. Onderstaande kaart toont binnen welk gebied het golfterrein van ongeveer 80 hectare komt. (het gaat hier over een ruwe aanduiding, niet alles binnen de lijnen dient plaats te ruimen maar ook buiten de lijnen vallen er nog enkele gebieden in het voorziene golfgebied)

Binnen de voorziene regio valt landbouwgrond van in totaal 18 lokale landbouwgezinnen, inclusief dit van mijn ouders en broer. En de lastige situatie waarin dit beroep zich tegenwoordig bevindt, maakt zo een beslissing vanuit het stadsbestuur dus niet aangenaam en dreigt heel wat inkomens (nog meer) te doen kelderen. Op het golfterrein voorziet het plan bovendienruimte voor  luxe villa’s die de omliggende bouwgrondprijzen nog eens de hoogte in jagen en een nieuwe weg recht door nog meer landbouwgrond leidt het verkeer van de huidige grote baan om, zodat golfers zonder problemen hun balletje kunnen slaan waar ze willen.

Om dit te vermijden, kondigden een aantal buurtbewoners (landbouwers maar ook gewone gezinnen), bijgestaan door een lokale politicus uit een partij uit de oppositie, een golfoorlog aan in Bree. In de eerste plaats om het verlies van inkomen te voorkomen voor 18 gezinnen en zelfs het verlies van hun woning voor een aantal anderen. Ten tweede proberen ze aan de hand van (ludieke) acties en petities de negatieve gevolgen van deze nieuwe verkeersader aan te tonen voor de direct en ook minder rechtstreeks betrokken inwoners van Bree.

Na een lange weg maakte de Vlaamse overheid onlangs de goede beslissing om geen nieuw golfterrein goed te keuren in Bree, maar meer focus te leggen op de uitbreiding van het golfterrein in Lummen van 9 naar 18 holes. En hoewel Jaak Gabriels van plan is  zijn eigen zinnetje toch door te drijven (en waarschijnlijk voornamelijk veel geld in zijn zakken verwacht bij het verwezenlijken van zijn droom of die van een goede sponsor), lijkt de weg voor onze lokale landbouwers hier toch eindelijk een goede richting in te slaan.

En omdat elk negatief verhaal ook een positief kantje kent, speelt een lokale vakantiehoeve (op het vlak van vakantiehoeve een beetje concurrentie met onze eigen vakantiehoeve Duxhof), Stukkenheidehof, meteen in op het verhaal van het golfterrein met hun eigen golfspel. Geen privaat golfterrein van 9 of meer holes in de plaats van hun akkers en weides en ook geen minigolf terrein in hun achtertuin. Zij nodigen sinds een jaar mensen uit voor een spelletje ‘Bezemgolf’. In twee teams, rood en blauw, speel je over weides, in een klein bosje en doorheen de kruidentuin. Met een bezem sla je de grote bal in een ingegraven bloempot. Onderweg wat ‘fleskepoepen’ en ‘hanengevecht’ zorgen voor wat afwisseling. Als afsluiter voorziet de gastvrouw Mariette in een drankje, een zelfgemaakte kruidencake en een gezellige babbel.

Vandaag kreeg ik de kans om deel te nemen aan deze teambuilding activiteit en het is zeker een aanrader. Plezier verzekerd.

Een weekend vol muziek

Zaterdagavond op het programma: DJ Tiësto met zijn wereldtournee Kaleidoscope in het Antwerpse Sportpaleis. Een vriendin van Ine kreeg dankzij KBC 4 VIP tickets voor dit event. En wie zegt er nu neen op zoiets? (ok, buiten iedereen die Tiësto niet kan horen of zien natuurlijk, de muziek een beetje smaken behoort uiteraard ook tot een van de voorwaarden)

VIP betekent in dit geval: gratis toegang en drank met hapjes, free parking en een beetje hoger staan zodat er een goed zicht is van achter in de zaal tot aan de draaitafels. Dat je, om iets duidelijk te zien, een verrekijker nodig hebt, laten we buiten beschouwing. Het zicht vanuit de loge biedt volgens mij zelfs meer voordelen dan dat ene minpuntje dat er tegenover staat. Een goed overzicht, geen overdreven grote ruimte die het middenplein wel is, zodat je geen half uur op zoek moet gaan naar je vrienden en bovendien een toog op minder dan 2 meter. Wat wil een mens nog meer?

Dada Life

Een uitzicht op de PA installatie kregen we er trouwens nog gratis bovenop. En daar stond een geweldig scherm me toe te lachen: eentje met daarop het aantal dB’s dat de DJ’s vooraan de zaal in knallen. Om iets over 10 begint de avond met een optreden van Dada Life. Meteen het moment om dat specifieke scherm in het oog te houden. Met een gemiddelde van 97 dB blijft het volume net onder de schadelijke grens die in veel discotheken schering en inslag zijn. Na een boodschap op twitter kwam ik te weten dat er in het Sportpaleis sinds enige tijd oorstopjes beschikbaar zijn. En na een korte zoektocht zijn Ine haar oortjes veilig gesteld.

Het voorprogramma is voor mij zeer geslaagd. De muziek is zeker de moeite waard en je ziet ook (zelfs van op afstand) hoe de twee mannen van Dada Life zich absoluut amuseren achter hun platenspelers. Het gros van het volk denkt daar niet meteen hetzelfde over en enkel bij de bekendere nummers die de twee Zweden draaien durft het middenplein eens wat in beweging te komen.

Voor wie wat sfeer wil opsnuiven van de mannen van Dada Life, onderstaand filmpje werd tijdens een vorige stopplaats van deze wereldtournee opgenomen:

DJ Tiësto

Om half 1 begint de heer en meester van de avond met zijn DJ set:

Rond dezelfde tijd begint de VIP loge ook zonder bepaalde drank (fruitsap, mijn drankje als BOB) te vallen. Een half uur later kunnen ze ook de Eristof niet meer aanvullen en het water geraakt niet meer gekoeld. Het is duidelijk dat de loge gevuld zit met winnaars van 25 keer 4 vrijkaarten in plaats van eigen personeel of belangrijke klanten. Of was hun budget door de crisis toch iets minder? Of lag het aan het groepje chichi madammekes dat regelmatig enkele blikjes over de rand van de loge naar beneden toe doorgaf?

Het optreden van Tiësto zelf laat in mijn ogen niets speciaals zien. De limiet aan de PA-tafel werd verhoogd naar gemiddeld 103 dB, iets te hoog dus. Vanaf half 1, het moment dat  Tiësto start, schakelt de LJ pas de ledwall en ook de lasers, confetti kanonnen en andere effecten in. Waar Dada Life het moest hebben van enkele scans en basis lichteffecten en natuurlijk hun muziekkeuze en overgangen, werd de gastheer zelf bijgestaan door het meest uitgebreide arsenaal, waardoor de muziek en het mixen zelf nog maar bijzaak lijken. Hij is in mijn ogen dan ook enkel overweldigend daardoor, maar op muzikaal vlak plaatst hij niet de meest hoogstaande performance. Diezelfde technische ondersteuning had  die avond van Dada Life een veel groter succes gemaakt dan de 41 jarige Tijs Verwest uit Nederland.

Na 5 uur in donkere, bedampte ruimte (het rookverbod voor aan de deur en ook in de zaal telt blijkbaar niet op zulke evenementen) hebben we het allemaal gehad en rijden we terug naar onze Limburgse contreien.

Creep

In het Limburgse Zutendaal staat op zondag Wiemesmeer Kermis op het programma.

En van oudsher hoort er bij  kermis vlaai in Limburg, waarvoor de grootouders zorgen. Met succes! Tussen koffietijd en avondeten gaan de mannen traditioneel richting de kermis voor pintjes. Ik ga met plezier mee, hoewel het bier iets minder meevalt: Martens Pils. In de tent daar, die ongeveer 1 vijfde van de kermis vormt, treed coverband Creep op. (meer info op www.creep.eu) en men zegt wel eens: onbekend is onbemind. Ook hier klopt die uitdrukking compleet. Best gewoon even naar volgend nummertje kijken, dat zegt meer dan woorden: (sorry voor de slechte kwaliteit, meer vond ik niet op hun website)

En zo zie je maar, dat je voor goede muziek niet altijd massa’s geld moet neertellen. Ook in de straat vlakbij vind je het nodige muzikale talent om je dag of avond te entertainen!

Privacy, take it or leave it?

Gisteren toonde Canvas de derde en voorlaatste aflevering van The Virtual Revolution, een documentaire van de BBC die gaat over de invloed van internet op ons leven. Hoe past internet tegenwoordig in ons leven? Hoe evolueerde deze band tussen mens en online zich tot op heden? En meer nog: hoe gaat het in de toekomst verder? En hoewel er tot op heden vooral ‘Geeks’ de afleveringen volgen, lijkt het me beter, of zelfs belangrijker, dat de gemiddelde internetgebruiker, de nog maar net ontgroeide digibeet of iedereen die geen idee heeft wat internet eigenlijk precies betekent in ons leven, deze afleveringen bekijkt en goed in zich opneemt. (ze zijn online te (her)bekijken op www.canvas.be/thevirtualrevolution) Vooral de aflevering van gisteren over privacy raakt ons allen op een gevoelige plek.

Want privacy, dat is toch nog steeds iets waar we allemaal op staan. Of het nu gaat over rustig in onze tuin zitten zonder pottenkijkers, de privacy van ons lichaam en intimiteit, onze bankrekening of gewoon wat er zich in ons hoofd afspeelt. Maar hoe privé zijn al die dingen werkelijk? En wat is die privacy eigenlijk nog waard? Hoort het wegebben van onze privacy niet gewoon tot de evolutie van onze maatschappij? Een noodzakelijk en onvermijdelijk kwaad?

Al decennia lang zien artiesten, filmsterren of andere bekende personen hun hele leven uitgesmeerd staan in de roddelpers. En niet enkel op internet, maar ook via de gedrukte pers staat hun doen en laten op een schaaltje te koop. Niemand die daar nog stil bij staat. Deze mensen hun dagelijkse bezigheden vormen een normale wetenschap en zelfs vaak (gewild of niet) voer voor een gesprek tussen u en mij. Maar naast die rol van onderwerp, vormen zij ook steeds een voorbeeld voor enorm veel jongeren op vlak van kleding, uiterlijk, gedrag en zelfs volledige levenswijze. Iedereen draagt een drang in zich mee om te zijn zoals hen, te leven zoals hen en succes te hebben zoals hen.

Bekend zijn, roem en eer voor wat je doet, aandacht krijgen: het brengt ook zijn consequenties mee. Privacy afgeven. Hoeveel mensen tonen op facebook, youtube, twitter, netlog of eender welk ander online kanaal wat ze doen, denken, kopen, graag zien of horen en noem maar op? En dit aan iedereen om het te zien, interpreteren en eventueel zelfs op in te spelen. We staan graag in de belangstelling. We kijken graag wat bekende (of minder bekende) personen allemaal doen en reageren er met plezier ook nog eens op. Maar het liefst van al ontvangen we nog eens feedback van anderen op wat we zelf vertellen. En dus, hoe meer we uitsturen, hoe meer reacties we krijgen en bijgevolg hoe beter we ons voelen, want we zijn populair.

En is dat allemaal een slecht verhaal? In het online debat, volgend op de uitzending van The Virtual Revolution, spreken Patrick Van Eecke (advocaat, professor aan de Universiteit Antwerpen en specialist inzake privacy) en Lorenz Bogaert (CEO & mede-oprichter Netlog) over hoe wij als gebruiker (wel of niet) met onze online privacy omgaan, maar ook hoe bedrijven en overheden deze privacy steeds op de eerste plaats (moeten) stellen en mede verantwoordelijk zijn om gebruikers te beschermen. Zij zijn beide overtuigd dat de huidige privacywetgeving onvoldoende is. Bedrijven zoals Netlog doen vele inspanningen om hun gebruikers de nodige privacy te gunnen en waarborgen die Europa verwacht, nu of in de nabije toekomst.

Steken we echter de oceaan over dan verandert dit verhaal meteen. De Amerikaanse wetgeving is veel vrijer, bedrijven daar ontwikkelen nog steeds de meerderheid aan applicaties en online tools en dienen minder rekening te houden met privacy issues. Dus de mogelijkheden zijn: Europese internetgebruikers nemen enkel nog Europese tools onder de arm (zeer onwaarschijnlijk en het ruikt een beetje naar de Chinese manieren van werken), Amerikaanse en internationale wetgevingen leggen meer restricties op aan deze internetbedrijven (ook weer een onwaarschijnlijke zaak) of we laten deze verminderde privacy gewoon deel uitmaken van ons leven.

En met dat laatste heb ik op zich niet zo veel problemen. Het klopt, het is niet ideaal als er zatte foto’s online verschijnen na een decadente avond en altijd doorsturen waar je bent, biedt dieven de mogelijkheid om je huis leeg te halen als je op vakantie bent. Maar ook zonder internet kan de dief die dat wil jouw straat in het oog houden, zien dat je je koffers meeneemt en de volgende dag dus aan de slag gaan.

We kunnen natuurlijk alle jongeren (en ook ouderen) in speciale opleidingen aanleren hoe ze online hun eigen gegevens privé zetten, maar anderen kunnen nog steeds foto’s of video’s over jou op het net zetten, al dan niet schadelijk voor jouw (online) reputatie. Denk bijvoorbeeld maar aan de filmpjes van de Skin Party’s, Amerikaanse Spring Break video’s, videochats die de persoon aan de andere kant van de lijn opneemt of gewoon al ‘sexy’ foto’s die je naar iemand doorstuurt. Deze harde bewijzen kunnen toch nog steeds hun weg vinden naar het grote publiek, ook al staan je persoonlijke profielen afgeschermd.

Beter is het om jongeren bewust te maken van dit gebrek aan privacy en hen hier mee leren leven (ook in de offline wereld). Uiteraard met de duidelijke mededeling dat over 30 jaar hun jeugdige escapades ook nog hun weg kunnen vinden naar mogelijke werkgevers, familie of gewoon eender wie, met alle mogelijke nare gevolgen.

Minder privacy online kan ook positieve gevolgen hebben. Je leert iemand soms gewoon beter kennen door ook zijn online leven mee in rekening te nemen, net omdat het internet niets vergeet. Fundamentele verschillen die je anders zo niet gemakkelijk te weten komt, ontdek je misschien al goed op voorhand bij je (mogelijke) partner, zodat je problemen preventief voorkomt. Ook eerlijkheid geeft vaker een goede indruk. Wie weet wat het afgesloten profiel van persoon X allemaal (moet) verbergen? Wees zelf degene die, naast de goede kantjes, ook je eigen negatieve punten naar buiten brengt, eventueel zelfs met duiding. Je komt zo meteen heel anders over dan dat een enkele foto uitlekt en een verzonnen verhaal wordt opgehangen aan die momentopname.

Het ontbreken van privacy online kan er volgens mij ook voor zorgen dat we allemaal bewuster omgaan met onze manier van leven en onze vrije tijd en voornamelijk meer rekening houden met onszelf en onze medemensen die door ons online leven beïnvloed worden. Een veel nauwer samenhangende maatschappij die meer respect toont dan momenteel het geval is. (World peace it is!) I’ll pay with my privacy for that one.