In mijn studententijd stond ik meer bekend onder mijn bijnaam ‘Palm’ dan mijn echte naam. Die bijnaam was zo doordrongen bij iedereen in de studentenwereld, dat het soms zelfs weken tot maanden duurde voor mensen mijn echte naam leerden kennen.

De herkomst van die bijnaam? Het amberkleurige bier. Ik dronk het vaak en begon op mijn 18, tijdens mijn eerste jaar in Diepenbeek, de eerste merchandising bij te houden van het bier. Wat begon met enkele stukken, resulteerde in een stevige collectie aan T-shirts, tasjes, petten, vlaggen, toogdoekjes, bierkaartjes, een treinwagonnetje uit een beperkte oplage en vooral : glazen. Op het einde van mijn studententijd bereikte dat onderdeel van de verzameling over de 50 verschillende glazen. Elk klein verschil aan het glas, logo, grootte, … was me bekend.

Nu, zoveel jaren later, staan deze glazen enkel nog stof te vatten in een kast. Hoog tijd dus om wat plaats te maken en de glazen een nieuwe eigenaar te gunnen. De glazen zijn te vinden op Kapaza onder de categorie ‘verzamelen’. Wie me via deze blogpost vindt en wil bieden, kan dit natuurlijk doen via de reacties.

De Kapaza-collectie vind je op volgende link: http://nl.kapaza.be/li?ca=9_s&id=2328340&w=3.

Wie zich niet kan vinden in die Kapaza webshop, vindt de foto’s ook hieronder:

PS: neen, ze staan niet op ‘uitverkoop’ op facebook.

Sinds vrijdag herbergt mijn appartement een vijftiental 22 nieuwe inwoners.

Een collega kon geen plaats meer bieden aan aan een 1 meter breed aquarium, bevolkt door een vijftiental vissen. Om hen van een dood te redden (maar eigenlijk vooral ook omdat Ine en ik dat heel leuk en gezellig vinden) staat er nu in mijn appartement een groot aquarium.

 

Het aquarium met enkel zand en kiezel erin

Omdat een lege aquarium niet zo mooi is en bovendien meer onderhoud verwacht dan eentje met een goed ecosysteem, lieten we bij De Siervis in Leuven het water meten,  zorgden we voor een nieuwe filter en natuurlijk zand, kiezel en plantjes om het geheel wat kleur en aantrekkelijkheid te geven. Meteen het startschot om de vissen uit hun tijdelijke omgeving (een piepschuimbak met plastiek) te halen en over  te plaatsen in hun nieuwe, kant en klare aquarium.

 

Met plantjes

 

En de  eerste visjes erin

De huidige bevolking bestaat uit een goede tien Guppies en vier neonvisjes. Een nieuwe lamp en de achtergrond zetten de vissen wat meer in het licht en verbergen de muur achter het aquarium. En het resultaat mag er duidelijk wezen.

 

Een volledig overzicht

Binnenkort volgt er wat uitbreiding op vlak van vissensoorten, maar daarover doen we  nog even wat opzoekwerk en denken we eerst goed na wat er ons leuke visjes uitzien. Het zal in elk geval een gevarieerd ecosysteem worden waarin alle vissen samen zorgen voor een evenwichtig aquarium.

Wordt zeker vervolgd!

Je ziet het steeds vaker: inspanningen van bedrijven om ‘paperless’ te werken.

- In kantoorruimten stimuleren werkgevers het papierloze werk door flexdesking
- De digitalede NMBS laat je tickets kopen via je eID en vermindert dus het papierverbruik bij die enkelingen die er al gebruik van maken
- Facturen voor telecom, gas en elektriciteit, … komen automatisch in mijn online bankierportaal en betaal ik dus ook op de passende manier
- Zelfs kranten, de papierverbruikers van elke dag, zoeken digitale kanalen op om hun nieuws tot in de huiskamer te brengen via het web, maar meer nog als vervanger op tablets zoals de iPad
- Boeken krijgen een digitale evenknie

En er zullen nog wel een duizendtal andere voorbeelden zijn waarmee de papierberg en vooral het kappen van bomen een serieuze indijking krijgt.

Maar wat nu met dat wekelijkse briefje dat ik meekrijg in de winkel? Of dat hele stuk papier voor die ene fles melk die ik vergeten was?

Ik heb al heel lang een klantenkaart in de Colruyt. Handig voor kortingen. Leuk voor de Colruyt om informatie te verzamelen over mijn koopgedrag. Maar waarom maken ze van deze kaart niet eenvoudigweg gebruik om mij een digitale versie te bezorgen van de aankopen die ik net deed? Die papieren versie is voor mij helemaal geen vereiste.

Mijn smartphone opent met plezier een pdfje dat ze via sms (met een link) of mail in bijlage doorsturen. Hey, zelfs een app mag voor mijn part! Mijn kaart koppelen aan die applicatie en hopla, ik heb alles bij de hand. Snel en papierloos. En als extra hou ik thuis heel gemakkelijk bij welke aankopen ik deed per week. Dat papiertje verlies ik toch maar steeds. Die digitale versie wil ik indien nodig wel even ophalen in hun portaal.

En als ze dan ook hun DATS24 eraan koppelen, mijn Dreamland lijst ernaast hangt, de Spar voor dezelfde mogelijkheid kiest en alle andere filialen en onderdelen van Colruyt meedoen, ben ik een papierarmer en gelukkig mens. En ik winkel veel liever bij hen dan bij een andere supermarkt.

Het is maar een idee, maar dankuwel bij voorbaat Colruyt. U mag een voorbeeld zijn voor alle papierverslindenders in deze wereld, hoe klein of groot ze ook zijn.

Of hoe een uitnodiging voor een huwelijk meteen ook een levensles kan meedragen.

Een trouwfeest aankondigen is een blijde gebeurtenis, zoveel staat vast. Hiervoor een uitnodiging krijgen, staat steeds gelijk aan een positieve boodschap uitdragen. Het positieve van samen een leven willen opbouwen.

Maar soms, heel soms, komt dat gevoel niet enkel voort uit het doel van de uitnodiging, maar ook uit de uitnodiging zelf. En deze laatste en zeer originele uitnodiging vraagt zelfs om gedeeld te worden, dus dan doe ik dat ook.

De uitnodiging past volledig in onderstaand medicijnendoosje, inclusief bijsluiter:

De inhoud van die bijsluiter lees je hier:

SAMECIJN ®

Lees de hele bijsluiter zorgvuldig door voordat u start met het innemen van dit middel. Bewaar deze bijsluiter zorgvuldig. Het kan nodig zijn om deze nog eens door te lezen. Dit middel is aan u persoonlijk voorgeschreven, maar spreek erover met anderen! Dit middel kan nooit schadelijk voor hen zijn. Wanneer er bij één van u een bijwerking optreedt die niet in deze bijsluiter is vermeld, raadpleeg dan uw voorschrijvers.

Deze bijsluiter is voor de laatste keer herzien/goedgekeurd door I en K – juni 2010.

1. Samenstelling Samecijn
Samecijn is een manier van leven met veel aangename, soms misschien onverwachte, mogelijkheden en toekomstperspectieven.

2. Wat u moet weten als u Samecijn inneemt?
Afleveringswijze: op uitnodiging
Gebruik Samencijn niet als u allergisch bent voor Samecijn of als u gevoelig bent voor Samncijn.
De voorgeschreven of aanbevolen doses mogen overschreden worden en bovendien mag de behandeling verlengd worden. Bij aanhoudende symptomen bent u goed bezig! Raadpleeg uw voorschrijvers indien u lange tijd Samecijn gebruikt zonder gewenst effect. We hebben ons product zo ontworpen dat vergiftiging of overdosering uitgesloten is.
De maximale  dosis is niet vastgesteld. Hier is experimenteren zonder belemmeringen de boodschap. Enkel inname alleen kan de werking van Samecijn echter verzwakken zodat men zich ook vaker zal moeten toeleggen op de praktische uitnodiging hiervan. Dit kan een werk van lange adem zijn, mede daarom hebben de producenten van Samecijn bewust geen vervaldatum vermeld op hun product.
Inname van Samecijn met voedsel en drank bevordert enkel maar de goede werking, laat jullie gaan zouden wij zeggen. Kruip er gerust mee rond een speelletjestafel, in de hangmat of onder lakens…
Zwangerschap en borstvoeding vormen geen risicovolle periode voor de inname van Samecijn. In grote hoeveelheden schijnt Samecijn zelfs erg ontwikkelingsbevorderend te zijn voor het ongeboren kind. Het wordt aanbevolen Samecijn gedurende de borstvoeding verder te zetten.
Rijvaardigheid en het gebruik van machines. Samecijn kan invloed hebben op de rijvaardigheid, het gevaar hiervan dient de gebruiker zelf in te schatten.
Gebruik van Samecijn? Volg bij het innemen van Samecijn nauwgezet het advies van uw eigen hart. Bij twijfel mag u steeds uw voorschrijvers raadplegen. Vertel uw vrienden en familie als u Samecijn gebruikt of kort geleden heeft gebruikt. Dit geldt ook voor kennissen uit uw buurt.
Mogelijke bijwerkingen: zoals alle geneesmiddelen kan Samecijn bijwerkingen veroorzaken, hoewel niet iedereen deze bijwerkingen krijgt of ze onaangenaam vindt. Overgevoelingheidsreacties worden in sommige gevallen vastgesteld. Niet zelden kunnen veranderingen in de hersenen, gewicht of hartslag optreden.
Hoe bewaart u Samecijn? Binnen het bereik van kinderen bewaren.

De bijsluiter is naast het Nederlands ook nog in het Frans en Swahili te lezen. Aangezien ik altijd in het Nederlands blog, bespaar ik jullie dan ook alle andere vertalingen. (en mezelf uiteraard ook het overtyp werk, voornamelijk dan de versie in het Swahili)

Ik vind het in elk geval een zeer geslaagde uitnodiging. Ik hoop zelf ooit zo origineel en toch niet overdreven mijn gasten uit te nodigen op een huwelijk, mijn huwelijk. Maar dat is nog niet voor meteen.

Half mei (ja, al zo lang liet ik niets meer van me horen) startte ik bij Mobistar als Back Office Technical voor ADSL en VOIP. Ondertussen zijn we weer een tijdje verder en voel ik me al meer ingeburgerd in het bedrijf. De reden waarom ik niet eerder iets schreef? De echte inburgering kon nog niet vanaf mijn eerste dag van start gaan. De coach genoot net tijdens mijn eerste twee weken binnen het bedrijf van 14 dagen verlof. 2 weken dus waarin ik met 2 korte opleidingen van elk een uur mijn weg diende te banen doorheen de tientallen tools, procedures en documenten of handleidingen. Geen eenvoudige opdracht, want in parainage bij een collega vliegen de vensters over het scherm, van het ene menu naar het andere en telefoontjes of mails naar en van techniekers, klanten of andere contactpersonen binnen en buiten het bedrijf.

Tijdens die twee eerste weken manoeuvreerde ik me dus tussen de beperkte theorie en de snelle praktijk die bij enkele jaren ervaring hoort. In die periode krijg ik wel een duidelijk beeld van de variatie die in de taken binnen deze dienst aan bod komen. En dan gaat het over het algemeen nog over collega’s die voor residentiële en professionele pakketten de problemen oplossen. De Telnet commando’s en de structuren die bij business klanten komen kijken, dat laten de meeste onder hen aan zich voorbij gaan. Mijn doel ligt echter wel in die hoek van onze afdeling. Grote bedrijven ondersteunen bij problemen met hun internetverbinding, VOIP centrale en alle andere value added services waarvan zij dankzij Mobistar genieten. Een zware uitdaging dus om mij tijdens de eerste zes maanden meester te maken van alle nodige tools, kennis en gebruiken die BOT FIX (Back Office Technical FIX, de dienst verantwoordelijk voor de technische troubleshoot voor vaste lijnen van Mobistar, ADSLen VOIP)  herbergt, en dat zijn er wat.

Begin vorige week keerde de coach terug en ook een nieuwe collega vervoegde het team. Tijd dus om met ons twee de trainingen aan te vatten die nodig zijn om de structuur van het Mobistar netwerk te begrijpen alsook de vele verschillende tools te leren. Elke dag wordt met de helft gevuld met opleidingen, voor de rest van de tijd zitten we naast een ervaren collega of werken we als test in de bestaande cases. Vooral dat laatste biedt voor mij het meeste soelaas, zelf de analyses uitvoeren, oplossingen noteren en afchecken met de resultaten die de ervaren mensen binnen het team eraan geven. En na een goede maand op de werkvloer moet ik toegeven dat ik mijn weg al helemaal vind in de wereld van ADSL en VOIP.

De opleidingen gaan zelfs op een (te) gematigd tempo voor mij en ik zoek dus snel mijn weg naar de value added services om deze door zelfstudie aan te leren, en met succes mag ik eraan toevoegen.

Naast het werk gedeelte zit het ook goed qua contact met de collega’s, coach en line manager. Een niet te onderschatten deel van de job, dat weet ik ondertussen wel na een zeer mislukte ervaring op dat vlak in mijn vorige job. Vorige week stond er meteen ook een receptie op het programma, op donderdag na de werkuren, meteen de beste dag om buiten een glaasje te drinken en van wat hapjes te genieten in de heerlijke buitenlucht.

De voorlopige eindafrekening: het bedrijf ligt me helemaal, de grote afwisselingen houden het boeiend en het traject van 6 maanden opleiding mag ik blijkbaar in twee en een halve maand afleggen, dus de uitdaging is er ook. Een pluspunt om u tegen te zeggen! Op naar de vijfde verdieping!

Mobistar!

Love, Work, Play, Mobistar

Want ja, vandaag was het zover. Vandaag tekende ik mijn contract bij Mobistar. De weg naar Mobistar begon bijna 2 maanden geleden. Mijn vorige job kwam toen tot zijn einde. En na het online plaatsen van mijn CV op sites als Vacature, Jobat en Stepstone, wisten een aantal bedrijven al snel de weg naar mij te vinden. (ik vond via dezelfde weg ook een heel aantal bedrijven hoor, denk maar niet dat ik lui op mijn gat zat in die tjid )

Een van de ontvangen telefoontjes kwam van Elan IT, een rekruteringsbureau dat deel uitmaakt van Man Power. Yvonne vertelde me over een opportuniteit bij een van hun klanten. Een korte screening via de telefoon en ook een analyse van mijn CV later, nodigden ze me uit voor een gesprek op hun kantoor. En zo kwam ik terecht in Brussel op het kantoor van Elan IT. Opnieuw overlopen we mijn CV, mijn verwachtingen en nemen ze mijn talenkennis onder de loep. Elan IT blijft overtuigd van mijn profiel binnen de functionele helpdesk functie bij hun klant en op vlak van de functiebeschrijving ben ik dat ook. Het volgende gesprek bij de klant zelf doet me echter iets meer twijfelen. Vooruitgang in mijn carrière is voor mij een van de voorwaarden voor het aannemen van een job. Er wordt echter een vrij lang engagement binnen dezelfde functie verwacht, tot wel 10 jaar toe in een ideale situatie… Daarom stel ik een einde aan mijn kandidatuur voor de voorgestelde functie. Naast een leuke job blijft ook een goede toekomst voor mij van belang.

In de tussentijd vindt een collega van Yvonne mijn CV passen bij een functie binnen Mobistar. Opnieuw is het dus Elan IT dankzij wie ik op gesprek kan bij een mogelijke werkgever. Op mijn eerste gesprek bij de teamleader binnen Mobistar krijg ik vrij snel positieve feedback en volgt al snel een uitnodiging voor een tweede gesprek. Deze keer overloop ik samen met iemand van HR mijn CV, kwaliteiten en motivatie. Van beide kant zijn de meningen positief: ik pas bij Mobistar en Mobistar past bij mij. Tijd dus om een beslissing te nemen en de voorwaarden te overlopen waarmee onze samenwerking van start gaat.

Vandaag staan al die zaken op papier en tekende ik dus mijn contract. En opnieuw wist het bedrijf me positief te verbazen. Komende uit KMO omgevingen staat er niet veel op papier en zit het allemaal niet altijd even nauw met afspraken en afbakeningen. (niet dat het overal slecht moet lopen, maar ik ken wel een situatie waar het minder was) De buit van de dag: een volledige kaft met achtergrond informatie over het bedrijf, mijn taken en alle extra’s die Mobistar zijn werknemers (of teammembers, zoals het daar heet) aanbiedt.

Ik het nog wat leeswerk te goed dit weekend, maar tegen maandag ben ik er helemaal klaar voor om mijn job bij Mobistar te starten, na de introductiedag natuurlijk.

* EDIT*

Vanaf maandag werk ik als Back Office Technical. ADSL en VOIP worden mijn werkdomein waarover ik in de toekomst dus alles weet. Het gaat over de helpdesk in deze twee domeinen, 2e lijn support om meer precies te zijn. Wie het niet snapt: ook Mobistar biedt internet (ADSL) en vaste telefonie (VOIP, of Voice Over Internet Procotoc) aan. Mensen die met problemen zitten kunnen terecht bij een eerste ondersteunende lijn. Problemen die zij niet opgelost krijgen, komen op de 2e lijn terecht. Van daaruit worden de nodige acties ondernomen om hen zo snel mogelijk terug toegang te bieden tot de diensten die Mobistar biedt.

Alvast bedankt nog aan de bedrijven die me uitnodigden voor een (of meerdere) gesprekken, de mensen die me op jobs wezen of gewoon de motivaties tussendoor om die fulltimejob van solliciteren uiteindelijk tot een positief einde te brengen en terug te starten in een job waarin ik me met plezier zal vastbijten.

Love, Work, Play!

Gisteren toonde Canvas de derde en voorlaatste aflevering van The Virtual Revolution, een documentaire van de BBC die gaat over de invloed van internet op ons leven. Hoe past internet tegenwoordig in ons leven? Hoe evolueerde deze band tussen mens en online zich tot op heden? En meer nog: hoe gaat het in de toekomst verder? En hoewel er tot op heden vooral ‘Geeks’ de afleveringen volgen, lijkt het me beter, of zelfs belangrijker, dat de gemiddelde internetgebruiker, de nog maar net ontgroeide digibeet of iedereen die geen idee heeft wat internet eigenlijk precies betekent in ons leven, deze afleveringen bekijkt en goed in zich opneemt. (ze zijn online te (her)bekijken op www.canvas.be/thevirtualrevolution) Vooral de aflevering van gisteren over privacy raakt ons allen op een gevoelige plek.

Want privacy, dat is toch nog steeds iets waar we allemaal op staan. Of het nu gaat over rustig in onze tuin zitten zonder pottenkijkers, de privacy van ons lichaam en intimiteit, onze bankrekening of gewoon wat er zich in ons hoofd afspeelt. Maar hoe privé zijn al die dingen werkelijk? En wat is die privacy eigenlijk nog waard? Hoort het wegebben van onze privacy niet gewoon tot de evolutie van onze maatschappij? Een noodzakelijk en onvermijdelijk kwaad?

Al decennia lang zien artiesten, filmsterren of andere bekende personen hun hele leven uitgesmeerd staan in de roddelpers. En niet enkel op internet, maar ook via de gedrukte pers staat hun doen en laten op een schaaltje te koop. Niemand die daar nog stil bij staat. Deze mensen hun dagelijkse bezigheden vormen een normale wetenschap en zelfs vaak (gewild of niet) voer voor een gesprek tussen u en mij. Maar naast die rol van onderwerp, vormen zij ook steeds een voorbeeld voor enorm veel jongeren op vlak van kleding, uiterlijk, gedrag en zelfs volledige levenswijze. Iedereen draagt een drang in zich mee om te zijn zoals hen, te leven zoals hen en succes te hebben zoals hen.

Bekend zijn, roem en eer voor wat je doet, aandacht krijgen: het brengt ook zijn consequenties mee. Privacy afgeven. Hoeveel mensen tonen op facebook, youtube, twitter, netlog of eender welk ander online kanaal wat ze doen, denken, kopen, graag zien of horen en noem maar op? En dit aan iedereen om het te zien, interpreteren en eventueel zelfs op in te spelen. We staan graag in de belangstelling. We kijken graag wat bekende (of minder bekende) personen allemaal doen en reageren er met plezier ook nog eens op. Maar het liefst van al ontvangen we nog eens feedback van anderen op wat we zelf vertellen. En dus, hoe meer we uitsturen, hoe meer reacties we krijgen en bijgevolg hoe beter we ons voelen, want we zijn populair.

En is dat allemaal een slecht verhaal? In het online debat, volgend op de uitzending van The Virtual Revolution, spreken Patrick Van Eecke (advocaat, professor aan de Universiteit Antwerpen en specialist inzake privacy) en Lorenz Bogaert (CEO & mede-oprichter Netlog) over hoe wij als gebruiker (wel of niet) met onze online privacy omgaan, maar ook hoe bedrijven en overheden deze privacy steeds op de eerste plaats (moeten) stellen en mede verantwoordelijk zijn om gebruikers te beschermen. Zij zijn beide overtuigd dat de huidige privacywetgeving onvoldoende is. Bedrijven zoals Netlog doen vele inspanningen om hun gebruikers de nodige privacy te gunnen en waarborgen die Europa verwacht, nu of in de nabije toekomst.

Steken we echter de oceaan over dan verandert dit verhaal meteen. De Amerikaanse wetgeving is veel vrijer, bedrijven daar ontwikkelen nog steeds de meerderheid aan applicaties en online tools en dienen minder rekening te houden met privacy issues. Dus de mogelijkheden zijn: Europese internetgebruikers nemen enkel nog Europese tools onder de arm (zeer onwaarschijnlijk en het ruikt een beetje naar de Chinese manieren van werken), Amerikaanse en internationale wetgevingen leggen meer restricties op aan deze internetbedrijven (ook weer een onwaarschijnlijke zaak) of we laten deze verminderde privacy gewoon deel uitmaken van ons leven.

En met dat laatste heb ik op zich niet zo veel problemen. Het klopt, het is niet ideaal als er zatte foto’s online verschijnen na een decadente avond en altijd doorsturen waar je bent, biedt dieven de mogelijkheid om je huis leeg te halen als je op vakantie bent. Maar ook zonder internet kan de dief die dat wil jouw straat in het oog houden, zien dat je je koffers meeneemt en de volgende dag dus aan de slag gaan.

We kunnen natuurlijk alle jongeren (en ook ouderen) in speciale opleidingen aanleren hoe ze online hun eigen gegevens privé zetten, maar anderen kunnen nog steeds foto’s of video’s over jou op het net zetten, al dan niet schadelijk voor jouw (online) reputatie. Denk bijvoorbeeld maar aan de filmpjes van de Skin Party’s, Amerikaanse Spring Break video’s, videochats die de persoon aan de andere kant van de lijn opneemt of gewoon al ‘sexy’ foto’s die je naar iemand doorstuurt. Deze harde bewijzen kunnen toch nog steeds hun weg vinden naar het grote publiek, ook al staan je persoonlijke profielen afgeschermd.

Beter is het om jongeren bewust te maken van dit gebrek aan privacy en hen hier mee leren leven (ook in de offline wereld). Uiteraard met de duidelijke mededeling dat over 30 jaar hun jeugdige escapades ook nog hun weg kunnen vinden naar mogelijke werkgevers, familie of gewoon eender wie, met alle mogelijke nare gevolgen.

Minder privacy online kan ook positieve gevolgen hebben. Je leert iemand soms gewoon beter kennen door ook zijn online leven mee in rekening te nemen, net omdat het internet niets vergeet. Fundamentele verschillen die je anders zo niet gemakkelijk te weten komt, ontdek je misschien al goed op voorhand bij je (mogelijke) partner, zodat je problemen preventief voorkomt. Ook eerlijkheid geeft vaker een goede indruk. Wie weet wat het afgesloten profiel van persoon X allemaal (moet) verbergen? Wees zelf degene die, naast de goede kantjes, ook je eigen negatieve punten naar buiten brengt, eventueel zelfs met duiding. Je komt zo meteen heel anders over dan dat een enkele foto uitlekt en een verzonnen verhaal wordt opgehangen aan die momentopname.

Het ontbreken van privacy online kan er volgens mij ook voor zorgen dat we allemaal bewuster omgaan met onze manier van leven en onze vrije tijd en voornamelijk meer rekening houden met onszelf en onze medemensen die door ons online leven beïnvloed worden. Een veel nauwer samenhangende maatschappij die meer respect toont dan momenteel het geval is. (World peace it is!) I’ll pay with my privacy for that one.

Gisteren ging voor het derde jaar op rij I Love The 90′s door in de Ethias Arena. En omdat het ook de vorige twee jaren garant stond voor succes, zorgden we ook dit jaar tijdig voor enkele tickets naar dit mega-event in organisatie van Jim, Q-Music, Red Bull en Het Belang van Limburg (en misschien nog wat anderen, maar dat zijn de namen die me vooral bijbleven).

I Love The 90′s staat nu eenmaal garant voor muziek uit mijn eerste jaren op stap en betekent dus veel nostalgie. Retro, trance, eurodance, hier en daar wat hardcore maar ook Nirvana, K’s Choice en vele andere blijvers uit de rockwereld krijgen de stempel 90′s verdiend toegewezen. I Love The 90′s geeft bij de meeste nummers die aan bod komen dan ook een ‘oeh yeah’ of ‘wow, dat was een goeie plaat’ gevoel. Terecht ook. Mijn muziekcollectie bevat veel muziek uit die tijd, maar DJ Ward en vooral Regi bezitten een zulke uitgebreide collectie platen uit die tijd dat het van negen uur tot ongeveer half vijf genieten was.

Behalve… de groepen die kwamen optreden. ..

Modo, die wel enkele bekendere (en zeker niet slechte) nummers maakte in de jaren 90, bleek op het podium toch al wat jaartjes gepakt te hebben, inclusief rimpels en grijze haren. De act zelf bevatte ook al redelijk wat sleet. De mannelijke helft van Double Vision speelde de zaal onderuit op zijn niet aangesloten keyboard (sorry, dat past echt niet volgens mij, ik let op zulke zaken EN stoor me daaraan) en Def Dames Dope had net als Modo last van leeftijd, niet zozeer op vlak van grijze haren maar vooral wel qua kilo’s. Hun eenmalige reünie bezorgde hen meer plezier dan het publiek. Gelukkig zongen zij wel live en de condooms die ze op het einde van een van hun bekende liedjes uitdeelden, werden toch nog goed ontvangen. Hetzelfde gold voor de wegwerpcamera’s waar zij foto’s van zichzelf op maakten in de coulissen.

In mijn ogen de betere optredens waren voor rekening van Rednex (Veel actie op het podium en gewoon leuke opzwepende muziek die live werd gezongen) en de D-Devils. Deze laatsten maakten de show compleet met goed vuurwerk, knappe danseresjes in leuke pakjes en het confetti kanon wat altijd wel voor wat sfeer zorgt.

Headliner MC Hammer, een legende uit de jaren 90 met de nummers… euhm… het nummer : Stop… Hammertime viel in mijn ogen ENORM tegen. Ok, zijn bekende nummer zorgde voor wat sfeer in de zaal, maar die two minutes of fame werden vooraf gegaan door bijna 10 minuten waarin de hele zaal van meer dan 20.000 man ongeveer stil stond. Er waren goede dansers bij, dat apprecieer ik natuurlijk altijd omwille van mijn 14 jaar dansen, maar het was niet van het kaliber dat het de doorsnee bezoeker van I Love The 90′s van zijn sokken blaast.

Regi lijkt bij het begin van zijn optreden pas de echte headliner te zijn: een hele zaal die op zijn grondvesten trilt als hij nog maar 1 keer in zijn handen klapt, je moet het maar doen. En hij kan het ook, dat opzwepen van de zaal. En toch… DJ Ward verblufte me op een bepaald moment echt wel: Hij liet de crossfader een minuut lang van de ene naar de andere kant springen. Een techniek waarvan ik ooit de basis mocht leren en wat best wel lastig is, zeker als het volk daar niets van merkt. DJ Ward, you did great!

En het volk. Tja, dat is niet altijd allemaal even 90′s zoals je zou verwachten. Je hebt de mensen geboren in de jaren 80 of eind jaren 70, de echte kenners van al die 90′s muziek. Dan de jongeren die mee op de kar springen van de huidige revival van de jaren 90 muziek, een deel daarvan dat zich op voorhand volgiet met sterke dranken waardoor ze midden in de zaal hun maaginhoud even ten toon spreiden. En dan is er nog de derde categorie: de ouderen die denken dat 90′s  op hun leeftijd slaat. Een heel gevarieerd publiek dus.

De prijzen van zulke events zijn jammer genoeg niet om mee te lachen: 30 euro entree, geen ‘vestiair’ maar wel lockers van 20 op 25 op 40 cm die je voor 10 euro (inclusief 5 euro waarborg) een avondje kan huren, een toiletbeurt die  2 euro kost en drank die je vanaf 2,5 euro verkrijgt en een overvolle parking aan 4 euro: geen avondje om zo eens elke week te doen.

Maar ook al waren de optredens niet dit of dat en was het duur, voor mij was het een leuke avond vol nostalgie. Stop… Hammertime!

Zonet ging ik even door mijn feedreader heen. Ik stond toch bijna 200 berichten achter. Een hele vrijdag bezig zijn doet wat met je up to date blijven. En ondanks dat ik nog niet aan het einde van de lijst ben, valt er een bericht wel extra op. (er zijn nog wel meer berichten die ik gewillig lees en in me opneem hoor) Maar het bericht in kwestie komt van ZDNet en draagt de titel: ‘Helft bloggers vindt zichzelf journalist’.

Ook al ben ik geen doorwinterde blogger zoals er wel een heel aantal bestaan: mensen die dagelijks zorgen voor nieuws en weetjes en hun feed op zeer regelmatige basis weten vullen, voel ik me dankzij deze half-time blog toch een echte blogger. Maar ben ik een journalist? Behoor ik tot de meerderheid van 52% die zo over zichzelf denkt? Ik vermoed het niet. Ook mede omdat ik niet de ambitie heb om de hele wereld te voorzien van dat unieke nieuws dat de hele aarde op zijn grondvesten doet daveren. Ik vertel vanuit mezelf. Ik ben niet meer journalist dan een journalist van mijn eigen leven. En daar verdien ik nu eenmaal niets aan buiten enkele volgers.

Wat me echter veel meer opviel, is het cijfer van recyclage dat in de blogosfeer omgaat. meer dan 90% haalt zijn mosterd en andere nieuwtjes op blogs. Kijk ik even terug in mijn blogarchief, dan zie ik een ander beeld: mijn blogs zijn grotendeels gebaseerd op eigen inbreng, offline bronnen en slechts hier en daar gebruikte ik online informatie om mijn verhaal te starten. Of dit daarom ook voldoende boeiend is voor eventuele volgers weet ik niet. Reacties zijn altijd welkom.

Maar waarom schrijven veel bloggers dan bestaande informatie opnieuw uit? Is het om een populair item nog verder te verspreiden? Verschilt hun mening toch steeds van die ene zijn idee (en ook dat van tien anderen) over dat onderwerp? Of komt het eerder door het feit dat enkel de blogs die we volgen onze aandacht trekken en dit kopiëren en herschrijven de enige manier is om de hele blogosfeer dat laatste nieuws te laten weten?

Wie krijgt dan echter de eer van dit schrijven? Vaak zie je wel op blogs staan waar blogger X zijn inspiratie opdeed (Via Y) en zorgt een trackback als dankwoordje voor een link onder het originele artikel. Maar tien stappen verder in dit proces, zie  je toch nog steeds alleen de laatste een vermelding krijgen. Ik klik echt niet tien sites door om de originele blogger te ontdekken. Daar staat de Retweet functie van Twitter toch een stuk meer dankbaar tegenover de originele poster van bepaalde informatie.

Maar van de andere kant: als we dan toch voor meer dan de helft als zelfverklaarde journalist door het leven gaan, eisen we toch steeds graag zelf de verdienste op. Geen enkel artikel in de krant of interview op TV eindigt toch met expliciete dankwoorden aan getuige X of Y die alle informatie bezorgden. Elke reporter vertelt toch steeds alsof hij/zij al voor het feit aanwezig was en vanuit alle hoeken de gebeurtenis kon gadeslaan. Laten we dus gewoon ons dankwoord zeggen waar nodig (dankjewel ZDNet voor de aanzet van deze post) en genieten van de schrijfsels van collega bloggers, of deze nu volledig origineel zijn of een eigen interpretatie van reeds gepubliceerde feiten.

Af en toe maak ik wel eens gebruik van mijn mobiel internet. Niet dat op mijn netbook (of jawel, natuurlijk ook), maar in dit geval bedoel ik via mijn gsm. De mobiele versie van Yahoo, Twitter, Google Maps, deze blog en Facebook staan bij mijn favorieten op mijn gsm. Twitter vooral om ook buiten bereik van mijn PC iedereen wat op de hoogte te brengen van mijn bezigheden, Google Maps om mijn locatie in Brussel centrum te bepalen en op de juiste plek terecht te komen, Yahoo om mijn mails via dat emailadres te controleren en Facebook, wel, als tijdverdrijf vooral.

Via de mobiele versie dien ik vaak nog bij elk bezoek opnieuw in te loggen, het ingelogd blijven wil om bepaalde redenen soms wel eens moeilijk doen of in uitzonderlijke gevallen helemaal niet werken. Maar wat ik bij mijn laatste mobiele bezoek aan m.facebook.com meemaakte, was nieuw voor mij. Na het openen van de mobiele site (voor een keer zonder dat ik mijn login diende te bevestigen) stond Facebook in het Frans. En hoewel de loginpagina soms (bepaalde woorden, er is degelijk nog werk aan de mobiele site van Facebook) in het Frans wordt weergegeven, krijg ik eens ingelogd altijd de Engelstalige versie. De reden van mijn verbazing: ik stond niet onder mijn naam ingelogd, maar als ‘Xavier Warzée‘.

Degelijk iets mis dus bij die mobiele versie van Facebook. Ik kon zonder problemen een status update uitvoeren (which I did), vrienden toevoegen of verwijderen (ik deed dit even met mezelf om de nodige screenshots te maken) en zag al zijn persoonlijke berichten als ik wou. Vraag is natuurlijk hoe dit probleem zich kon voordoen. Waarom logde ik opeens in via een vreemd account? (we hebben geen enkele vrienden gemeen) Ik ben in elk geval benieuwd of er ook mensen ooit op mijn account geraken zonder dat ze (of beter nog: ik) het beseffen. De enige link die ik tussen hem en mij ‘eventueel’ kan leggen: hij heeft schijnbaar een gsm-nummer met een voorvoegsel dat van Mobistar afkomt (0494 *** ***). Zijn profiel toont in elk geval activiteit via de mobiele bezoeken aan de Facebook webpagina. Dus er kan iets misgelopen zijn bij Mobistar bij het versturen van de logingegevens. Dan krijg ik opeens toch een ander beeld over de veiligheid van mobiel surfen, zowel via mijn gsm alsook via mijn Internet Everywhere van Mobistar.

Voor wie de jongeman in kwestie graag toevoegt, vindt hem via het hotmail-(.com) adres met voorvoegsel ‘xouxou_8′. De screenshotsvan mijn ‘hack-moment’ staat hieronder, samen met de bijhorende status updates die ik doorvoerde. (“Now you see me, now you don’t” & “Tweet, tweet“. Ik weet het, weinig inspiratie op dat vlak… Maar het bewijst dat ik het deed.) Iemand al eens iets gelijkaardigs meegemaakt?

Facebook Hack via Mobistar

Facebook Hack via Mobistar

Facebook Hack via Mobistar