Gisteren reed ik van Zutendaal naar Leuven, een weg die ondertussen bijna routine is geworden. We hadden een druk weekend achter de rug en ik keek stiekem al uit naar het thuis komen en mijn bed tijdig en wel opzoeken. Doch, de rit, die normaal gezien ongeveer drie kwartiers duurt, werd ter hoogte van kilometerpaal 52 onderbroken door vonken en rook in mijn achteruitkijkspiegel.

View Larger Map

Ik zie een wagen heen en weer slingeren over de baan, wisselend tussen het rechter rijvak, de pechstrook en de vangrails. De pechstrook diende me meteen als parking, het gele jasje scheurde ik uit zijn nog onaangeroerde verpakking en ik liep terug tot de plek van het ongeluk. Je weet namelijk nooit of er iemand de moeite zal nemen om te stoppen en de nodige hulp biedt. Gelukkig stoppen er in totaal nog drie wagens. (er zijn nog goede mensen op de wereld)

De wagen steekt met zijn snuit onder de vangrails en achter hem ligt een spoor van zand, gekrast wegdek, brokstukken en ingedeukte vangrail. De man zelf werd door de klap op de passagierszetel geslingerd, waar hij met bloedend gezicht verdwaasd zit. De slag is dus stevig geweest. De man wordt opgevangen door een aantal mensen die vlak achter hem reden. Samen met een andere persoon ga ik even de weg terug die de man aflegde, waardoor de impact nog maar eens duidelijk is: drie slagen tegen de vangrail, waarbij de eerste slag, honderd meter voor stilstand, al voldoende was om het rechter voorwiel volledig kwijt te raken.

De snelheid van de man bleek niet eens zwaar overdreven te zijn: 120 – 130 per uur volgens de wagen die vlak achter hem reed. Een serieuze impact dus, zelfs aan toegelaten snelheid. De man mag van geluk spreken dat hij in zijn zware Mercedes zat en niet een of ander klein wagentje had dat niet de vangrail, maar de wagen zelf had doen buigen…

De eerste hulpdiensten zijn snel ter plaatse en nemen de man mee richting ziekenhuis. Wij blijven achter, wakend bij de wagen van de man, en gaan op zoek naar eventuele contactgegevens van zijn familie (waarom niemand van ons hem dit gevraagd heeft, is me nog steeds niet duidelijk) om hen te informeren. We vinden zijn adres, met daarop 1 gsm nummer, waarschijnlijk van meneer Johanes E. zelf. Al dat smartphone gedoe is van geen tel geweest in dit geval. Pure wilskracht om de man te helpen is alles wat de vier wagens die stopten, hem in dit geval konden bieden.

Het lijkt in elk geval nog allemaal goed mee te vallen voor de man zelf. Zijn wagen heeft iets minder geluk gehad. Bij aankomst van de politie nemen zijn de bewaking van de wagen verder over en nemen nog enkele verklaringen van. De spanning hangt me op de terugweg naar huis nog duidelijk in het lijf.

120 is dus wel echt soms hard…

Vandaag is mijn laatste dag als werknemer bij Mobistar.
Morgen, de eerste dag van een nieuwe maand, wordt ook de eerste dag van een nieuw hoofdstuk. Het afscheidsfeestje was vrijdag al met een heleboel collega’s van binnen het team, maar ook erbuiten. De taarten, het bier en de Chileense schuimwijn vlogen er dan ook vlotjes doorheen. Het echte afscheid, de definitieve Out Of Office, de toegang tot Mobistar, … allemaal zaken die me vandaag staan te wachten.

Vanaf woensdag zal mijn ‘goedemorgen’ dan niet meer over de Mobistar werkvloer te horen zijn (Fred kan zijn rijk terug alleen opeisen), maar op die OBS, of Orange Business Services. De locatie blijft gelukkig vertrouwd, de kleurindeling in het gebouw idem, het moederbedrijf net van hetzelfde en dit geldt ook voor de MobiClub, ons bedrijfsrestaurant. De taken, de naam van mijn rechtstreekse werkgever en natuurlijk de collega’s, die veranderen echter wel. Zelfs die online hulp die ik af en toe kon bieden aan mensen op twitter, die ga ik missen. Ik hoop dat Mobistar snel een officiële opvolger klaarzet op dat vlak.

En hoewel er weinig mensen van job kunnen veranderen terwijl er zoveel hetzelfde blijft, is het toch nog steeds een spannende bedoening.

Vanaf morgen valt er dus enorm veel te vertellen!

Hoewel ik al ongeveer 2 jaren in Leuven verblijf, liggen mijn roots in Bree, meer bepaald de Gerkenberg, een onderdeel van deelgemeente Gerdingen. Ondanks het feit dat Bree een stad is die al meer dan 10 eeuwen bestaat, blijft het toch nog een heel stuk rustiger dan de Vlaams-Brabantse  hoofdstad. Rustiger in het centrum van de stad, maar meer nog in de regio er omheen. Ik groeide dan ook op het platteland op als oudste zoon in een landbouwersgezin. Een groen gebied van weides, akkers, bossen en hier en daar enkele boerderijen met wat huizen in de buurt.

Een heel aantal jaren geleden kreeg onze lokale burgervader het idee om een golfterrein in te planten op de Gerkenberg. En om het meteen ‘goed’ te doen, kiest hij voor een golfterrein van 18 holes. Onderstaande kaart toont binnen welk gebied het golfterrein van ongeveer 80 hectare komt. (het gaat hier over een ruwe aanduiding, niet alles binnen de lijnen dient plaats te ruimen maar ook buiten de lijnen vallen er nog enkele gebieden in het voorziene golfgebied)

Binnen de voorziene regio valt landbouwgrond van in totaal 18 lokale landbouwgezinnen, inclusief dit van mijn ouders en broer. En de lastige situatie waarin dit beroep zich tegenwoordig bevindt, maakt zo een beslissing vanuit het stadsbestuur dus niet aangenaam en dreigt heel wat inkomens (nog meer) te doen kelderen. Op het golfterrein voorziet het plan bovendienruimte voor  luxe villa’s die de omliggende bouwgrondprijzen nog eens de hoogte in jagen en een nieuwe weg recht door nog meer landbouwgrond leidt het verkeer van de huidige grote baan om, zodat golfers zonder problemen hun balletje kunnen slaan waar ze willen.

Om dit te vermijden, kondigden een aantal buurtbewoners (landbouwers maar ook gewone gezinnen), bijgestaan door een lokale politicus uit een partij uit de oppositie, een golfoorlog aan in Bree. In de eerste plaats om het verlies van inkomen te voorkomen voor 18 gezinnen en zelfs het verlies van hun woning voor een aantal anderen. Ten tweede proberen ze aan de hand van (ludieke) acties en petities de negatieve gevolgen van deze nieuwe verkeersader aan te tonen voor de direct en ook minder rechtstreeks betrokken inwoners van Bree.

Na een lange weg maakte de Vlaamse overheid onlangs de goede beslissing om geen nieuw golfterrein goed te keuren in Bree, maar meer focus te leggen op de uitbreiding van het golfterrein in Lummen van 9 naar 18 holes. En hoewel Jaak Gabriels van plan is  zijn eigen zinnetje toch door te drijven (en waarschijnlijk voornamelijk veel geld in zijn zakken verwacht bij het verwezenlijken van zijn droom of die van een goede sponsor), lijkt de weg voor onze lokale landbouwers hier toch eindelijk een goede richting in te slaan.

En omdat elk negatief verhaal ook een positief kantje kent, speelt een lokale vakantiehoeve (op het vlak van vakantiehoeve een beetje concurrentie met onze eigen vakantiehoeve Duxhof), Stukkenheidehof, meteen in op het verhaal van het golfterrein met hun eigen golfspel. Geen privaat golfterrein van 9 of meer holes in de plaats van hun akkers en weides en ook geen minigolf terrein in hun achtertuin. Zij nodigen sinds een jaar mensen uit voor een spelletje ‘Bezemgolf’. In twee teams, rood en blauw, speel je over weides, in een klein bosje en doorheen de kruidentuin. Met een bezem sla je de grote bal in een ingegraven bloempot. Onderweg wat ‘fleskepoepen’ en ‘hanengevecht’ zorgen voor wat afwisseling. Als afsluiter voorziet de gastvrouw Mariette in een drankje, een zelfgemaakte kruidencake en een gezellige babbel.

Vandaag kreeg ik de kans om deel te nemen aan deze teambuilding activiteit en het is zeker een aanrader. Plezier verzekerd.

De laatste maanden duiken in Bree en omstreken kleine witte bordjes op van ongeveer 50 cm op 50 cm. Eerst waren ze blanco en slechts her en der verspreid. De enige vermelding in rode letters op die bordjes: www.stick-it.be. En omdat surfen aan het stuur niet altijd even veilig is, duurde het even voordat ik effectief een kijkje nam op de website in kwestie. Het kwam uiteraard ook wel deels in een stroomversnelling omdat de hoeveelheid bordjes drastisch steeg en ze niet meer gewoon wit blijven, maar ondertussen gevuld worden door het logo van meubelen Heylen.

En bij het bezoek aan de website blijkt: stick-it betekent een reclamebord (van 50 cm op 50 cm) in je voortuin plaatsen voor een vast bedrag per jaar. Zij plakken er een logo van een bedrijf op. En na een jaar krijg je dan een vergoeding van 360 euro voor deze versiering die je 365 dagen liet staan, of dit bedrag lees je toch rechtstreeks op de website. Het pdf-document met de overeenkomst spreekt van drie types van locaties, waarbij het laagst uitbetaalde bedrag al maar 240 euro per jaar is, afhankelijk van het aantal voorbijgangers. (hun gemiddelde ligt op +/- 5000 per dag per locatie)

U verdient dus ongeveer tussen de 1  euro en 75 cent per dag. Valt het om, vernielen derden het bord of is het door andere (externe) oorzaken niet meer zichtbaar, dan dient dit binnen de 48 uur gemeld te worden of 1 maand wordt sowieso niet uitbetaald. In elk geval: voor 1 euro per dag zo een bord in mijn voortuin, zelf verantwoordelijk zijn voor het op exact dezelfde plaats recht blijven staan van het bordje en Stick-It die bepaalt of ze een bepaalde maand wel of niet uitbetalen ‘omdat je niet voldoende de planten snoeide‘ zonder enige waarschuwing, vind ik niet echt rechtmatig. (Waarschuwingen geven of dergelijke kan niet? Het staat  in elk geval niet in de afspraken.)

Lezen we  dan iets verder op het B2B gedeelte van hun website, dan is het bordje opeens al een stuk groter: 50×70 cm. Grootste (of toch in elk geval eerste en op het eerste zicht zelfs enige) businessklant is Meubelen Heylen. Teken je nu in, dan weet je al wat er je te wachten staat: een bordje zoals onderstaand in je voortuin:

stick-it in je (winterse) voortuin

Deze blogpost stond al enige tijd in de background als een work in progress, en ze mogen van geluk spreken dat ik deze post niet eerder afwerkte. Waarom? Dan kon ik iedereen tonen welke grote fouten er op vlak van copy ook nog eens op hun website stonden. Het ging over schrijffouten die me deden huiveren van boven tot beneden. Een grondige update van hun website was dus net op tijd (en in hun voordeel).

Ik vraag me af of dit bedrijf in de toekomst ook in andere delen van ons land navolging krijgt. Wie zou zijn voortuin (en eigenlijk ook gewoon het hele straatbeeld) ontsieren door zulk een bord voor een miezerig bedrag van 240 tot 360 euro op jaarbasis? (of je auto, dat doen ze trouwens ook) Ik ben het aantal  borden dat er (al dan niet legaal) in het straatbeeld staat voor fuiven, feesten en evenementen al grondig beu. Maar wie ben ik.

Vanaf vandaag (1 februari) breidt de Auvibel taks zich verder uit. Niet enkel de CD’s of DVD’s vallen vanaf heden onder deze taks, maar ook de prijzen voor USB-sticks, externe harde schijven, mp3-spelers, geheugenkaartjes en mediacenters stijgen vanaf volgende maand in totaalprijs door deze extra taks. De consequentie binnen de taks valt te betwisten. 2GB betekent een beperkte taks van 15 cent voor sticks of geheugenkaarten. Bij mp3-spelers met diezelfde capaciteit weet men toch al een eurotje aan de prijs toe te voegen. De maximum taks komt tot 13 euro op ‘salontoestellen’ (zeg maar mediacenters) met een capaciteit van meer dan 1 TB.

De taks dient voornamelijk om illegale kopieën van audiovisuele media te taxeren. Alle artiesten krijgen zo een extra compensatie op de verliezen die ze maken door de gemiste verkoop op hun legale CD’s of DVD’s (of legale mp3′s natuurlijk). Wie echter zijn muziek legaal afhaalt van het internet, deze muziek op een CD brandt (of tegenwoordig dus ook een mp3-speler of USB-stick) en dan in de auto of tijdens het joggen luistert, betaalt dus dubbel voor zijn muziek: een maal bij aankoop, een tweede keer bij het branden op een medium naar keuze.

DJ’s en organisatoren van menig feestje kennen nog wel enkele taksen die de artiesten hun loon helpen betalen: SABAM en Billijke vergoeding. Of deze taksen nu ook nog allemaal goed op hun plek komen, is nog maar de vraag natuurlijk, zowel auvibel, SABAM als Billijke vergoeding krijgen op dit vlak wel eens vaker met al dan niet gerechtvaardigde kritiek te maken.

En boven op al deze taksen (ok, in het beste geval een deel van al die taksen) die de artiesten hun loon aanvullen, bedenken Groen en Ecolo nog een extra taks: de downloadheffing. Een taks op de hoeveelheid die (mogelijk illegaal) van het internet afgehaald wordt. De taks is niet voor alle internetverbindingen, enkel de grote pakketten kosten per maand enkele euro’s,. Dat er op het grote internet ook legale downloads (ook van grote bestanden) bestaan, valt buiten het gezichtsveld van Groen en Ecolo. En ook al dienen de providers deze taksen te betalen zonder deze door te rekenen aan de consument, de groei van weer een nieuwe organisatie staat op stapel die dan geld verdient dat nooit bij de juiste artiesten terecht komt.

Ik weet een taks waar nog niemand eerder aan dacht: Decibeltaks. Een taks die, in tegenstelling tot de voorgaande taksen, niet dient voor de artiesten of een kleine groep van personen, maar net voor de hele maatschappij en zijn inwoners. De taks geldt voor bedrijven en organisaties en wordt gehoffen op het aantal decibels dat zij produceren. Zowel muziek op evenementen, feesten en fuiven (met een commercieel karakter) alsook muziek op de werkvloer, maar ook lawaai van machines vallen onder de heffing.

Bedrijven en organisaties dienen een raming op te maken van de duur en een gemiddelde van de decibels. Hoe hoger de decibels, hoe hoger de taks. De prijzen stijgen hierbij ook logaritmisch, net als decibels zelf. Uiteraard dient er wetenschappelijk een minimumgrens vastgesteld te worden. Onder dit minimum geldt de taks dus niet. Vrijstellingen of in elk geval kortingen zijn te bekomen voor lawaai binnen bedrijven (van machines, niet van muziek) indien het bedrijf middelen voorziet die werknemers beschermen tegen het overdreven geluid.

Dankzij deze taks ontmoedigt de overheid overdreven decibels en vrijwaart werknemers en/of bezoekers van evenementen van gehoorschade. De opbrengsten van de taksen dienen dan weer om het onderzoek te subsidiëren naar ziektes als Tinitus.

Politieke partijen zijn uiteraard welkom om contact met me op te nemen indien zij meer info willen over dit hersenspinsel of graag eens rond de tafel zitten voor een verdere uitwerking van deze taks.

Social media is hip. Het gaat snel. Krijgt veel goede commentaar. En wordt door heel veel mensen gebruikt. Maar op 1 vlak zitten veel van deze platformen met de handen in het haar: Hoe halen we er voldoende geld uit.Vooral Twitter krijgt harde klappen de laatste tijd. Regelmatig ligt de service uit. Naast een DDOS attack ligt dit grotendeels aan de grote toestroom van gebruikers. Meer traffic vraagt meer servers. Meer servers kosten dan weer meer geld. En daar knelt het schoentje. Met te weinig inkomsten staat Twitter op een kantelmoment. Ontdekken ze dat ideale business model? Of komt een nieuwe speler op de markt die hen voorbij steekt door een sterk verhaal?

Een van de kandidaten voor de troon is ongetwijfeld Facebook. Waar Twitter de mainstream nog maar net aanspreekt (in België nog minder als bijvoorbeeld de Verenigde Staten) staat Facebook al rotsvast in het dagelijkse leven van velen. Vrienden maken, updates doorsturen, elkaar uitnodigen voor evenementen, foto’s delen, anderen taggen, … Noem maar op. Het binnenhalen van FriendFeed was de eerste (openbare) stap van Facebook om op het terrein van microblogging in te stappen. De geruchtenmolen deed al eerder zijn melding van Facebook Lite, wat vandaag dus een feit is.

Facebook Lite Profiel

Je eigen profiel op facebook. Minder ‘clutter’ op de pagina zorgt voor een beter overzicht. Enkele aanpassingen in Lite: de afwezigheid van avatars voor reacties, persoonlijke info beperkt zich tot echte persoonlijke info zoals werk, school, hobby’s en contactinfo, fanpagina’s en dergelijke staan in een apart tabblad onder ‘vrienden’, net als uiteraard… je vrienden. Voor foto’s en video’s vormt Facebook Lite zelfs een (kleine) verbetering (maar mede ook een stap achterwaarts) op de gewone Facebook. Pluspunt: video’s waarin vrienden jou taggen, komen in een aparte lijst. Minpunt: je kan niet meer ‘bladeren’ doorheen albums. (zie bij onderstaande screenshot hou dit bij de foto’s bovenaan wel kan) In mijn ogen een functie die ook na toevoegen het geheel nog ‘Lite’ houdt.

Verder natuurlijk de publieke timeline. Ook die werd onder handen genomen. Niet zozeer op vlak van wat je te zien krijgt, wel waar je het ziet. Neem nu de verjaardagen. Waar Facebook deze een beetje verloren rechts onderaan zet, staan de verjaardagen van vandaag (!!) bovenaan de timeline.

Facebook Lite Onafgewerkt

In elk geval staat Facebook Lite wel nog steeds ads toe, hetgeen Twitter pertinent weigert te doen. Dit, gecombineerd met de grote  user base die Facebook bezit, betekent misschien snel de ondergang van Twitter. De toekomst zal dit allemaal uitwijzen. En tot dan blijf ik trouw en met veel plezier Twitter gebruiken voor microblogging.

* EDIT *
Facebook Lite staat momenteel nog maar in Beta schoenen. Ik leg me daarom neer bij de onvolledigheid van de applicatie. Bij een full release gok ik op een volledige versie als eindresultaat.

First a few words to my (first few) regular readers: this time I’m writing in English, and with a reason. Today my tiny little blog, just a newborn in this world, gets some realy good attention. Somewhere last week, somebody from Flanders Today contacted me, asking about an earlier blogpost of mine: ‘Teach me Something‘.

I already asked for your cooperation a few times. Now the real stuff is going to happen. Readers of the independent weekly newspaper about Flanders can read about it as well. Not just the online world, not just the people that follow me on twitter, facebook or just stumble upon my blog.

Short and simple: I am, according to Flanders Today, the ‘Face of Flanders’ for this week. You can find a link to the article on the homepage of ‘Flanders Today‘, the article itself is here.

Net op Koppen XL: terrastegels die door kinderhanden gegaan zijn.

Het is een verhaal dat eigenlijk iedereen al gehoord heeft. Kinderen die werken onder erbarmelijke omstandigheden, slavenarbeid die in ons eigen land tot een (ver) verleden hoort. Ondanks de kennis over de geruchten, weten weinig mensen de echte verhalen hierachter.

Koppen XL pakt hierdoor weer eens mooi uit met een degelijke reportage.

Ouders die hun kinderen kwijt zijn, niet weten wat er met hun jonge spruiten gebeurde. De waarheid gaat soms verder dan dat. Er zijn voldoende plaatsen waar kinderen net van thuis uit opdracht krijgen geld te verdienen, net zoals de situaties die we uit Daens nog kennen.

Wie No Logo ooit las van Naomi Klein, kent zulke verhalen al. (en absolute aanrader om te lezen trouwens) En die gaan verder dan de terrastegels van merk X of Y die we toevallig in onze tuin hebben liggen. Het gaat ook over wereldmerken. Merken die in ons dagelijkse leven aanwezig zijn, voor ons groot aanzien hebben en waarvan we nooit zulke praktijken vermoeden. Kledingmerken, speelgoed, … Noem maar op, in elke sector zijn er wel schuldigen om met de vinger te wijzen, jammer genoeg blijven de bewijzen hiervan vaak uit.

Bedrijven maken zelf nog weinig van hun eigen producten. Bedrijven zorgen voor de communicatie, het gevoel en de verkoop van het merk. Waar alles precies vandaan komt, blijft dikwijls een raadsel. Er worden onnoemelijk veel tussenpersonen gebruikt tot de producten ontraceerbaar zijn, ongeacht de zogenaamde ‘kinderarbeid vrij’ labels die gebruikt worden.

De klassieke reacties: hoe kunnen wij dit weten/controleren/verhelpen blijven natuurlijk opduiken. Hebben ze gelijk? Of tellen voor hen uiteindelijk enkel de financiële voordelen meer door dan de het voorkomen van kinderarbeid?

En jij, hoe vergewis jij je van producten dat ze nooit door kinderhanden gingen?

Een dossier dat al jaren aansleept. Vandaag komt het nog eens in het nieuws. Naast de algemene problemen die de landbouwsector in heel Europa al ondervindt (Boeren krijgen slaag thuis van 4 juli 2009) staat de landbouwer in Bree heel wat meer tegenslag te wachten als de droom van een zatlap uitkomt.

Het eerste nieuws kwam al in juni 2005. Nu, meer dan vier jaar later, staat het ‘geweldige’ plan van Breese burgemeeester Jaak Gabriels nog steeds om de hoek te loeren, klaar om in totaal 2% van de Breese landbouwgrond te doen verdwijnen voor een luxesport van slechts enkelen. Het plan? Een golfterrein in Bree. 80 hectare, waarvan 60 agrarisch gebied, wordt omgevormd tot 18 holes,  villa’s, hotels en andere luxueuze zaken.

TVL maakte een reportage van deze ‘grootse’ plannen van Jaak na een persconferentie van de Boerenbond.

Het is trouwens niet de eerste keer dat onze burgervader zotte plannen wil uitvoeren. Een vijftal jaar geleden kwam Kinepolis (volgens hem) met een nieuw cinemacomplex naar Bree. Hiermee haalde  hij meteen het nieuws in verschillende media. Het bericht van de dag erna, uitgestuurd door Kinepolis zelf, was echter minder opvallend maar verklaarde een heleboel.

De zogenaamde ‘afspraken’ die al liepen tussen Kinepolis en Bree, waren blijkbaar enkel bekend bij onze burgervader, niet bij Kinepolis. Geen nieuw bioscoopcomplex voor Bree dus. Daarna is hij (hoogst waarschijnlijk in een niet al te nuchtere bui, want dat is zijn levensvisie blijkbaar) op zoek gegaan naar een nieuw prestigeproject en hij is bereid over lijken te gaan. Deze keer dus die van de Breese landbouwers. En ten voordele van wie? Dat is de vraag.

Of dat denken toch al die wegpiraten, zondagsrijders, kontrijders, snelheidsduivels en ander straatgeweld van zichzelf. Ze rijden perfect. Hebben de wagen constant onder controle en de ongelukken worden door iedereen gemaakt, behalve door hen.

De voorbije dagen was ik redelijk veel op de baan, wat voor mij eerder uitzonderlijk is. Autostrades, grote baan, binnenweg en nog net verharde wegen door bos en wei. Mijn reis door half Belgie brengt me wel eens ergens. En overal, maar echt overal, kom je dus dat gespuis tegen op de weg.

Ik heb spiegels niet nodig en rij gewoon opeens naar een ander rijvak. Eerst duw ik je vooruit en als je dan niet doet wat ik zeg, duw ik je wel even opzij van de baan af. Ze komen voor in alle maten en vormen, maar ze hebben een ding gemeen: hun erbarmelijk slechte rijstijl.

En net vandaag lees ik over de nieuwe rijbewijzen. De titel spreekt me aan: elke 15 jaar vernieuwen. Het artikel zelf iets minder. Er zijn geen proeven nodig, het rijexamen wordt niet herhaald en onbenul op de baan krijgt opnieuw zijn  papiertje, of in de toekomst dan ‘bankkaartje’ en kan verder de weg onveilig maken voor vriend en vijand.

Mijn mening? Vernieuwen van het kaartje brengt een examen met zich mee. Theorie mag, praktijk moet! En ik spreek ondertussen uit ervaring. Na 8 jaar mijn rijbewijs te hebben, geef ik tegenwoordig rijles aan mijn vriendin. Alle regels terug leren kennen (of gewoon oprakelen), meer opletten bij de juiste manier van rijden en gewoon veiliger omgaan met het verkeer. En dat vormt een hemelsbreed verschil met de rijstijl die  me in de voorbije 8 jaar eigen werd.

Ik ken een aantal mensen die wel eens wat nieuwe rijlessen kunnen gebruiken, kwam al menig chauffeur tegen waar ik niet zonder schrik voorbij durfde rijden of vloek nog steeds vaak op de ‘oudjes’ die tegen een slakkentempo de straat als hun oefenterrein gebruiken met hun rijbewijs van bij de Dash.

Vermijd probleemrijders, zorg voor een regelmatige controle op het al dan niet in orde zijn van  hun ‘recht om auto te rijden’. Het is meer dan nodig bij een groot deel van onze medemensen.

Sla de juiste weg in Europa, verplicht meer dan een nieuwe foto met dat rijbewijs.