Golfen in Bree

Hoewel ik al ongeveer 2 jaren in Leuven verblijf, liggen mijn roots in Bree, meer bepaald de Gerkenberg, een onderdeel van deelgemeente Gerdingen. Ondanks het feit dat Bree een stad is die al meer dan 10 eeuwen bestaat, blijft het toch nog een heel stuk rustiger dan de Vlaams-Brabantse  hoofdstad. Rustiger in het centrum van de stad, maar meer nog in de regio er omheen. Ik groeide dan ook op het platteland op als oudste zoon in een landbouwersgezin. Een groen gebied van weides, akkers, bossen en hier en daar enkele boerderijen met wat huizen in de buurt.

Een heel aantal jaren geleden kreeg onze lokale burgervader het idee om een golfterrein in te planten op de Gerkenberg. En om het meteen ‘goed’ te doen, kiest hij voor een golfterrein van 18 holes. Onderstaande kaart toont binnen welk gebied het golfterrein van ongeveer 80 hectare komt. (het gaat hier over een ruwe aanduiding, niet alles binnen de lijnen dient plaats te ruimen maar ook buiten de lijnen vallen er nog enkele gebieden in het voorziene golfgebied)

Binnen de voorziene regio valt landbouwgrond van in totaal 18 lokale landbouwgezinnen, inclusief dit van mijn ouders en broer. En de lastige situatie waarin dit beroep zich tegenwoordig bevindt, maakt zo een beslissing vanuit het stadsbestuur dus niet aangenaam en dreigt heel wat inkomens (nog meer) te doen kelderen. Op het golfterrein voorziet het plan bovendienruimte voor  luxe villa’s die de omliggende bouwgrondprijzen nog eens de hoogte in jagen en een nieuwe weg recht door nog meer landbouwgrond leidt het verkeer van de huidige grote baan om, zodat golfers zonder problemen hun balletje kunnen slaan waar ze willen.

Om dit te vermijden, kondigden een aantal buurtbewoners (landbouwers maar ook gewone gezinnen), bijgestaan door een lokale politicus uit een partij uit de oppositie, een golfoorlog aan in Bree. In de eerste plaats om het verlies van inkomen te voorkomen voor 18 gezinnen en zelfs het verlies van hun woning voor een aantal anderen. Ten tweede proberen ze aan de hand van (ludieke) acties en petities de negatieve gevolgen van deze nieuwe verkeersader aan te tonen voor de direct en ook minder rechtstreeks betrokken inwoners van Bree.

Na een lange weg maakte de Vlaamse overheid onlangs de goede beslissing om geen nieuw golfterrein goed te keuren in Bree, maar meer focus te leggen op de uitbreiding van het golfterrein in Lummen van 9 naar 18 holes. En hoewel Jaak Gabriels van plan is  zijn eigen zinnetje toch door te drijven (en waarschijnlijk voornamelijk veel geld in zijn zakken verwacht bij het verwezenlijken van zijn droom of die van een goede sponsor), lijkt de weg voor onze lokale landbouwers hier toch eindelijk een goede richting in te slaan.

En omdat elk negatief verhaal ook een positief kantje kent, speelt een lokale vakantiehoeve (op het vlak van vakantiehoeve een beetje concurrentie met onze eigen vakantiehoeve Duxhof), Stukkenheidehof, meteen in op het verhaal van het golfterrein met hun eigen golfspel. Geen privaat golfterrein van 9 of meer holes in de plaats van hun akkers en weides en ook geen minigolf terrein in hun achtertuin. Zij nodigen sinds een jaar mensen uit voor een spelletje ‘Bezemgolf’. In twee teams, rood en blauw, speel je over weides, in een klein bosje en doorheen de kruidentuin. Met een bezem sla je de grote bal in een ingegraven bloempot. Onderweg wat ‘fleskepoepen’ en ‘hanengevecht’ zorgen voor wat afwisseling. Als afsluiter voorziet de gastvrouw Mariette in een drankje, een zelfgemaakte kruidencake en een gezellige babbel.

Vandaag kreeg ik de kans om deel te nemen aan deze teambuilding activiteit en het is zeker een aanrader. Plezier verzekerd.

Een weekend vol muziek

Zaterdagavond op het programma: DJ Tiësto met zijn wereldtournee Kaleidoscope in het Antwerpse Sportpaleis. Een vriendin van Ine kreeg dankzij KBC 4 VIP tickets voor dit event. En wie zegt er nu neen op zoiets? (ok, buiten iedereen die Tiësto niet kan horen of zien natuurlijk, de muziek een beetje smaken behoort uiteraard ook tot een van de voorwaarden)

VIP betekent in dit geval: gratis toegang en drank met hapjes, free parking en een beetje hoger staan zodat er een goed zicht is van achter in de zaal tot aan de draaitafels. Dat je, om iets duidelijk te zien, een verrekijker nodig hebt, laten we buiten beschouwing. Het zicht vanuit de loge biedt volgens mij zelfs meer voordelen dan dat ene minpuntje dat er tegenover staat. Een goed overzicht, geen overdreven grote ruimte die het middenplein wel is, zodat je geen half uur op zoek moet gaan naar je vrienden en bovendien een toog op minder dan 2 meter. Wat wil een mens nog meer?

Dada Life

Een uitzicht op de PA installatie kregen we er trouwens nog gratis bovenop. En daar stond een geweldig scherm me toe te lachen: eentje met daarop het aantal dB’s dat de DJ’s vooraan de zaal in knallen. Om iets over 10 begint de avond met een optreden van Dada Life. Meteen het moment om dat specifieke scherm in het oog te houden. Met een gemiddelde van 97 dB blijft het volume net onder de schadelijke grens die in veel discotheken schering en inslag zijn. Na een boodschap op twitter kwam ik te weten dat er in het Sportpaleis sinds enige tijd oorstopjes beschikbaar zijn. En na een korte zoektocht zijn Ine haar oortjes veilig gesteld.

Het voorprogramma is voor mij zeer geslaagd. De muziek is zeker de moeite waard en je ziet ook (zelfs van op afstand) hoe de twee mannen van Dada Life zich absoluut amuseren achter hun platenspelers. Het gros van het volk denkt daar niet meteen hetzelfde over en enkel bij de bekendere nummers die de twee Zweden draaien durft het middenplein eens wat in beweging te komen.

Voor wie wat sfeer wil opsnuiven van de mannen van Dada Life, onderstaand filmpje werd tijdens een vorige stopplaats van deze wereldtournee opgenomen:

DJ Tiësto

Om half 1 begint de heer en meester van de avond met zijn DJ set:

Rond dezelfde tijd begint de VIP loge ook zonder bepaalde drank (fruitsap, mijn drankje als BOB) te vallen. Een half uur later kunnen ze ook de Eristof niet meer aanvullen en het water geraakt niet meer gekoeld. Het is duidelijk dat de loge gevuld zit met winnaars van 25 keer 4 vrijkaarten in plaats van eigen personeel of belangrijke klanten. Of was hun budget door de crisis toch iets minder? Of lag het aan het groepje chichi madammekes dat regelmatig enkele blikjes over de rand van de loge naar beneden toe doorgaf?

Het optreden van Tiësto zelf laat in mijn ogen niets speciaals zien. De limiet aan de PA-tafel werd verhoogd naar gemiddeld 103 dB, iets te hoog dus. Vanaf half 1, het moment dat  Tiësto start, schakelt de LJ pas de ledwall en ook de lasers, confetti kanonnen en andere effecten in. Waar Dada Life het moest hebben van enkele scans en basis lichteffecten en natuurlijk hun muziekkeuze en overgangen, werd de gastheer zelf bijgestaan door het meest uitgebreide arsenaal, waardoor de muziek en het mixen zelf nog maar bijzaak lijken. Hij is in mijn ogen dan ook enkel overweldigend daardoor, maar op muzikaal vlak plaatst hij niet de meest hoogstaande performance. Diezelfde technische ondersteuning had  die avond van Dada Life een veel groter succes gemaakt dan de 41 jarige Tijs Verwest uit Nederland.

Na 5 uur in donkere, bedampte ruimte (het rookverbod voor aan de deur en ook in de zaal telt blijkbaar niet op zulke evenementen) hebben we het allemaal gehad en rijden we terug naar onze Limburgse contreien.

Creep

In het Limburgse Zutendaal staat op zondag Wiemesmeer Kermis op het programma.

En van oudsher hoort er bij  kermis vlaai in Limburg, waarvoor de grootouders zorgen. Met succes! Tussen koffietijd en avondeten gaan de mannen traditioneel richting de kermis voor pintjes. Ik ga met plezier mee, hoewel het bier iets minder meevalt: Martens Pils. In de tent daar, die ongeveer 1 vijfde van de kermis vormt, treed coverband Creep op. (meer info op www.creep.eu) en men zegt wel eens: onbekend is onbemind. Ook hier klopt die uitdrukking compleet. Best gewoon even naar volgend nummertje kijken, dat zegt meer dan woorden: (sorry voor de slechte kwaliteit, meer vond ik niet op hun website)

En zo zie je maar, dat je voor goede muziek niet altijd massa’s geld moet neertellen. Ook in de straat vlakbij vind je het nodige muzikale talent om je dag of avond te entertainen!

I Loved The 90′s Party, part of it

Gisteren ging voor het derde jaar op rij I Love The 90′s door in de Ethias Arena. En omdat het ook de vorige twee jaren garant stond voor succes, zorgden we ook dit jaar tijdig voor enkele tickets naar dit mega-event in organisatie van Jim, Q-Music, Red Bull en Het Belang van Limburg (en misschien nog wat anderen, maar dat zijn de namen die me vooral bijbleven).

I Love The 90′s staat nu eenmaal garant voor muziek uit mijn eerste jaren op stap en betekent dus veel nostalgie. Retro, trance, eurodance, hier en daar wat hardcore maar ook Nirvana, K’s Choice en vele andere blijvers uit de rockwereld krijgen de stempel 90′s verdiend toegewezen. I Love The 90′s geeft bij de meeste nummers die aan bod komen dan ook een ‘oeh yeah’ of ‘wow, dat was een goeie plaat’ gevoel. Terecht ook. Mijn muziekcollectie bevat veel muziek uit die tijd, maar DJ Ward en vooral Regi bezitten een zulke uitgebreide collectie platen uit die tijd dat het van negen uur tot ongeveer half vijf genieten was.

Behalve… de groepen die kwamen optreden. ..

Modo, die wel enkele bekendere (en zeker niet slechte) nummers maakte in de jaren 90, bleek op het podium toch al wat jaartjes gepakt te hebben, inclusief rimpels en grijze haren. De act zelf bevatte ook al redelijk wat sleet. De mannelijke helft van Double Vision speelde de zaal onderuit op zijn niet aangesloten keyboard (sorry, dat past echt niet volgens mij, ik let op zulke zaken EN stoor me daaraan) en Def Dames Dope had net als Modo last van leeftijd, niet zozeer op vlak van grijze haren maar vooral wel qua kilo’s. Hun eenmalige reünie bezorgde hen meer plezier dan het publiek. Gelukkig zongen zij wel live en de condooms die ze op het einde van een van hun bekende liedjes uitdeelden, werden toch nog goed ontvangen. Hetzelfde gold voor de wegwerpcamera’s waar zij foto’s van zichzelf op maakten in de coulissen.

In mijn ogen de betere optredens waren voor rekening van Rednex (Veel actie op het podium en gewoon leuke opzwepende muziek die live werd gezongen) en de D-Devils. Deze laatsten maakten de show compleet met goed vuurwerk, knappe danseresjes in leuke pakjes en het confetti kanon wat altijd wel voor wat sfeer zorgt.

Headliner MC Hammer, een legende uit de jaren 90 met de nummers… euhm… het nummer : Stop… Hammertime viel in mijn ogen ENORM tegen. Ok, zijn bekende nummer zorgde voor wat sfeer in de zaal, maar die two minutes of fame werden vooraf gegaan door bijna 10 minuten waarin de hele zaal van meer dan 20.000 man ongeveer stil stond. Er waren goede dansers bij, dat apprecieer ik natuurlijk altijd omwille van mijn 14 jaar dansen, maar het was niet van het kaliber dat het de doorsnee bezoeker van I Love The 90′s van zijn sokken blaast.

Regi lijkt bij het begin van zijn optreden pas de echte headliner te zijn: een hele zaal die op zijn grondvesten trilt als hij nog maar 1 keer in zijn handen klapt, je moet het maar doen. En hij kan het ook, dat opzwepen van de zaal. En toch… DJ Ward verblufte me op een bepaald moment echt wel: Hij liet de crossfader een minuut lang van de ene naar de andere kant springen. Een techniek waarvan ik ooit de basis mocht leren en wat best wel lastig is, zeker als het volk daar niets van merkt. DJ Ward, you did great!

En het volk. Tja, dat is niet altijd allemaal even 90′s zoals je zou verwachten. Je hebt de mensen geboren in de jaren 80 of eind jaren 70, de echte kenners van al die 90′s muziek. Dan de jongeren die mee op de kar springen van de huidige revival van de jaren 90 muziek, een deel daarvan dat zich op voorhand volgiet met sterke dranken waardoor ze midden in de zaal hun maaginhoud even ten toon spreiden. En dan is er nog de derde categorie: de ouderen die denken dat 90′s  op hun leeftijd slaat. Een heel gevarieerd publiek dus.

De prijzen van zulke events zijn jammer genoeg niet om mee te lachen: 30 euro entree, geen ‘vestiair’ maar wel lockers van 20 op 25 op 40 cm die je voor 10 euro (inclusief 5 euro waarborg) een avondje kan huren, een toiletbeurt die  2 euro kost en drank die je vanaf 2,5 euro verkrijgt en een overvolle parking aan 4 euro: geen avondje om zo eens elke week te doen.

Maar ook al waren de optredens niet dit of dat en was het duur, voor mij was het een leuke avond vol nostalgie. Stop… Hammertime!

Avatar: thumbnail of visueel meesterwerk?

Vorige week bereikte een uitnodiging van HP onze mailbox op Interlight. Twintig jaar ProLiant vieren zij graag met hun resellers aan de hand van de film Avatar. Locatie? Kinepolis Brussel. De filmavond begint (volgens de officiele planning) met een glaasje in de foyer naast zaal 8, de IMAX zaal. Mijn collega en ik passen hiervoor, na het werk stoppen we onderweg eerst voor een hapje, kwestie van de film niet te verstoren met onze grommende magen.

We komen net op tijd aan in Kinepolis Brussel voor Avatar. James Cameron ondertekent de film. Meteen springt Titanic me voor de geest. Een lange, melige film uit een tijdperk waarvan nog weinig levenden het relaas navertellen. Niet meteen de beste referentie voor een film die qua trailer in een totaal ander genre past.

Sigourney Weaver, die tekende voor de rol van Grace Augustine, roept dan wel weer de goede herinneringen op met haar overbekende rol in Alien. De startscene van Avatar gelijkt dan ook meteen op die van Alien. Een ruimteschip dat aankomt bij een planeet ver weg in de ruimte. De tijdsbepaling zal ook hier ongeveer kloppen.

De film vormt een mix van fantasy, science fiction, actie en avontuur. En de belangrijkste mix? Computeranimaties lopen vloeiend over uit de gefilmde verhaalstukken. En geen enkel moment breken deze overgangen het verhaal. Prachtige graphics tot in detail uitgewerkt. En de creatieve breinen achter de uitwerking van de omgevingen, planten en wezens verdienen een absolute vermelding. Originele dieren, planten en zelfs bergen geven deze buitenaardse wereld een uniek karakter. En niet alleen op vlak van details maar ook de kleuren springen eruit. Donkere delen in het verhaal krijgen idem dito sfeer mee via de kleuren (of net het gebrek eraan), hetzelfde geldt voor de opgewekte stukken in het verhaal.

En ook al noem ik mezelf geen nature freak, de hele film door draait het toch ook over hoe de natuur een belangrijke rol speelt in het dagelijkse leven van de ‘aliens’, ook wel Na’vi genaamd. Iets wat wij als mensen hier op aarde al jaren, of beter gezegd eeuwen lang, uit het oog verloren.

En hoewel deze film een waterval aan woorden verdient, bestaat er eigenlijk maar een raad op vlak van deze film: de film gewoon gaan kijken! Ik zag de digitale versie van de film, wie wil kan ook gaan kijken naar de 3D film. Reacties over de 3D uitgave verwacht ik bij de comments.

En wie ik niet kon overtuigen met woorden, volgt hier de trailer:

Choc Around The Clock

De kerstperiode staat altijd garant voor  kerstmarkten over het hele land. En over het algemeen zoek ik niet verder dan mijn eigen stad of omliggende gemeentes voor wat gezellige kerstsfeer op straat en een paar leuke koopjes (lees: prulletjes?).

Dit jaar liet ik me verleiden tot een georganiseerde kerstmarkt, deze van Brugge. Samen met nog een 45-tal mede Kazou-ers stonden we rond half negen te trippelen van de kou aan Hasselt station. Een vroeg uur om te vertrekken, maar ons Belgisch openbaar vervoer doet er toch nog altijd twee en half uur over om de afstand te overbruggen. Maar bon, met een ‘Hop & Shop’ ticket overbruggen we de afstand tegen een zeer redelijke prijs.

Om ons iets meer te tonen van Brugge dan enkel de kraampjes van de kerstmarkt, nemen we in groep deel aan ‘Choc Around The Clock’. Deze gegidste chocoladewandeling brengt ons doorheen de binnenstad en laat ons enkele historische plaatsen zien terwijl we proeven van de heerlijke chocolade.

S-wan, de vereniging waartoe de gidsen behoren, zet meteen de juiste toon met volgende quote: 9 op 10 mensen houden van chocolade, de tiende liegt altijd. En ondanks de bijtende kou en nog ijzigere wind, volgen we graag in de voetsporen van onze toch wel, euhm… kleine gids. (en met klein bedoelen we ongeveer een kop kleiner dan Ine, haar hakken er niet afgeteld)

Op het einde van de wandeling stoppen we aan het Sint-Jansplein met op de hoek Choco-Story, ook wel bekend als het chocolademuseum. Daar zorgt de beroepskracht van Kazou voor opwarmertjes in drie verschillende kleuren: geel, rood en groen. Beter bekend als citroen-, bloedappelsien- en cactusjenever. Van binnen uit warmen we terug op, klaar voor een laatste stukje door de kou richting een Chinees restaurant. Daar warmen we volledig op om richting de kerstmarkt te gaan, waar we voor kwamen in eerste instantie.

Na een uurtje rondsnuisteren, hier en daar wat kopen en voor de rest veel ‘koppenlopen’ begeven we ons richting het station, een bezige dag in een prachtige stad. Mijn eerste ontmoeting met Brugge, maar zeker niet de laatste. I loved it!

En om de titel nog een beetje in de verf te zetten: