Theater, op wieltjes en te voet
Dit weekend stond in het teken van kunst en cultuur. Zowel met een grote A als met een grote P.
Zaterdagavond was het tijd voor amateurtheater in Zutendaal. Vlaanderen Feest is voor velen een aanzet om te genieten van subsidies. Onder 1 vlag komen de culturele activiteiten als paddenstoelen uit de grond. Zo dus ook in mijn tweede thuis-gemeente (of het kan ook de derde zijn).
Vertrek om 7 uur ‘s avonds met vriendin, schoonouders en tante en nonkel van eerdergenoemde. De deelname biedt trouwens meer dan een culturele verrijking. Vanaf de start wordt iedereen voorzien van 3 drankbonnen en 3 eetbonnen. Meer motivatie heeft zelfs een doorwinterde cultuur-hater niet nodig om zijn portie alcohol, frieten en gezelligheid binnen te krijgen.
Na een verfrissende wandeling onder het groene gebladerte van ‘Het Groenste Snoepje van Vlaanderen’ komen we aan op een grasveldje met een primitieve podiumplaats waarvan ze bij StageCo in een ver verleden zelfs al het schaamrood op de wangen kregen. De Duits/Zutendaalse zelfgeschreven tekst was om te gieren.
Etappe twee doorheen het bosrijke gebied voert ons naar het tweede ‘podium’ waar een ballonnenman zijn kunstjes toont. Natuurlijk wordt onderstaande uitgekozen uit de groep als ‘sterke man’ om enkele ballonnen mee op te blazen. Nu weet ik wel dat er een techniek hiervoor is, maar daarmee houdt mijn kennis (tot op heden) toch op. Een cowboyhoed, een megagroot geweer en een skelet in plooiballonnen later kunnen we na enkele niet op foto vastgelegde hilarische momenten de tocht verderzetten.
De derde stop geeft ons tijd om verfrissing te zoeken in een koude pint bij een filmpje. Geen Holly- of Bollywood kaskraker, maar puur Zutendaalse hilariteit, gecombineerd met nog meer koeterwaals Duits om de verbroedering met Nettersheim in de verf te zetten.
Last stop: De Kuip, wat gelijk staat aan muziek, veel Duitsers, bier, frieten en ‘bratwursten’. Een gezellige avond die voor enkelen nog tot in de vroege uurtjes duurt. Ik kruip iets vroeger mijn bedje in.
Ook zondag zou in het teken staan van cultuur. Professionelen staan verspreid over vijf locaties in Bree en met de fiets geraak je van optreden 1 tot 5 over een afstand van 22 km. Het warme weer beslist anders. We (ikzelf, vriendin, zus met vriend en moeder) laten de fiets op stal, wandelen naar de dichtstbijzijnde post (anderhalve kilometer van thuis uit), installeren ons op een terras, nemen een blondje ter hand (Leffe) en keuvelen wat in de schaduw. Een minder geslaagd optreden aldaar doet me nog maar eens besluiten dat amateurs toch nog steeds veel te bieden hebben.
Kunst met een hoofdletter A. Ik hou ervan.
