De inbraak

Tijdens mijn twee weken verlof was het de bedoeling eens goed te ontspannen (go figure) en samen met Ine te genieten van wat tijd onder ons tweetjes. Luieren, er op uit trekken, wat in mijn appartement op orde brengen en nog hier en daar eens gaan shoppen.

Dat laatste was ook gisteren, 14 februari, het plan. Nieuwe stoelen stonden op mij te wachten in Genk, een nieuwe tafel zou ik elders nog voor gaan kijken. Die middag gingen we dus richting Limburg, in Genk had ik de stoelen besteld. Even langs bij mijn ouders, Rob wat leren autorijden en van daaruit naar Genk en terug naar Leuven. Stoelen uitladen, deur dicht en terug in de auto richting Zaventem (naar de Ikea en andere meubelwinkels in de buurt) Op een uurtje waren we daarvan terug. Met een nieuwe tafel.

Thuis stond er ons nog meer nieuws te wachten. De deur van mijn appartement stond open, het slot was verdwenen. Even kijken of we wel op de juiste verdieping stonden… Het drong niet meteen door wat er gebeurd kon zijn, tot we binnen kwamen. Alle kasten in de woonruimte, badkamer en slaapkamer stonden open. Spullen lagen over de grond. En vooral: we merkten enkele zaken die weg waren. Een nieuwe MacBook Pro die Ine voor haar verjaardag kreeg en mijn HTC Desire die ik met het stoelen afzetten vergeten was.

Meteen bel ik de politie en sturen zij binnen een half uur/ een uur een eenheid richting mijn appartement. Waar het uurtje tafel kopen het kortste van de dag kon zijn, was dat uur wachten het allerlangste. Ik bel ondertussen een slotenmaker, breng een paar mensen op de hoogte en ijsbeer maar door mijn appartement heen. Wachten. Wachten. Wachten.

De agenten komen langs, doen wat basischecks op alles voor eventuele sporen en nemen een verklaring af. Ook vertellen we dan over de onbekende man die gelijk met/net voor ons het appartement binnenging bij het afleveren van de stoelen en ook buitenkwam toen wij vertrokken. Hij nam de lift tot de derde verdieping, waardoor we even moesten wachten (stoelenverhuis, nvdr) Bij ons vertrek, stond hij vlak voor ‘the stuff’, een winkel op de hoek, wat ongemakkelijk rond te hangen. Ine had zelfs nog oogcontact met de man op dat moment.

We beschrijven aan de agenten de man als volgt:
- blank
- ongeveer 1m85
- 35 – 45 jaar oud
- stevig gebouwd, naar het licht mollige toe
- rond gezicht
- donker bruin haar, iets langer dan mij (nog steeds ‘kort’)
- Ik denk bovendien dat hij een donkere, korte jas droeg

Ondertussen merkt Ine dat ook haar kleine juwelendoosje weg is: twee ringen, wat oorbellen en een halsketting. De agenten noteren geduldig de omschrijving en melden ons ondertussen dat we morgen ook ‘het labo’ over de vloer mogen verwachten, de Leuvense CSI komt namelijk vingerafdrukken nemen op alle kasten en deurtjes die opengetrokken werden.

Dit houdt natuurlijk in dat we zoveel mogelijk overal vanaf moeten blijven. Na het vertrek van de agenten blijven dus alle kastjes open staan, wat een heel ongemakkelijk gevoel geeft als we ‘s avonds in de zetel gaan zitten. Het is dan ook dat we pas echt beginnen rondkijken wat er nu precies allemaal is gebeurd. En dat blijkt meer te zijn dan eerst aangenomen en aan de agenten verteld.

In eerste instantie misten we:
- een nieuwe 13″ MacBook Pro
- mijn HTC Desire Brown (het hoesje achtergelaten op de slaapkamer, untouched voor sporenonderzoek)
- het kleine juwelendoosje van Ine

Een tweede blik rondom ons levert veel meer op:
- mijn laptop van het werk (Dell)
- al Ine haar juwelen (in een blauwe kleine toiletzak)
- een fototoestel (Panasonic Lumix)
- een externe DVD lezer/schrijver
- een externe draagbare HDD in een Icy Box met leren hoesje
- mijn rugzak van het werk: een zwarte rugzak met Orange Business Service logo erop

Een kleine berekening brengt het totaalbedrag van gestolen materiaal op 3200 euro…

Naast materiële schade, weegt het voorval emotioneel ook door. Zo zijn er een heleboel foto’s weg (op mijn gsm alsook op het fototoestel) en Ine haar juwelen die ze kreeg van haar ouders, grootouders, tante of mij. En natuurlijk dat vreemde gevoel dat er iemand rondliep in je appartement.

De MacBook hebben we al geregistreerd als gestolen op www.tweedehandsmac.nl en ik hoop dat Apple me zelfs nog wat extra steun kan geven in het traceren van de Macbook, op een of andere manier lijkt me dit perfect mogelijk.

Mijn ex-collega’s bij Mobistar wist ik al even te storen voor meer info over mijn gsm. Google Latitude stond wel op, maar was bij thuiskomst al meer dan een uurtje niet geüpdatet. Mobistar kan bevestigen dat de connectie een tijd geleden was afgesloten, vandaag hoop ik meer details daarover te weten qua exact uur en dergelijke. Waarschijnlijk hebben ze de batterij er meteen uitgehaald.

Een van deze twee toestellen kan misschien een hint geven naar de locatie van de dieven, maar de kans blijft klein.

Vandaag staat er dus veel op het programma:
- sporenonderzoek van het labo van de Federale politie (playing the waiting game…)
- de verzekering op de hoogte brengen (gelukkig nam ik ook diefstalverzekering)
- mijn appartement vanaf heden voorzien van een webcam beveiliging met directe foto upload naar dropbox
- de slotenmaker een nieuw slot laten plaatsen (we sliepen vannacht met een gebarricadeerde deur)
- nog enkele documenten binnenbrengen bij de politie plus de verklaring updaten met de volledige lijst gestolen goederen

Moest iemand in de regio Leuven een man zien rondlopen met zwarte rugzak met daarop het Orange Business Services, zeker laten weten. Dit kan de persoon in kwestie zijn.

Ik blijf telefonisch bereikbaar op mijn privé gsm nummer (doorschakeling naar Ine) en natuurlijk op mijn werk gsm. Just so you all know

Palm gaat de deur uit

In mijn studententijd stond ik meer bekend onder mijn bijnaam ‘Palm’ dan mijn echte naam. Die bijnaam was zo doordrongen bij iedereen in de studentenwereld, dat het soms zelfs weken tot maanden duurde voor mensen mijn echte naam leerden kennen.

De herkomst van die bijnaam? Het amberkleurige bier. Ik dronk het vaak en begon op mijn 18, tijdens mijn eerste jaar in Diepenbeek, de eerste merchandising bij te houden van het bier. Wat begon met enkele stukken, resulteerde in een stevige collectie aan T-shirts, tasjes, petten, vlaggen, toogdoekjes, bierkaartjes, een treinwagonnetje uit een beperkte oplage en vooral : glazen. Op het einde van mijn studententijd bereikte dat onderdeel van de verzameling over de 50 verschillende glazen. Elk klein verschil aan het glas, logo, grootte, … was me bekend.

Nu, zoveel jaren later, staan deze glazen enkel nog stof te vatten in een kast. Hoog tijd dus om wat plaats te maken en de glazen een nieuwe eigenaar te gunnen. De glazen zijn te vinden op Kapaza onder de categorie ‘verzamelen’. Wie me via deze blogpost vindt en wil bieden, kan dit natuurlijk doen via de reacties.

De Kapaza-collectie vind je op volgende link: http://nl.kapaza.be/li?ca=9_s&id=2328340&w=3.

Wie zich niet kan vinden in die Kapaza webshop, vindt de foto’s ook hieronder:

PS: neen, ze staan niet op ‘uitverkoop’ op facebook.

120 is hard

Gisteren reed ik van Zutendaal naar Leuven, een weg die ondertussen bijna routine is geworden. We hadden een druk weekend achter de rug en ik keek stiekem al uit naar het thuis komen en mijn bed tijdig en wel opzoeken. Doch, de rit, die normaal gezien ongeveer drie kwartiers duurt, werd ter hoogte van kilometerpaal 52 onderbroken door vonken en rook in mijn achteruitkijkspiegel.

View Larger Map

Ik zie een wagen heen en weer slingeren over de baan, wisselend tussen het rechter rijvak, de pechstrook en de vangrails. De pechstrook diende me meteen als parking, het gele jasje scheurde ik uit zijn nog onaangeroerde verpakking en ik liep terug tot de plek van het ongeluk. Je weet namelijk nooit of er iemand de moeite zal nemen om te stoppen en de nodige hulp biedt. Gelukkig stoppen er in totaal nog drie wagens. (er zijn nog goede mensen op de wereld)

De wagen steekt met zijn snuit onder de vangrails en achter hem ligt een spoor van zand, gekrast wegdek, brokstukken en ingedeukte vangrail. De man zelf werd door de klap op de passagierszetel geslingerd, waar hij met bloedend gezicht verdwaasd zit. De slag is dus stevig geweest. De man wordt opgevangen door een aantal mensen die vlak achter hem reden. Samen met een andere persoon ga ik even de weg terug die de man aflegde, waardoor de impact nog maar eens duidelijk is: drie slagen tegen de vangrail, waarbij de eerste slag, honderd meter voor stilstand, al voldoende was om het rechter voorwiel volledig kwijt te raken.

De snelheid van de man bleek niet eens zwaar overdreven te zijn: 120 – 130 per uur volgens de wagen die vlak achter hem reed. Een serieuze impact dus, zelfs aan toegelaten snelheid. De man mag van geluk spreken dat hij in zijn zware Mercedes zat en niet een of ander klein wagentje had dat niet de vangrail, maar de wagen zelf had doen buigen…

De eerste hulpdiensten zijn snel ter plaatse en nemen de man mee richting ziekenhuis. Wij blijven achter, wakend bij de wagen van de man, en gaan op zoek naar eventuele contactgegevens van zijn familie (waarom niemand van ons hem dit gevraagd heeft, is me nog steeds niet duidelijk) om hen te informeren. We vinden zijn adres, met daarop 1 gsm nummer, waarschijnlijk van meneer Johanes E. zelf. Al dat smartphone gedoe is van geen tel geweest in dit geval. Pure wilskracht om de man te helpen is alles wat de vier wagens die stopten, hem in dit geval konden bieden.

Het lijkt in elk geval nog allemaal goed mee te vallen voor de man zelf. Zijn wagen heeft iets minder geluk gehad. Bij aankomst van de politie nemen zijn de bewaking van de wagen verder over en nemen nog enkele verklaringen van. De spanning hangt me op de terugweg naar huis nog duidelijk in het lijf.

120 is dus wel echt soms hard…

Van Groen naar Oranje

Vandaag is mijn laatste dag als werknemer bij Mobistar.
Morgen, de eerste dag van een nieuwe maand, wordt ook de eerste dag van een nieuw hoofdstuk. Het afscheidsfeestje was vrijdag al met een heleboel collega’s van binnen het team, maar ook erbuiten. De taarten, het bier en de Chileense schuimwijn vlogen er dan ook vlotjes doorheen. Het echte afscheid, de definitieve Out Of Office, de toegang tot Mobistar, … allemaal zaken die me vandaag staan te wachten.

Vanaf woensdag zal mijn ‘goedemorgen’ dan niet meer over de Mobistar werkvloer te horen zijn (Fred kan zijn rijk terug alleen opeisen), maar op die OBS, of Orange Business Services. De locatie blijft gelukkig vertrouwd, de kleurindeling in het gebouw idem, het moederbedrijf net van hetzelfde en dit geldt ook voor de MobiClub, ons bedrijfsrestaurant. De taken, de naam van mijn rechtstreekse werkgever en natuurlijk de collega’s, die veranderen echter wel. Zelfs die online hulp die ik af en toe kon bieden aan mensen op twitter, die ga ik missen. Ik hoop dat Mobistar snel een officiële opvolger klaarzet op dat vlak.

En hoewel er weinig mensen van job kunnen veranderen terwijl er zoveel hetzelfde blijft, is het toch nog steeds een spannende bedoening.

Vanaf morgen valt er dus enorm veel te vertellen!

BIFFF, of hoe een film ook anders kan

Als ge dan toch eens graag een filmke meepikt. Maar de ervaring in de gemiddelde filmzaal is u niet meer waard dan die in uwe zetel met uwe kick ass 100″ TV met dolby surround 22.1 en een lekker horror filmke of een goeie thriller zegt u wel wat, dan is het BIFFF (Brussels International Fantastic Film Festival) misschien toch eens de moeite waard om uit uwe luie zetel te komen.

Het jaarlijkse festival stelt het fantastische genre centraal. Op zich niet zo speciaal, maar de beleving ter plaatse mag je niet zomaar als ‘gewoon’ bekijken. De hele film door speelt de zaal in op de film, alsof het een theaterstuk betreft met live (improviserende) acteurs die op de scene achtervolgd worden. Uitspraken als “Loop toch door“, “Niet door die deur, stomme trut” of “Lager met die camera, zodat we wat bloot zien” vliegen meermaals richting het doek. De domme acteur kan maar beter luisteren naar de raad van het publiek, wil hij zich bevrijden van de angsten die door de film heen waren.

Een unieke vorm van beleving, bovendien opgebouwd rond zorgvuldig gekozen films. Wij bekeken vandaag “The Ward” en ook zonder het randgebeuren dat zich vandaag in Tour & Taxis afspeelde, mag de film er zeker wezen. Kijk maar mee.

Voor dit jaar zal het te laat zijn om nog even langs te gaan, maar hou de planning van volgend jaar zeker in het oog, het is een aanrader!